stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 2,5 sterren

Ed O' Brien is natuurlijk bekend van Radiohead waar het lijkt of hij de wat bescheiden onzichtbare gitarist is.
Maar juist de kracht van een band als Radiohead is het muzikale totaalplaatje.
Van Indieband tot experimentele rockband die uiteindelijk van alles probeerde en daar over het algemeen behoorlijk indrukwekkend in werd.
Nu Radiohead in principe een band is die eigenlijk niets meer te bewijzen heeft en het samenwerkingsverband op dit moment alleen sporadisch op de bühne af speelt, is er tijd en ruimte voor soloactiviteiten.
Daar wordt dan ook gretig gebruik van gemaakt, zo ook Ed O' Brien
Een relatief kort werkstuk, maar wel met wonderschoon materiaal.
Zo nu en dan hoor je Radiohead - niet gek natuurlijk - terug op zijn zweverigst en typerende melodielijnen, maar O' Brien neemt ons eerder terug naar vervlogen tijden met een soort van atmosferische psychedelia.
Rustig mooie opbouw (vogels, soundscapes), maar wel toewerkend naar bombastische klanken waar zelfs orchestraties gebruikt worden.
Net als Radiohead doet O'Brien vooral wat hij leuk vindt en het plezier is dan ook terug te horen.
Het is allemaal vooral heel fraai geregistreerd en neergezet. Een plaat voor de relaxe momentjes en vooral een echte luisterplaat.
Invloeden van Pink Floyd zo begin jaren 70 zijn soms waarneembaar en het lang uitgerekte slotstuk Obrigado heeft op een gegeven moment ook een soort van Pink Floyd's Echoes achtig einde. Zo te horen lijkt het de bedoeling.

Stemmingplaatje, soms liefelijk relaxt, maar hier en daar zeker met onderhuidse spanning.
Oh ja en Ed heeft een prettig niet al te opvallend stemgeluid die prima past.
Kortom, geslaagd avontuur. Nu al één van de meest geslaagde van dit jaar voor mij.

Fraaie 2e worp van The Shirts.
Toen het laatste nummer zweeg had ik zoiets van wauw, dit was toch wel een hele fijne band en wat jammer dat dit nooit geen bevredigend vervolg heeft gehad.
Met het jachtige Laugh and Walk Away als opvolger van het ook al fijne Tell Me Your Plans stonden alle lichten op groen. Nog altijd een zeer fijn nummer met dat neurotische synthloopje. Terecht een hitje in "79".
Op Street Light Shine heeft de band het beter voor elkaar qua composities, uitvoering en productie.
Het is tekstueel wat bedachtzamer en met meer melancholie. Achteruit kijken naar relaties die stranden, weglopen, nerveus worden van je partner, is de liefde wel iets wat echt bestaat? Rompslomp zoals in het dagelijks bestaan, maar wel verpakt in over het algemeen goede liedjes.
The Shirts gaan muzikaal een stuk dieper dan het springere debuut.
Heel veel up-tempo is er naast Laugh and Walk Away en Can't Cry Anymore eigenlijk niet.
Aansteklijke lichte popliedjes wisselen af met fraaie slowers zoals het erg fraaie Triangulum, en wat is deze groep mensen een goede match muzikaal en qua zang. Annie Golden is ook zo'n vocaliste waar mee je alle kanten op kunt.
Milton at Savoy is dan weer typisch zo'n liedje die zo in een musical op Broadway zou kunnen opduiken. Ontzettend catchy.
Veelzijdig op en top, al word ik niet warm of koud van Starts With a Handshake en het wat afgeraffelde Can't Cry Anymore.
Maar de twee slotstukken zijn erg goed. Outside the Cathedral Door is een wat mysterieuze slower met een wat progachtig middenstuk, ook hier Annie weer fantastisch op dreef.
Kensington Gardens lijkt geheel instrumentaal te gaan worden tot er vocaal iets prachtigs samen komt: Beach Boys meest Opera (zoiets).

Wat ik met het eerste Shirts album wat minder de behoefte zal hebben om veel te draaien, nodigt deze zeker uit tot meer luisterbeurten.
Echt een prima plaat van een band die veel te kort heeft bestaan. Jammer.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

Vroeger was je als eind 50er, begin 60er iemand op leeftijd. In pak, je moest je wel naar je leeftijd gedragen, een dutje voor het eten, één of 2 borreltjes op zondag en geen gekkigheid verder. Op 65 met pensioen en met een beetje mazzel werd de 80 aangetikt.
Hoe anders anno nu, waar nog levende artiesten die de 80 ruimschoots gepasseerd zijn nog de grootste podia bestieren. Het helpt als je een Rolling Stone bent of ex Beatle bent, dat dan weer wel.
Paul McCartney is wat dat aangaat een gezegend mens en heeft de energie om er nog uit te halen wat er in zit.
Live is het inmiddels wel een dingetje, want Paul's stem wil niet echt meer en dat is niet zo raar als je bijna 84 bent.
Een nieuw album met nummers die ontstaan zijn vanaf 2021. 14 songs met een verhaal en zoals gememoreerd vooral terug kijken.
Andrew Watt, die dus ook The Stones van productie heeft voorzien op hun album Hackney Diamonds en dat ook zal doen op hun nieuwe album, is medeproducer van dienst op deze.
Het is vooral een sympathieke plaat geworden met een Macca die vooral nog heel graag wil en het componeren nog steeds in de vingers heeft.
Samen met Watt speelde hij grotendeels het album in met wat hulp van oa. Ringo en Chrissie Hynde.
Hij klinkt over het algemeen stemtechnisch nog redelijk vitaal, al hoor je natuurlijk wat sleet en zal het er mee te maken hebben wanneer één en ander is opgenomen
Opener As You Lie There is in ieder geval een opener die je bij de les houdt; een wat ingetogen begin, maar al snel ontpopt het zich als een ware rocker en Paul die vanouds een rauwe strot opzet.
De breekbare liedjes met dito stem zijn er genoeg en het ene bekijft beter dan het andere. Het is gewoon soms ook wat minder sterk en dat geeft niets, maar het mag wel benoemd worden.
Days We Left Behind is terecht de 1e single, want dat ontroert ook echt en de puurheid is wonderschoon getroffen.
Ook erg fijn is Come Inside, wat weer lekker rockt en daar had hij er wat mij betreft wel wat meer van mogen maken op dit album.
Het ouwe jongens krentenbrood duet met Ringo (Home to Us) is vooral knus en aanstekelijk.
De 2 afsluitende slowers zijn pareltjes. Salesman Saint en Momma Gets By maken iets los met het trompetje en de vibe van heel lang geleden op de eerstgenoemde en het heel beladen door piano en strings ondersteunende laatste nummer.

Bij vlagen dus echt wel weer boeiend en goed om te concluderen dat Paul nog zo happy is met wat hij doet.
Petje af.