stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

Ik zag recentelijk op een 'gouwe ouwe' muziekzender This Song voorbij komen. George Harrison stak de draak in een clipje met zijn eigen vervelende situatie.
De exBeatle zat verwikkeld in de bekende plagiaatzaak betreft My Sweet Lord, dat nogal gelijkenissen zou hebben met He's So Fine van The Chiffons.
Een hilarisch clipje waar Eric Idle (vriend van George) van Monty Python wel eens bemoeienissen gehad zou kunnen hebben gehad.
Aangezien ik nooit echt verder ben gekomen dan het fantastische All Things Must Pass en wat losse flodders van de vervolgalbums, leek het me wel eens tijd een plaat te beluisteren.
Het punt is een beetje dat ik George Harrison opzich wel waardeer, want de man was toch een legende en hij heeft prachtige liedjes geschreven, maar als zanger vind ik 'm niet geweldig. Misschien dat mij ook wel weerhouden hebt van verder onderzoek.
Lang geleden heb ik een cassette ergens goedkoop gekocht in Griekenland meen ik. Een verzamelaartje van George met wat hits. Die vond ik wel ok, maar zijn wat zeurderige dunne stemgeluid ging mij op ten duur wel wat tegenstaan.

Dit album uit '76' wordt over het algemeen beschouwd als één van zijn betere. De critici waren eindelijk weer eens aardig voor hem. Op de albums na 'All Things' verzand hij regelmatig in zijn hare krishna overtuiging als ik het begrepen heb, dat werd hem niet echt in dank afgenomen.
Dit is een positieve plaat en dat heeft ook een goede reden.
Hij had een innige relatie opgebouwd met Olivia Arias. Die kon hij nog van A&M records en zij had hem geholpen met de oprichting van het Dark Horse label.
Liefdebetuigingen zijn er genoeg op deze plaat, maar het is ook muzikaal een prima geheel.
Softpop, funky spul (opener Woman Don't You Cry for Me bijvoorbeeld), kleine liedjes ( Crackerbox Palace blijft een meesterwerkje), de al eerder aangehaalde 'up tempo' This Song en wat fraaie ballads.
True Love is nu natuurlijk een zeer oubollig liedje van oorspronkelijk Bing Crosby, in '76' was het zo'n 20 jaar oud.
George gooit het tempo omhoog en hoewel dit album prima zonder had gekund, is het wel vermakelijk op één of andere manier.
Hij had op zijn typerende gortdroge Britse humor aangegeven dat de oorspronkelijke akkoorden niet klopten en het veel te traag was. Hij nam het wel even onder handen eigenlijk!

Kortom, een lekkere plaat vol positiviteit en geen aanwijsbare zwakke plekken, al is ook niet alles even memorabel. Veel afwisseling en energiek. Hier en daar ook weer puik gitaarwerk, al is het geen dominerende factor.
En zijn stem?? Tja, een fan zal ik nooit worden, maar misschien moet ik er wat door heen luisteren.
Ik heb mij er niet echt aan gestoord.