stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 2,0 sterren

1e gedachte toch wel 'dat we dit toch nog mee mogen maken'.
Ik had U2 artistiek eerlijk gezegd al afgeschreven getuige hun laatste albums. Knock-out en de rest van hun carrière fijn cashen met grote gigs, want er is natuurlijk meer dan genoeg materiaal voor een avondje vermaak.
Maar kennelijk is er weer wat helig vuur en de doffe ellende - waar er genoeg van is - is dan een katalysator voor een betrokken band als U2 daar iets mee te doen.
Het hoge woord moest er kennelijk zo snel mogelijk uit, niet opkroppen zal de band gedacht hebben.
Zo is deze release vrij onverwachts en een voorbode voor een op stapel staande nieuwe voltallige plaat.
Deze E.P. valt me alleszins mee moet ik zeggen. Het is in ieder geval zo dat de bevlogenheid er is en het ook wel gemeend lijkt.
Opener American Obitury is een kwade rocker en de energie is voorbeeldig, maar is tevens net even te cliché muzikaal om echt als memorabel door het leven te gaan.
Het zegje is gedaan en de kop is er af zullen we maar denken.
Maar met The Tears of Things veer ik op en is er zelfs ontroering, want hier is werk van gemaakt. 5 minuten prachtige melancholie en dat Bono's stem wat gebroken is versterkt alleen maar het sentiment. Het kabbelt, akkoord, maar wel op een boeiende en perfecte manier.
Duidelijk het beste op Days of Ash.
Song of the Future is ook best aangenaam en kent een interessant verloop. Tekstueel is Bono op dreef, dat is wel duidelijk.
Wildpeace is een 'spoken word' momentje en valt eigenlijk niet onder een liedje.
One Life at a Time is sympathiek en op zich wel aardig, maar geen song die op langer termijn nog echt memorabel zal zijn vrees ik. Misschien toch wat te weinig spannend.
Het slotstuk met Ed Sheeran en Topolia is typisch zo'n omslag naar een melodie/ refein die ik al vaker hoorde en ik vind het ook totaal niet passen bij de hoe dan ook wat donkere vibe.

Days of Ash heeft zeker aardige momenten en het lijkt of U2 zo nu en dan weer serieus de slag te pakken heeft.
Ben in ieder geval benieuwd naar hun voltallige album later dit jaar.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

Ja, Eagles versus Poco, ansich hadden ze al een lijntje omdat bassist Randy Meisner er de oorspronkelijke bassist was - want Poco bestond al wat jaren eerder dan de Eagles.
Meisner werd na Hotel California op zijn beurt vervangen door Tinothy B. Schmidt, die Meisner al had vervangen in Poco.
In kwaliteit ontloopt het elkaar niet veel, maar de Eagles maakten hits op het juiste moment en bleven minder hangen in de countryrock uiteindelijk.
Poco was geen band van hits, maar hadden dat misschien wel wat meer verdiend.
Rose of Cimarron is in ieder geval een plaat die nog stevig leunt op countryrock en voorlopig de laatste die zij in deze stijl zouden maken.
De titelsong was de single en is met ruim 6 minuten een tricky zet.
Het is een heel fraaie song, maar er gebeurt wellicht net even te weinig om memorabel te zijn. Het is veel meer een albumtrack en ik denk dat het daar regelmatig mis ging in de keuzes van wat uit te brengen als single.
Tevens in "76" brachten de Eagles Hotel California uit en we weten hoe succesvol dat was.
Nu vind ik dit album leuker, maar het zegt wel iets over hoe het ging toendertijd.
Een heel behoorlijke plaat met kwalitatief prima liedjes, prachtige zang ( Timothy B. Schmidt dus nog) en een uitstekend muzikaal niveau.
Ik denk uiteindelijk dat Poco meer een band was voor puristen en wellicht net niet de geraffineerdheid had om heel groot te worden.
Hierna schudden ze het 'countryrock juk' van zich af en gaan wat gladdere poprock maken op een typische Amerikaanse leest.
In het thuisland scoren ze dan ineens tijdelijk wel met singles.

Gelukkig ook live uiteindelijk gezien in Ahoy meen ik toendertijd.
Zal omstreeks 1992/ 1993 geweest zijn.
Ik heb mij toen prima vermaakt, want er staat wel wat op het podium hoor.
Waar Becker en Fagan aanvankelijk live optredens verafschuwde - want in de 70's liet het geluid het nog wel eens afweten - kregen ze aardig de smaak te pakken in de 90's en nog best lang er na.
Nooit echt met een vaste groep muzikanten, maar wel elke keer van hoge kwaliteit.
Inderdaad gitarist Drew Zingg, die wat Lounas hierboven al schreef, te vroeg is heengegaan.
Drummer die ik ben is het extra genieten van Dennis Chambers die op uiterst swingende en virtuoze wijze de nummers eigen maakt.
Legendarisch is natuurlijk de originele drumpartij op het nummer en tevens titelsong Aja van Steve Gadd.
Chambers maakt het zich eigen en drukt zijn stempel op de versie hierop.
Eerder tijdens de Amerikaanse tour deed ex Weather Report drummer Peter Erskine mee en het fundament wat hij legt op Third World Man is perfect.
Verder is dit Alive in America een fijne live compilatie van oude album favo's die soepel de revue passeren, maar afgezien van Reelin' in the Years die een iets ander arrangement heeft, zijn er niet heel veel verrassingen te ontdekken. Één en ander is wat aangedikt met damescoirtjes en wat prominentere blazers, maar het blijft onmiskenbaar Steely Dan.
Becker en Fagen hadden nog geen nieuwe plaat uitgebracht (dat zou nog even op zich laten wachten).
Alleen Becker's Book of Liars is nieuw op het moment van de peformance.