3e album van deze Canadezen die nogal mysterieus te werk gingen, want ze vonden het lange tijd nodig hun identiteit verborgen te houden. Zo werd lange tijd gedacht dat The Beatles opnieuw waren begonnen, maar dan onder een andere naam.
Klaatu mocht willen dat niveau aan te tikken. Dat is misschien wat flauw van mij, maar ik benadruk maar even dat dit dus echt niet de vier uit Liverpool waren.
Hoewel de twee voorgaande albums heel knappe muziek bevatten en deze mannen muzikaal absoluut hun mannetje staan, is het zeker niet overal even sterk.
Deze derde is uiteindelijk teleurstellender en dat is jammer te constateren.
Er is weinig ontwikkeling te bespeuren, hooguit is het wat songmatiger en bondiger.Misschien door het tijdsbeeld is besloten om de uitgesponnenheid tot het verleden te laten behoren.
Dat hoeft geen nadeel te zijn en hoewel de opener A Routine Day een prachtig liedje is, (het heeft een mooi tekenfilmpje, check YT), is het vervolg onderhoudend tot weinig memorabel.
Juicy Luicy bijvoorbeeld is zelfs wat obligaat. Een soort bublegum die mij in ieder geval nogal afstoot.
Zo volgen er songs die in potentie best wel iets zouden kunnen hebben, maar het blijft allemaal niet zo hangen.
Everybody Took a Holiday kan er overigens goed mee door, maar het vervolg is of te sloom of ineens een onverklaarbare bak herrie (Mister Manson) om kennelijk de boel wakker te schudden.
De afsluiter Silly Boys begint voortvarend, maar dan neemt een vocoder de natuurlijke stem over en dat klinkt nu ineens heel gedateerd en in deze vorm niet passend.

Nee, dit is niet echt best. Verkeerde keuzes, niet al te best songmateriaal op enkele uitzonderingen na.
Vreemd eigenlijk, want creatief was Klaatu wel degelijk, maar het bleek een kort avontuur.

R.I.P. drummer Terry Draper.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem geplaatst

2e album van Klaatu en waarvan enige tijd werd gedacht dat dit The Beatles onder een andere naam waren.
De associatie is er net als het debuut zo nu en dan, en op de opener (tevens het bekendste stuk) hoor je het wel uitdrukkelijk, en ook op het fraaie titelstuk- afsluiter, lijkt het of George Harrison de studio is binnen geslopen.
Het album is vooral heel georchastreerd en doet hier en daar wat pretentieus aan.
Vooral het lang uitgesponnen Long Live Politzania is nogal over de top. Het is bijzonder knap wat de heren neerzetten...daar niet van, maar met name de zoetgevooisde fragmenten in die song geeft mij het verkeerde gevoel.
Het wordt halverwege ook conceptueel en dan gaat het de symfonische kant op.
De opener vind ik echt goed. Heel frivole art-pop en de perfecte keuze voor een single. Volgens mij was het ook een klein hitje hier en daar.
Madman is dan wat verdwaald en maakt weinig indruk.
Around the Universe in Eighty Days is alleraardigst, maar dan is het een poosje 'too much' voor mij om echt onder de indruk te blijven.
Klaatu is geen band die je de ene na de andere tempowisseling voorschotelt, maar de pretenties slaan af en toe wat te veel door.
Maar de twee afsluiters redden de plaat naar mijn idee.
So Said the Lighthouse Keeper is bijzonder fraai en mysterieus en het al eerder gememoreerde Hope is Beatlesque, maar van een verbluffende schoonheid.

Kom ik net als het debuut op een zeventje uit.
Ik denk als Klaatu wat songmatiger te werk zou gaan mijn waardering hoger zou uitvallen.
Deze gasten konden echt wel wat, maar draven door hun enthousiasme zo nu en dan wat te veel door.
Maar de prijsnummers zijn daarintegen absoluut de moeite waard.

stem geplaatst