Bram Vermeulen zonder De Toekomst, dus zijn eerste officiële soloplaat.
Het is nog niet zo dat hij ineens uit een heel ander vaatje tapt, want de 80's kenmerken muzikaal zijn nog steeds waarneembaar.
Wat de latere albums van Bram kenmerkt is vooral een versobering van de muziek, waar vooral de piano of acoustische gitaar de dienst uitmaken en er nog veel meer ruimte is voor zijn voordracht.
Op deze plaat hoor je al veel meer de piano, maar ook drums die hier en daar al geprogrammeerd lijken te zijn.
Kenmerkende synths, typisch van die tijd ook.
De kwaliteit is constant en ook hier weet Bram beladen als altijd de luisteraar te boeien met zaken als maatschappelijke bevindingen zoals Nederland Is Vol (overigens geen protest tegen buitenlanders...zeker niet).
Maar ook een nummer als Mijn Vriend, wat als je goed luistert waarschijnlijk over Bram zelf gaat.
Opener Niet Weggaan krijgt een lange behandeling en is Bram op zijn puurst. Het nummer werkt naar een orchestrale climax toe, terwijl het klein begon.
Onzin is vermakelijk door idd de onzin die Bram treffend vertolkt, het had zomaar een Neerlands Hoop creatie geweest kunnen zijn. Het zijn kreten als bijvoorbeeld 'een gele komkommer is banaan'.
Zo is er weer veel afwisseling te vinden en zit hij in een echt creatieve flow. Tekstueel weer heel boeiend, maar ook muzikaal is het vernuft en doordacht.
Ik vermoed dat Bram hier ook trots op is geweest, want maar liefst 6 van de 9 nummers krijgen een bewerking op het overigens prachtige album Tijd/ Vrije Tijd, waar hij voor het eerst ook een aantal Neerlands Hoop liedjes bewerkt.
Op plaatgebied werd het 5 jaar erg stil rond Bram. Pas in 1988 liet hij weer van zich horen.

3e en laatste album van Bram Vermeulen & de Toekomst.
Muzikaal echt een album van die tijd, maar wel meer obscuur dan de twee vorige worpen.
Meer synths en hier en daar zijn ook elektronische drums te horen.
In ieder geval is Tegen De Tijd wat tegendraadser en is zo nu en dan ook wat duister.
Bram's teksten sluiten daar naadloos op aan want die zijn meestal nooit opgewekt of positief.
Wedstrijd Tegen de Tijd is enorm herkenbaar en tijdloos, want wij hebben er nu eenmaal een handje van gehaast en met de nodige tijdsdruk door het leven te gaan.
Een klassieker van hem en keerde later terug op het album Tijd/ Vrije Tijd, waar hij de nodige songs die hij met de Toekomst had gedaan bewerkt liet terug komen.
Burgerman is ook een highlightje, evenals afsluiter Joanna, over een vrouw die opgenomen is en zich als niet begrepen beschouwd. Ook dat nummer keert bewerkt terug op Tijd/ Vrije tijd van jaren later.
Ja, muzikaal moet je een beetje door de tijdsgeest heen luisteren, maar Bram weet het allemaal met veel passie en gemeendheid te vertolken.
Dat was ook een sterk punt en de veel sobere aanpak die hij als soloartiest ging hanteren leek hem als gegoten te zitten.
Jammer dat de albums met De Toekomst wat onderbelicht zijn gebleven.
Prima album.

2e worp van Bram Vermeulen & de Toekomst en een verbetering t.o.z. van het debuut.
Op één of andere manier klopt het allemaal wat meer.
Muzikaal wat hechter, kienere arrangementen, nog altijd gretig, maar tekstueel gitzwart.
Bram Vermeulen is nooit van de echt vrolijke boodschap geweest. Hij lijkt het meest comfortabel als hij onderwerpen aanhaalt als pech, dood, bureaucratie, ouder worden of simpelweg niet begrepen worden. Hij belicht de donkere rauwe kantjes van het leven.
Muzikaal is het interessanter, want gaat hij wat minder huppelig te werk dan op het debuut en gaat meer de diepte in. Ondanks de vaak gehanteerde new wave (in die periode populair) wordt het toch wel heel duidelijk dat hij meer een kleinkunstenaar is dan een popmuzikant. Chapau trouwens voor 'de Toekomst', want de veelzijdigheid is een grote plus.
Maar zijn stem en boodschap zijn zo krachtig dat een minimale begeleiding eigenlijk al genoeg is. Iets wat hij uiteindelijk ook ging doen.
Ik meen dat de 3 platen met 'de Toekomst' geen overweldigend succes was, maar ook als soloartiest bleef hij in ons land onterecht wat onbegrepen. In België bleek dat een heel ander verhaal.
Maar dit is een heel aangename plaat.

Natuurlijk brak Bram Vermeulen in 1e instantie door met Neerlands Hoop, een uniek samenwerkingsverband met Freek de Jonge.
Bram was feitelijk het muzikale hart en toen Freek steeds nadrukkelijker de hoofdrol wilde, was het duidelijk dat hij zijn vleugels moest gaan uit slaan.
Later deed hij dat met voortreffelijke soloalbums, die vooral heel puur zijn, maar voor het zover zou komen begon hij zijn avontuur met de begeleidingsband de Toekomst.
Dit album klinkt in ieder geval gretig en Bram strooit al lustig met scherpe teksten die niet altijd even goed werken, maar wel al zijn kenmerkende schrijfstijl etaleren.
Vaak over dagelijkse sociale situaties, ongemakken in alle soorten en maten en letterlijk en figuurlijk (Puistje bijvoorbeeld is erg direct en nogal hilarisch en Ik Kan het Niet gaat eigenlijk over het feit dat je iets eenvoudigs als 'ik hou van je' niet uit je bek krijgt).
Muzikaal is het vlot en frivool (new wave is ook Bram niet ontgaan) en staan er ook wat prima slowers op.
Één en ander ingekleurd door blazers en saxofoon.
Politiek, Pauline en Het Leven Gaat Door zijn de pareltjes en die komen ook niet voor niets veel later bewerkt terug op een soloalbum van hem.
Hij blijkt toch achteraf meer een rauwere vorm van kleinkunstenaar, maar deze plaat heeft zeker goede momenten.
Perfect is het allemaal niet, maar de onbevangenheid is dan wel weer goed gevangen.
Inmiddels is Bram Vermeulen ook al heel lang niet meer onder ons. Hij overleed nogal onverwacht in 2004.