Fervid is een Dortse band die niet in 1 hokje geplaatst kan worden, daarvoor spelen ze teveel stijlen. Van pop naar rock naar punk. Een band ook die al jaren meegaat en nog steeds op een doorbraak wacht, en terecht. Fervid heeft een goed stel muzikanten die pakkende songs maken die zeker een groot publiek zou moeten aanspreken.

The question is No, een zeer frisse debuut plaat van deze rockband uit Dordrecht.
De opener is de graadmeter voor dit album, frisse eenvoudige gitaarrock in de stijl van The Fatal Flowers, Prodigal Sons, Daryll Ann.
Prettig in het gehoor liggende zanger. Live schijnen ze ook erg goed te zijn.
Soms ook met een vleugje britpop zoals bij Treasure A Stain.
Soms wat steviger als bij The Reason.

She Breaks the Clouds is mijn favoriet

Ben het met E-Clect-Eddy eens. Ik heb hem vandaag ook beluisterd in de auto. Ik zal ook zeker niet mee dan een 4 scoren. Hoewel er enkele nummers bij zitten die dit wel halen, So Close en There's a Wilderness Here. Tekstueel zit het wel snor. Mijn favoriete albumszijn Red Skies, Going Deaf , One More Twist en Iceberg Model. Daar komt deze niet in de buurt. Ik mis vooral de intieme songs die op voorgaande albums zoals A Face to Remember, Involuntary Movement , Haters en You'll never find Brian Here het Fischer Z of John Watts zo speciaal maken. Een goed album maar geen super album.

Plaat opent al ontzettend lekker met The Aughts. En weet het niveau vast te houden, en jaagt dit album voort met gillende beukende en jammerende gitaren. Gooi Sonic Youth in de blender met Mark E Smith van The Fall en dan krijg je Flat Worms zoals hier.

Vooral The Mine vind ik waanzinnig, vooral als die ook nog eens gevolgd wordt door Ripper One.
Op dit album is ook geen zwakke broeder te ontdekken. Maar meer mensen zouden dit album moeten ontdekken. Voor de liefhebbers van de genoemde bands, maar ook zeker voor liefhebbers van de zwaardere indie gitaarbandjes.

pjh1967 denk dat jij dit ook wel gaaf vind.

Mijn eerste album dat ik luister van een chileense band, maar wat een lekkere trip.
Spacy psychedelische krautrock met een vleugje Spacemen 3 (Pulsar), Disappears en een vleugje VU. Heerlijk verslavend en dromerig.

Album dat meerdere malen mijn oren zal strelen dit jaar.

Het lange pulsar is het onbetwiste hoogtepunt hier, man wat begint dat lekker zeg.
Het dondert voorbij als een trein, gevuld met allerlei spacy geluiden.

Chili ja ook daar in de woestijn kunnen ze muziek maken.

Gitaarmuren die bijna constant hetzelfde zijn, weinig gevarieerd in ieder geval. In het eerste nummer hoor je een amerikaanse montage stem erover heen, de 2de is qua muzikaliteit bijna hetzelfde nu met een grunt echter.

In het derde nummer krijgen we een variatie hierop maar ook weer een muur van hetzelfde spel, wel geheel instrumentaal.
Op de 4de track krijgen we weer de grunt terug, hier zit ook meer melodie in, het drumwerk valt me op is ook erg mat en weinig indrukwekkend.
Op track 5 gaan we een stapje sneller, lijkt bijna een danceachtig nummer hoie snel dit gaat en klinkt. Bizar geluid en wederom de grunt. Nu is die ook verstaanbaar, he ze zingen in het engels!!
Het 6de nummer is een rustpunt, met golven en het ruisen van de zee. Klinkt erg aangenaam na de vorige tracks.
Hierna volgt het meest aparte nummer van deze e .p. Vind VII: Askeaktig Snøstormen , dit lijkt een soort gotisch nummer te zijn in de stijl van Das Ich of And Also the Trees.
Track 8 gaat weer terug naar het begin de gitaarmuren van deze John Carpenter cover.

Niet zo'n beste cd dit, allemaal te vlak, slechte grunt en track 6 en 7 zijn totaal anders dan de rest. 6 zou niet misstaan op een album van Jean michel Jarre, en 7 zoals gezegt op And Also the Trees

Naar aanleiding van de recensie van Madelon deze plaat eens opgesnort en een grondige luisterbeurt gegeven, en wat schetst mijn verbazing mijn allergie tegen Fuck Buttons (lees= Surf Solar) is nagenoeg weggeblazen door deze trip. Het is een mengeling van de huidige electronica, en het specifieke 80's geluid (Ann Clarke hoor ik hierin terug) maar zeker ook de EBM uit die tijd (Front 242 en aanverwante artikelen. Deze sound prikkelt me zelfs zodanig dat ik hier zeker op een 8 uitkom. Waar Daft Punk en zeker ook The Knife een andere afslag heeft genomen, gaan deze heren rechtdoor.

Spannende duistere muziek, waarbij Red Wing zeker niet het topnummer is.