Inderdaad is dit een erg onderschat album. Mijn favoriet in ieder geval in het post - Green tijdperk, dit album bied allerlei R.E.M. ingredienten van eerdere albums.
Wake-up bomb zou ook op Document hebben kunnen staan, E-Bow op automatic. Undertow op Monster. Je vindt hier een variateit in terug van hun oeuvre zonder dat dit een best-of is geworden.

Juist die variatie maakt dit een topper voor mij. Ook het duet met Patti smith is van ongekende schoonheid, een van de mooiste nummers ooit gemaakt zelfs voor mij.

Hierna vond ik het juist minder worden. hier staan louter goeie nummers op. En zelfs de hoes is prachtig.

Nee ik kan me niet vinden in de meeste beoordelingen hier. Het album is weliswaar erg sferisch maar mist voor mij juist een heleboel power. Juist daar waar Radiohead me vroeger kon raken (lees Paranoid Andronoid), blijven deze nummers vooral hangen in de stem van Yorke die ik niet altijd zo kan waarderen. De sfeer is ook het sleutel woord op deze plaat, maar blijft tezeer ingetogen.
zoals hierboven ergens staat mis ik ook het WOW gevoel.
Ik denk niet dat ik op hoger dan een 7 zal geraken.

Verhoogd naar 4,5, echt wel erg goed dit, soms fel Where Is My Dream? Soms catchy
A Trail of Wind and Fire en heel veel meer. Een eigen geluid, een plaat die van kop tot starrt weet te boeien, en nergens tot stilstand komt. Drift mee op de Raft van the Rats.

Dit is toch veel leuker dan Caroline Polachek, mijn eerste gedachte bij deze plaat.

Goeie opbouw in deze plaat, en de plaat ligt lekker in het gehoor. Het begint al met de aankondiging waarna Raye haar verhaal verteld.

Ik denk ook hierbij aan Little Simz, Sudan Archives als ik de plaat beluister.

Fijne zanger. Fijne sound. Fijne plaat.
Ik wordt hier wel vrolijk van.

Een half punt verhoogt, dit is toch wel een lekker en sfeervol album.
Tijdens het luisteren speelt constant de naam van Howard Jones door mijn hoofd, hebben meerdere mensen dat?

DCD en The Cure hoor ik hier niet in terug, maar die mis ik hier ook niet, ik neig toch meer naar de populairdere synths van de 80's zoals de rustige oudere nummers van Depeche mode in een 00's jasje met een eigen sausje erover heen.

Hoes ook maar meteen aangepast naar nieuwe norm.

Ik snap het volkomen dat veel liefhebbers dit geweldig vinden. Tracks zijn echte Stones nummers, zo herkenbaar als wat.
Nummers uit al hun decennia lijkt het wel.

Zelf ben ik geen liefhebber, vooral de stem van Jagger vind ik niet altijd mooi.
Maar alle sympathy voor de mannen, om dit voor elkaar te boksen op die leeftijd.
Chapeau!!