Als The Black Crowes samen met The Smashing Pumpkins een plaat hadden gemaakt, dan was het waarschijnlijk een plaat geweest zoals deze. Tot zover the namedropping.

Last Train is een ruige rockband met een bluesy inslag. Je hebt nergens de indruk dat het hier om een Franse band gaat. Nummers liggen prima in het gehoor, en de ritmesectie is op dreef.
Lijkt me ook een band die live ontzettend kan vlammen. Bij prijsnummer On Our Knees komt zelfs Oasis om de hoek kijken (tsu toch weer name-dropping), en het slotnummer is ook weer geniaal en vol emotie gespeeld. aangename kennismaking.

Zijn er werkelijk echt nog maar 2 stemmen op dit album, en nog wel allebei uit Venray? I Don't Buy This!

Last Train is ruiger dan Black Rebel Motorcycle Club maar het zit wel vaak in die hoek, wellicht wat meer bluesy. Sterke songs waar je totaal op los kunt gaan zoals op Never Seen the Light.

Maar Jane daarentegen is weer meer ingetogen, en neigt zelfs naar Jane's Addiction in the old days.

Maar genoeg name-dropping. fans van bluesy vette rock waar zijn jullie, een rock parel uit jullie prachtige land

Heerlijke muziek, niks nieuws maar wel heerlijke wegzinken in deze Cold Wave, opener Saddest Smile is al meteen sterk. Zang van Larissa Iceglass vind ik ook heerlijk passen bij het muzikale gedeelte, beetje Cure, beetje Siouxsie in een cold wave sausje, beetje vreeemd maar wel lekker.

Zulke cd's kan ik niet vaak genoeg draaien, het is zoals Henry hierboven al aangeeft dat niet alle nummers hoogwaardig zijn voor een nog hogere beoordeling.

Toppers Saddest Smile, Nothern Lights en Avalanche.

Inderdaad Metalhead99 goed weergegeven. Cd gisteren meegenomen na een intiem concert met een man of 30 in Helmond. Wel goed publiek, muisstil, en de kaarsen op tafel zorgde voor extra sfeer. Band speelde ook 1 1/2 uur erg goed alsof het uitverkocht was.

Aangezien het nu 2017 is, werd er ook nieuw spul gespeeld dat inderdaad minder heavy is, en dreigt te verzengen in te veel herhalingen. Juist dit album geeft weer wat ik vooral het laatste half uur hoorde. Heerlijke gitaarmuziek compleet met shoe-gaze elementen.
Dit is een sterk live album wat idd geweldig klinkt. Vandaag 2 keer in de auto gehoord, hier wordt ik blij van.

Zo daar is de plaat dan, het begint met een instrumentaaltje van korte duur, maar daarna het bombastische Hot Pink. Slecht nummer, wat mijn inziens niet op de plaat past. De rest van de nummers is goed tot erg goed, en ja ook Ava waar de dames ook rustig en ingetogen kunnen zijn is prima. Wat jammer van dat 2de nummer, anders had dit zeker 4,5 gescoord.

Ik ben het er mee eens dat Cool & Collected en Donnie Darko erg tof zijn, en dat op die leeftijd. Kan Bieber een voorbeeld aan nemen.

Als je Hannah Reid in je band hebt, sta je al met 1 nul voor, wat een prachtige stem. Die stem geeft ook voor mij de voorzet in dit album. In zijn geheel is dit album iets minder dan zijn voorgangers maar het heeft wel een paar prachtige nummers in de spits, waarop de aanval wordt ingezet met Baby it’s You en Het titelnummer. De verdediging is gewaarschuwd.

En als ik de reacties zo lees doet deze het ook goed na de wedstrijd onder de douche.

Hannah Reid heeft een geweldige stem. Dat is zo geen twijfel. Toch vind ik haar stem het mooiste in de hele rustige opbouwende nummers zoals Strong. Dat vind ik hier niet meer terug. Meer poppy wel.

Daarom is dit een ander album maar nog steeds goed.
Want we hebben de stem nog.

Krijg net een
Mail van Lonely the Brave. Zanger stopt ermee vanwege het vele toeren en podiumvrees. Damn weer een topband ter ziele al komt er wel een nieuwe zanger.



Original message:

Hi Frank - I'm writing this with the news that unfortunately I've decided to call it a day with Lonely The Brave. I'm afraid the problems I've been having, with touring and playing live, have made things really difficult concerning my mental health sode of things. Sorry I couldn't push on through it.

Dave

Ik vind dit ook een goed album, en voor haar leeftijd zelfs een geweldig album.
Ik wil niet overdrijven maar ik vind dit nu al beter dan 19 van Adele, en die was toen 19 dus.
Nummers zitten erg goed in elkaar, staat ook geen enkel zwak nummer tussen, af en toe lekker duister zoals Still Sane maar ook lekker catchy en poppy.

Top debuut.

Tsa ben niet enthousiast, vooral de zang verveeld me regelmatig hier. Behalve als de stem op Costello lijkt. Maar bv bij For What It’s Worth hoor je meteen hoe Buffalo Springfield het wel goed deed, en waarom deze versie volkomen overbodig is. Waarover ben ik dan wel enthousiast? Over de muzikaliteit die je wel terughoort op dit album.