Een album met verschillende gezichten. Buiten de rrrriott girl zang, hoor ik zowel 70's 80's en 90's hierin terug. Vooral muzikaal hoor ik soms accoorden die diverse garage rockbandjes 43 jaar gelden ook ook gespeeld zou kunnen hebben, tot zover de ritme sectie.

Jenny McKechnie maakt hier een groot verschil haar schreeuwende zang klinkt bij mij niet verkeerd in de oren, soms heb ik zelfs een associatie met zangers uit het jaren 80 hairbands hardrock genre.

De opener Hope is een aanzet dat er veel in het vat zit, dat vat wordt opengemaakt op Lani dat klinkt als een langzaam opende zwarte tulp, en dat is een groot hoogtepunt, hopenlijk zitten er bij het volgende album meer vaten.

Album als 1 geheel, het geheel is meer dan de som der delen. Hierdoor niet echt favorieten, hoewel
1937 State Park wel erg lekker ius. Raar album, zang is eigenlijk helemaal niet goed, maar past hier gewoon, nonchalante zang in combinatie met sublieme sound. Of die nou rammelt of rust in bouwt. Voro de mensen van Down the Rabbit Hole, ga dit live meemaken.
Op de nominatie voor een 4,5, maar even vaker horen of de muziek blijft beklijven.

Mmm beste plaat volgens Oor, ik had deze dame live kunnen zien op BKS, maar na beluistering van een paar oudere nummers koos ik toch voor Sudan Archives. Geen spijt van.

Ook als ik dit album hoor hink ik op 2 benen.
Sommige nummers zijn tof Bunny Is a Rider en Billions bv. Maar ook enkele skippers vooral Hopedrunk Everasking brrr dat is absoluut niet mijn smaak.

Nog weinig berichten hier, ga dit nu beluisteren, ben benieuwd of dit enigzins vergelijkbaar is met The Horrors. Die vind ik geweldig.

Edit: Apart album met 2 stemmen die mooi samen gaan, soms spannend zoals in Sooner Or Later, wat een erg mooi nummer is.
Lijkt niet op The Horrors maar is wel een album met een mooie sfeer, ook The Lull heeft zo'n prachtige sfeer met electronica, vioolen en 2 zangstemmen.
Soms zit ik met vergelijking Hooverphonic in mijn hoofd.

Prachtig sfeervol album,door een deense indieband.

Het album begint met het prachtige en ingetogen Hollow Talk.
Gezongen met een prachtige hoge treurstem van de zanger.
Dit herhaalt zich bij Under the moon
Dit is heerlijke muziek om achtMrover te leunen op de bank.


Ook veel pianospel op dit album, soms neigt het naar Coldplay, dan weer dan Mercury Rev en richting The Doves en The Shins.
She Wants doet me weer denken aan Queen, Who wants to live forever, dit vanwege de inzet van de zanger bij she wants het refreintje. De muziek is wel veel anders.

Ze blijven in hetzelfde patroon zonder saai te worden, dit mede door de vele verschillende instrumenten die worden gebruikt.


Voor mensen die van pure genieten houden, met een lekkere bak koffie.
Enigste minpunt de bandnaam waar die op slaat.?

Deze plaat wordt gedragen door de stem van Chris, donker duister, maar weinig variatie. Ik vergelijk hem vaak met die andere zware man, Thomas Feiner. Chris hoor ik graag samen met Carla of met een scala Afrikaanse instrumenten. Dat hoor ik hier niet op, en zorgt er dan ook voor dat alles teveel op elkaar lijkt.

Alles valt samen in het titelnummer, dat is prachtig en zet de toon van het hele album.

Maar de stem van Chris blijft prachtig.

Lekkere muziek die niet overal origineel is maar wel lekker klinkt, alleen die cover van Kate Bush vind ik zeer zeker niet goed. Stem komt niet over en past totaal niet bij het nummer.

The Killing Spree daarentegen is heerlijk super relaxed doet me denken aan Vangelis.
Healer en Mask zijn ook weer heerlijke nummers. In Tomorrow Is So Far Away zit een stukje Tubalar Bells en bij Let's Make This a Moment to Remember hoor ik weer stukjes Alan Parsons Project.

Slotstuk Tick of the Clock is de grand finale heerlijk nummer, wat alleen veel eerder had kunnen stoppen, blijft ook een beetje hangen wat jammer is, je wacht op een bepaalde spanning die er niet komt.

In wisselbaar met de voorganger, over het hele album zit dezelfde rustgevende easy sfeer, uitmate geschikt voor een zonnige dag op het terras, als dat weer mag.
Eerste album vond ik goed, omdat het voor mij nieuw was, ook met de vrouwelijke aandoende stem van Greg Gonzalez. Nu ik het al ken voegt dit album niks toe, maar zal prima blijven klinken op die zonnige dag.

Moet het dan vernieuwend zijn, natuurlijk niet. Het klinkt allemaal goed maar van mij mag er wat meer shoegaze in.

Prettige kennismaking gisteravond in Zutphen met Jori in haar glitterjurk.
Liedjes die ook te maken hebben met haar pestverleden.
Lost on You werd samen met Etan Huijs geschreven, waar ze vroeger bij in de band zat.

Alice werd beroemd toen het werd gedraaid in het Duitse TV Programma Let's Dance. Jori zet grote sprongen naar haar bekendheid, waar haar pesters als muurbloempjes het nakijken hebben.

De 7 liedjes op deze EP laten dit horen, maar ga haar vooral ook live zien, krijg je geen spijt van.

Geweldig album, liefhebbers van Arcade Fire zouden dit ook goed moeten vinden. Veel gelijkenissen daarmee hoor ik in dit album terug, terwijl het toch een eigen smoel heeft.

All the Things We Couldn't See en vooral It's Your Decision zijnn waanzinnig nummers waarin een hele trukendoos open gegooit wordt. k ken deze band van Feel Good Ghosts (Tea-Partying Through Tornadoes) maar deze plaat is beter, grotesker en symfonisch. Ik ben het met Mctijn eens dat meerdere users dit gaaf zouden vinden.

album schommelt nu tussen de 4 en 4,5 bij mij.

Hymn for the Weekend is het slechtste nummer wat ze ooit hebben gemaakt.

Ik heb deze cd nog wel besteld maar poeh het valt niet mee. Daar waar de vorige nog aardig was is dit pure commerciële pop.

Ik wil hem nog een 2de luisterbeurt gunnen maar ik vrees dat het bij een mager 6 je blijft. En dat is vooral de verdienste van Chris Martin zijn stem. Die blijf ik mooi vinden.

Zeer apart, 1 walgelijk nummer maar wel 5 sterren? Ben het echter wel met je eens, waarom die 3 bonusnummers hier niet opstaan, was ook al met X & Y de japanse bonus had 2 prachtige nummers extra. Gekke lui soms die van Coldplay.

Ik heb wel steeds meer moeite met Chris zijn stem in Oceans, voor mij het minste nummer van dit album.

Rainbow veel slechter wordt het niet. Het geheel is ook niet best. Coldplay die ik een 20 jaar terug heel hoog had zitten levert weer slechte plaat af vol nikszeggende nummers met een paar uitzonderingen daargelaten zoals Aeterna en Iaam.

De creativiteit heeft plaatsgemaakt voor eenzijdige muziekkeuze die licht in het gehoor ligt en veel galm kan hebben.

De doelgroep is ook totaal veranderd, naar de platenspelers in een groot stadion met veel bombast. Ik speel daar niet meer mee, maar denk met genoegen terug naar oudere tijden. En mijn Coldplay collectie blijft tot 2015 compleet.

Album wat beter als EP uitgebracht had kunnen worden. Die samenwerkingen met BTS en Selena zijn totaal overbodig in hun oeuvre. Enkel Higher Power, Coloratura en het Muse-achtige People of the Pride hadden prima op een EP gekunt.

Wat wordt het volgende dieptepunt samenwerking met Mart Hoogkamer of Dre Hazes?

Door samen te werken met BTS en Gomez richt Coldplay zich vooral op een jongere doelgroep, die straks samen met hun ouders naar concerten komen. De ouders hopen dan waarschijnlijk vooral op ouder werk.

Gisteren binnengekregen vandaag in de auto gehad.

Dit album gaat verder waar Viva La Vida ophield, en dat vind ik niet de beste optie.
Dat Coldplay steeds poppier werd dat was te horen, maar ze schieten hier iets te ver door.
Natuurlijk is het niet slecht, en vind ik de stem van Chris Martin nog steeds geweldig, maar na 2 luisterbeurten vind ik dit absoluut hun minste.
Op voorgaande albums had ik na 1 luisterbeurt al een knaller die mis ik hier ook. Het nummer dus dat me meteen pakt.
Wel zal dit geweldig klinken in de stadions omdat er een hoog meezing gehalte (lees: Viva La Vida) in dit album zit.. En er kan weer van alles in de lucht geschoten worden.

Ik had ook na het lezen van de recensie in oor een andere CD in gedachte als ik vandaag hoorde.

Kortom: Niet de door mijn verwachte cd van Coldplay maar verder borduren op hun grote hit.
Slecht is het natuurlijk niet, maar ik hoor teveel popmuziek waar ik rockmuziek zou willen horen.

Ben benieuwd of we nog ooit het geluid en de sfeer van A Rush of Blood to the Head zullen krijgen, ik ben er bang voor.

Dit album klinkt alsof een Eskimo Zuid-amerika aandoet.
Soms ijzingwekkend mooi 42, dan weer warm.


Na een technisch begin verdwalen we via Londen met 42 personen in Japan
Ja daar komt het prachtige leven in een stroomversnelling via heuvels swingend tot een einde.