OAll the Things I Never Said EP vond ik wel leuk, zag ze toen ook op BKS. Maar die hele sound is weg foetsie verdwenen. Zelf zonder een Hans Klok of Hans Kazan. Wat overblijft is 13 in een dozijn pop wat nergens een vuurtje aanwakkert, het is een soort eenheidsworst in 11 stukjes gesneden. Hoe jammer is dat? Favoriete nummers aanwijzen is dan hier niet mogelijk.

Ook de stem is veel saaier als op eerder genoemde EP. Om in de Hansen te blijven. Sanne Hans had hier beter gepast.

Wat een goeie afwisselende plaat leveren ze hier af. Chapeau !!

Ik hoor hier vooral veel Soft Moon (Hour Days) in,en Customs ( Unforgettable). Principe Valiente is idd ook een collega band die samen op een festival zouden kunnen spelen, en de verschillen nauwelijks hoorbaar zijn. Verder valt op dat je niet hoort dat het een Franse ondertoon hoort. Prima plaat.

Ik kan ook moeilijk hoogte krijgen van dit album, zit voor mij ook een enorm groot verschil tussen de nummers, of er is geen klap aan. Dollar dollar, of het is erg goed en catchy The Ministry of Social Affairs bv. Ik kan hier derhalve niet meer van maken dan een 7 omdat de goeie nummers samen gaan met skippers. Ik had hier zeer zeker meer van verwacht getuige diverse recensies die ik heb gelezen.

Goedgekeurd is mijn eerste indruk van de 7e worp. Door de jaren heen is Placebo ook 1 van mijn favoriete bands geworden, en met uitzondering van het debuut zijn alle albums goed tot zeer goed. Terug naar deze, die begint meteen geweldig met een echt Placebo nummer , en het album blijft zijn charme houden. Rob the bank vind ik iets minder maar daarna de 2 prijsnummers A Million Little Pieces en Exit Wounds. 2 geweldige nummers.
Ik begin met een 4 maar waarschijnlijk zit die halve er zo bij, in ieder geval ben ik nu enthousiaster als in het begin bij battle for the Sun.

Heerlijke gevarieerde nummers, Long kwam meteen binnen wat een goeie songopbouw, BAM.
De variatie op deze plaat vind ik geweldig, uitbarstingen en rust je hoort het allemaal terug op bv Pop Song Dit is een ballad met enkele uithalen die precies op het goeie moment te horen is. De motor was bij Nephews al een een kwartslag teruggedraaid, en hier even helemaal op halve toeren wat de vocalen ten goed komt. Give / Take voert het geheel weer op. Bij Lilac komt de ontlading weer.
Lekkere plaat.

En post/punk nee eerder een Garage rock/Riot grrrl indie band

Daarnaast doet deze band me ook denken aan het Nederlandse Get Jealous dat vorig jaar in de popronde zat en daar de Paul Smits Award in de wacht sleepte.

Weer een ontzettend sterk album van deze zweden, galmende post-punk in optima forma gespeeld.
Ik ben ook onder de indruk van deze plaat, en wens de prijswinnaar alvast veel luister plezier.

Dit album ligt zelfs nog beter in het gehoor als hun debuut, nummers zijn nog beter uitgewerkt en zoals al gezegt meer sfeer. Ook zo'n lang nummer als The Dream, verveelt nergens en klinkt geweldig.

En met een speelduur van bijna een uur heb je ook daadwerkelijk goede postpunk voor je geld.
En die stem ik vind hem prima met dat rauwe randje.

Prettige rock die zo te zien bijna niemand kent, alleen B.Utterfly.

Hier is echt niks mis mee, goeie sound goeie stem. Waren een aantal jaren geleden te gast in Nijmegen bij Valkhof festival begreep ik.