Ik heb 65 jaar van Adele in de kast staan, maar het worden er geen 95. Daarvoor is dit album te easy listening. Sky radio luisteraars zullen er wel blij mee zijn. Ook die kinderstoelen voegen weinig toe. Easy On Me is een goed nummer de rest kan er niet aan tippen, ondanks haar toffe stem. Ook de eerste keer dat een plaat van Ed Sheeran = hoger scoort dan Adele. Hallo dan

Zoals Freek al zegt de eerste 2 nummers zijn niet veel soeps.

Dan begint het pas met het geweldige Forgotten, de nummers erna blijven bij elkaar in de buurt.
Nergens meer een echte hoogvlieger maar lekker in het gehoor liggende synthi-wave.
Faith vind ik ook weer een prachtig nummer.
Dat had ook de afsluiting moeten zijn van dit album.
Upside zou zo door Keane gedaan kunnen worden, muzikaal gezien.
Untitled vind ik weer een mooi instrumentaaltje, met een mooie opbouw en sfeer.

Verder relevante vergelijkingen zijn dus Depeche Mode, latere Clan of Xymox

Ook mijn versie heeft trouwens Any Day, maar die is on-line nergens te vinden. Zal wel extra zijn in de download. Any Day is het nummer dat erg veel in de buurt ligt van eerder genoemde Depeche Mode, dit was ook het nummer waarvan ik deze band kende.

Vandaag lag die op de deurmat, een prachtplaat die een bijzondere sfeer uitstraalt.
Melodieuze poppy post-rock zou ik het willen noemen, Als je zoals ik van Keane , Muse en The Jesus and Mary Chain houdt is dit de plaat die dit allemaal combineert. Ik kan me voorstellen dat de liefhebbers van het oudere werk van Alcest dit niks vinden. Voor mij is dit totaal omgedraait. Nu al een kanshebber voor de jaarlijst.

Heerlijk album

Come Home: Dit nummer klinkt erg oud, als een diva uit de jaren 50 die met Humprey Boghart in een film speelt. Ook wordt hier een geweldige sfeer neergezet.

The King: O zo breekbaar, en o zo lief, met de koptelefoon op en dan hard draaien. Magnifiek.
Met minmale begeleiding zo'n nummer neerzetten. Hulde.

My Favorite Work of Art: Mooi begin met de strijkers, de sfeer is hier weer een stap terug in de tijd. Iets minder dan de 2 voorgangers maar nog steeds erg mooi.

Same Stars We Shared: Erg traag begin van een nummer dat langzaam voortborduurt als een groeibriljant. Het sprookje is terug en beleeft hier al zijn einde, jammer dat ze op hun album TBC meer electronica gebruikte, daarmee is de puurheid van deze E.P. net iets beter.

Bij de eerste luisterbeurt was ik in de efteling, sprookjes muziek gezongen door een dame met een liefdevolle stem. Sfeervol en mooi.
Zoals al vaker gezegt vooral Soldier is een toppertje vooral dankzij de prachtige opbouw.
Wel vind ik de nummers op de E.P. Same Stars We Shared nog beter.

En natuurlijk is daar de vergelijking met een vleugje Massive Attack en Portishead, maar Amatorski klinkt zelfs beter als Portishead.
De composities zitten erg goed in elkaar.
Wel is dit een album waarvoor je in de stemming moet zijn, als het ware genieten van het geluid en de zang die op je afkomt.

Ben eens benieuwd hoe dit live klinkt, de muzikale sfeer is zo breekbaar dat het bij voorkeur muisstil moet zijn in de zaal, om de muziek zo goed mogelijk te kunnen brengen.

Enjoy

Sorry Gretz maar dit gaat hem niet worden voor mij. Te zeurderig qua stem, niveau van Turning Lights wordt nergens anders gehaald. Dat is up-tempo terwijl dat rest inzakt.
Amber Arcades lijkt hier veel op de female fronted popbandjes in het begin van de 90's. Toen er verschillende van zulke bandjes waren denk aan The Sundays, en up-tempo Darling Buds en The Primitives alleen hoor ik die liever.

Een verbeterde versie van Everything Now , plaat is nog steeds erg poppy maar op een hele fijne wijze, plaat luisterd ontzettend fijn weg. Gelukkig geen Reflektor-achtige toestanden meer, maar een zeer contistente plaat zonder zwakke broeders. Lightning vond ik al geweldig, tweeluik Age of Anxiety doet er nog een schepje bovenop. Welkom terug dames en heren.

Omdat er ook tal van instrumenten te horen zijn, zal dit live ook een feestje zijn.

Vanmorgen dit album binnengekregen, mijn eerste hip hop album. Ik heb dit gekocht als aandenken aan Rob. Telkens als ik dit album in mijn platenkast zie staan zal me dit herinneren aan die hiphopper van Musicmeter.

Muzikaal was het erg relaxed vooral nummer Can't Break sprak me direct aan. En hoewel mijn muzieksmaak hiervan normaliter ver vandaan ligt, was het geen straf om te luisteren. In tegendeel het luistert juist lekker weg.

Tsa ik woon al 11 jaar samen, en al 11 jaar staat dit album in de kast.
Vandaag er maar eens uitgehaald en in de cd speler gestopt.
Erg mooi album. En vooral zeer gevarieerd:

Opener Stray is een mooi ingetogen nummer, met een geweldige sfeer, wordt gevolgt door the Crying Scene wat lekker heen en weer swingt.
Get Outta London ademt een wave sfeer uit, met een lekkere bas en mondharmonica.

Over My Head is weer totaal anders een jazz achtig nummer op piano, breekbaar en o zo rustig.
Good Morning Britain met zang van Big Audio Dynamite zanger en Clash gitarist Mick Jones.
Zou zo op een Big Audio Dynamite passen en alleen daarom al minder interressant.


How It Is begint met Deep Purple's Woman From Tokio, en gaat verder in een Inxs-achtig nummer waarin de gitaarrif van Woman From Tokio blijft terugkeren.
The Gentle Kind is een rustig popnummer in de stijl van Simply Red.
Notting Hill Blues borduurt verder op The Gentle Kind is alleen nog wat ingetogener.

Het Accoustische Song for a Friend besluit deze cd op gepaste wijze, mooi rustig en ingetogen.

Er mogen wel meer stemmers komen voor dit album.