Het is ook goed geremasterd. Net als alle andere remasters overigens. Vooral Faith ben ik nadat het album was geremasterd vele malen hoger gaan waarderen. Seventeen Second, Kiss Me, Kiss Me, Kiss Me & Disintegration had ik zowiezo al kapot gedraaid. En Wish uiteraard. Vooral het oude werk is nu echt om aan te horen.

Dit was samen met Standing On A Beach de eerste aanraking met The Cure. Kende uiteraard A Forest en Lullaby al wel. Maar toen ik bij de lovale videotheek was uitgeleend met het wat bekendere werk begon in de stoute schoenen aan te trekken en daar was deze cd er een van. Uiteraard nooi spijt van gehad, ook al ben ik ze wel een beetje uit het oog verloren. Heb ze in 1992, 1996 en 2000 nog live gezien. Fenomenale concerten. En vele albums zijn altijd op mijn 'playlist' blijven staan. Ik moet zeggen dat ik had verwacht dat RS direct door zou gaan naar de deluxe editie van Wish. Maar omdat de deluxe editie van Disintegration alweer van 2010 stamt had ik niet verwacht dat het er nog van zou komen. Ook al had RS het wel belooft. Immers, RS doet wat hij wil en heeft legandarisch maling aan anderen of zijn fans. Maar goed nu Mixed Up en Wish is blijkbaar ook af. Als het even kan zou ik wat live versies voor de tweede cd niet schuwen. Vooral de nu klassieke afsluiter van de tour, de 15 min. versie van A Forest mag wat mij betreft best op een van dioe schijfjes worden gezet. Live versies van Wish die nog niet zijn verschenen op Show of Paris, zijn verschenen ook wel. Voor de rest zullen het waarschijnlijk demo's zijn aangezien de B-Kantjes al op Join The Dots staan zoals de twee nummers Play and This Twilight Garden die eigenlijk gewoon op Wish hadden moeten staan.

Zoals gezegd bevat Mixed Up een aantal remixed van verschillende nummers. Of nummers er op vooruit zijn gegaan dat laat ik aan een ieder over. Ik vind zelf het Orgineel van A Forest nog steeds beter opbouwen (live nog beter), maar Facination Street, Lullaby. Lovesong, The Walk en Hot Hot Hot vind ik echt beter dat de orginele versies. Blijkbaar kon destijds Why Can't I Be You niet op de CD en die staat er nu gellukig ook op. (Stond die ook al niet op een v/d Back To The 80's : Long Versions ?). In verschillende nummer is duidelijk te horen dat de nummers meer diep hebben meegekregen en is de zang van RS prachtig ingemixed. Luister maar eens naar the remix van Boys Don't Cry. Vooral ook ontzettend bloedstollend mooi is de extended versie van Pictures Of You die met gemak beter is dan de versie op Disintegration omdat ie veel meer droompaletten heeft en veel beter en breder wordt ondersteund door toetsen. Wat een uitvoering. De tragere uitvoering van Just Like Heaven was interessant, Ler's Go To Bed was wel weer erg mooi en de rest moet ik nog beluisteren.

Het eerste album is als het orgineel. Kijk uit naar de twee volgende cd's om nog wat meer interessant spul te ontdekken.

Apart is een zwaar ondergewaardeerd nummer dat ook jammer genoeg na de Wish Tour nooit meer (of zelden) live is gespeeld (gelukkig destijds in Rotterdam wel live gezien). Op de geremasterde versie van Paris die veel beter klinkt zijn de keyboards onder het refrein van dit nummer ontzettend mooi, aanzwellend en prominent ingezet wat nu nogal een overdonderende indruk maakt. Veel beter dan de studio versie. Zou dit nummer overigens niet te vaak opzetten als je net een relatie hebt beëindigd.

Charlotte Sometimes is een klassieker en worst ook zodanig beschouwd en ook nog steeds geregeld gespeeld hoewel nooit officieel op een album verschenen (alleen op een verzamel en als bonus nummer of de Faith Deluxe editie). Prachtige uitvoering ook deze omdat ook hier er meer nadruk wordt gelegd op de toetsen.

Dit zou mijn inzending zijn voor het beste album allertijden van Nederlandse bodem. Vele albums van de Gathering zijn dat, maar dit is onnederlands goed. De band was hier echt op de top van zijn kunnen. Heel bijzonder. En ook een begoorlijk stuk weg van de Efteling Rock van Mandylion, wat ik ook een mooi album vond, maar haalt het niet. Als je denk dat je alles hebt gehad moet het meest briljante nummer nog komen. Wat een afsluiter is Travel, dat middenstuk, wat een ontzettend mooi stukje toetsenwerk, dat gitaarwerk op de achtergrond, zo subtiel, maar oww, wat mooi. Live ook helemaal af. En dan een concert afsluiten zoals met BLD presentatie in Helendoorn....oh, man !! Waar is die tijd gebleven.

Heb destijds de toer twee keer gezien, het eerste concert in Lemelerveld, wat echt hopeloos was omdat het publiejk niet vooruit te branden was. Ik was bij de Soundchecks, zegt de geluidsman, nog even Strange Machines oefenen. Anneke 'Ja, dat gaat vast mis. Dat hebben immers nog maar 80 miljoen keer gespeeld.' Het ironische was dat tijdens dit nummer het publiek nog wel bereid was om z'n kop op en neer te bewegen, maar voor de rest z'n klep echt niet kon houden, waardoor rustige en subtiele passages helemaal verzande in een kakafonie van lawaai. Zo zonde, zeker ook omdat My Electricity en Marooned toen nog in de setlist zaten. Later in Hardenberg waren deze er uitgehaald. Toen was het publiek stukken beter en de zaal ook, maar jammer genoeg waren deze nummers niet meer in de setlist.

Absolute toppers naast Travel, zijn Marooned, Great Ocean road (wat vet die Theremin), My Electricity en The Big Sleep waar ieder concert mee begon...tijdens de tour. Voor de rest nog een stukje over de bonus cd, die ook heel erg de moeite waard is. Illuminating is erg sterk, Probably Built in The Fifties, maar helemaal How to Measure a Planet. Wellicht alleen voor de liefhebbers, maar dit is een puik stukje muziek, wel een ontzettend gefreubel met vlagen, maar hoge vakmanschap. Dit werd eigenlijk met Black Light District nog even dunnetjes overgedaan. Ik herriner me nog een concert van The gathering waarbij het voorprogramma niet kwam opdagen en zij maar even een half uurtje eerder begonnen om dit nummer uit te voeren.

Dat waren nog eens tijden !!!

Bij vlagen erg sterke film en een prachtige score. Ik zie een Oscar in het verschiet liggen voor de componist. En dat zal denk ik ook eens tijd worden.

Ooit destijds (in 1994) al eens gekocht en toen Live and Let Live door SI Music was uitgebracht. SI Music had destijds de Ceilling Speaks op hun derde sampler gezet, en zo kwam ik in contact met Twelfth Night. En wat viel er verder nog veel moois te ontdekken op deze cd en op andere cd's van TN, Mann en Casino. Echter, redelijk snel daarna was deze versie uitverkocht / niet meer te krijgen waardoor later Cyclops vrijwel dezelfde cd opnieuw heeft uitgebracht, omdat de vraag naar Twelfth Night bleef bestaat. Zie de tracklist bovenaan. Al de SI persing was een ontzettend goede en dynamische opname. Het begin The Ceilling Speaks knalt echt je speakers uit en verder fantastische opnames/uitvoeringen van We Are Sane, Creepshow, Fact & Fiction en het zeer emotionele Love Song, gezongen door een man die wist dat dit zijn allerlaatste nummer was met Twelfth Night. Just daarom ook dat het legendarische status van dit concert over de jaren alleen maar is toegenomen. In het boekje hebben de bandleden ook hun ervaringen van beschreven, hetgeen het er alleen nog maar indrukwekkender van maakt.

Daarmee ook de Schreeuw om het complete concert en in de juiste volgorde hetgeen nu eindelijk is gedaan en dus nu wel The Collector. Voor de verzamelaar is dit echt fantastisch, maar het laat geluidsttechnisch vaak te wensen over. Het verschil tussen bijvoorbeeld The Ceilling Speaks en Human Being is een bijzonder schokkende ervaring. En dat is jammer want Human Being is zo'n mooi nummer. Gelukkig is het meeste wel van goede kwaliteit en worden we getrakteerd op niet alleen maar sterke uitvoeringen maar ook prachtige intro's, zoals met We Are Sane en uiteraard Fact & Fiction welke afgaande op de reacties van het publiek standaard met ieder concert werden gedaan.

Een van de vandeldragers van de Neo-Progressieve Rock samen met Marillion, IQ, Pendragon en Pallas. Luister ook eens naar het solo werk van Geoff Mann, Casino of Manns Tribute cd Mannerisms, waar verschillende bands bekende nummers hebben uitgevoerd zou ik zeggen. Vooral IQ's versie van het solo nummer Apethetic & here, I Am is erg mooi (https://www.youtube.com/watch?v=TBjpPGai_w4). Allemaal hebben ze veel te weinig opgenomen maar wat er is is en blijft indrukwekkend.