Altijd kwaliteit en dan bedoel ik zowel de kwaliteit muziek en uitvoeringen als de opname kwaliteit en ik vraag met af of het die avond in Pompeii ook ze heeft geklonken want er overduidelijk nogal wat gesleuteld aan het eind resultaat. Veel te veel detail wat live (hoe goed de geluidstechnicus, musici en installatie ook zijn) nooit hoorbaar kan zijn. Ik heb Roger Waters 3 keer gezien en Pink Floyd in 94 allemaal met fenomenaal en quadrofonisch geluid, maar dit was zelfs daar niet haalbaar.

Verder een wel een erg voorspelbare setlist. Ik begrijp dat hij sommige nummers (Echoes) niet meer wil of kan spelen omdat Rick er niet meer is maar de On An Island Tour was afgezien van Echoes toch echt veel gewaagder eng spannender dan dit. Zo zonde want FF heeft zon rijk Oeuvre. Zelfs als we de typische Waters nummers weglaten houden we nog genoeg andere spannende nummers over. Sorrow was daarbij wel een plezierige terugkeer. Daar vlogen in 94 de vlammen vanaf maar hier ook.

Maar of het nu spannend is of niet het luistert altijd nog steeds heerlijk weg.

Remember That Night was a l fijn. Dit is zo mogelijk nog fijner. Prachtig ook hoe het Concert begint met het eerste deel van Dark Side Of The Moon, daarna On An Island en daarna wat Pink Floyd nummers en wat nummers die hij heeft ingespeeld op een van de cd's van Syd Barrett. Gezien de roulatie v/d set en de nummers die uit een ver verleden werden opgevist, en vaak niet de meest bekende nummers, zoals Dominoes of zo nodig nog onbekender Wot's.....Uh The Deal van Obscured By Clouds kan gerust worden vastgesteld dat Gilmour aan deze tour begon om de nummers te spelen die hij wilde en dat het geen avondjes werden voor het lallende radiopubliek. Dit wordt met name erg duidelijk wanneer men besluit om een kleine 1/5 van de set in te ruimen voor 1 nummer, namelijk Echoes, en in wat voor versie.....

Gilmour laat er verder geen twijfel over bestaat dat hij nog steeds een speler is van hoog nivea en alle nummers/solo's zijn loepzuiver uitgevoerd. Stuk voor stuk beter dan het orgineel, of beter dan op PULSE, zoals dat ongelofelijk mooie langere einde van High Hopes, kippevel !! Dan Fat Old Sun, werd back in the day vaak gespeeld in een uitvoering van 10/15 min. Maar deze versie, die denk ik iets meer tempo heeft misstaat zeker ook niet. A Great Day For Freedom was nooit mijn favotiete nummer van The Division Bell, maar ik begrijp de symbolische waarde voor het concert. Dan Comfortably Numb, wat een solo...aan het einde, steeds weer kippevel. De mooiste die ik ken samen met die van Pulse, en uiteraard degene die ik zelf zag in 1994 in de Kuip...wat een oog en oorstrelend spektakel. Hier wat rustiger visueel, maar nog steeds erg goed en zoveel beter dan welke kneus Roger ook denkt van stal te trekken. En dat Echoes, de mooiste uitvoering die ik ken, van het mooiste nummer ooit gemaakt. Dat middenstuk, waar die toetsen langzaak die zeemeeuwengeluiden ove4rnemen en dan hoe die gitaar erin komt en Gilmour daaroverheen hakt, oh, man !!!! Wat moet dit een spektakel zijn geweest live, zeg......

En inderdaad, de studieversie van On An Island valt hiermee compleet in het water en die cd ligt echt stof te vergaren, want als ik em wil horen zet ik dit wel op. Dit is zoveel beter, dynamischer, zoveel meer power en rockt echt op het ehne moment, als met Take a Breath en weet tot grote emotie te roeren op een ander moment als met de laatste solo van Where We Start, allemaal ondersteund door een klein orkest...prachtig. Zeker net zo goed als PULSE, Remember That Night, In The Flesh of Delicate Sound Of Thunder.....

Aanrader !!!!

Geweldig goed concert. Puur vakmanschap in tegenstelling van Roger Waters die juist precies het tegenovergestelde doet. Gilmour vaart op zijn eigen werk en Waters op dat van PF.

Daarnaast heeft Gilmour er duidelijk meer plezier in en doet dit duidelijk omdat hij dat wil. Qua show zeker niet zo bombastisch en hier en daar juist erg ingetogen. Prachtige uitvoeringen van vrijwel ieder nummer maar van Between Two Points sloeg ik wel even achterover. Wat een prachtige stem. Wat een schitterend mooi nummer.

Verder is Marooned het noemen waard. Op The Division Bell tour maar een handvol keren uitgevoerd en op de BR staat daarvan wel een bootleg opname. Gilmour heeft het nummer voor zover ik weet alleen eerder uitgevoerd tijdens het Strat festival (zie DVD daarvan). Blijft een van de mooiste nummers van The Division Bell

En dan nog het geluid. Zoals altijd tip top in orde. Niets nieuws. Zeker niet maar als het niveau zo hoog ligt en je zo’n indrukwekkende carrière achter je hebt hoeft dat ook niet en verwacht niemand dan nog.

Waar Waters de politieke boodschap opdringt gaat het bij Gilmour nog steeds om de muziek. zoals het hoort.

Vooral bekend van Zij maakt het verschil en Houten hart, maar ook de rest mag er zeker wezen. Helemaal geen verkeerd album. Romeo, is inderdaad het hoogtepunt van het album, maar zeker aan te bevelen om in zijn geheel te beluisteren. Lekker voor op de achtergrond.

Hou niet zo A&M, Van Dik Hout is al wat beter, maar deze samenwerking lijkt het beste van twee werelden. Jammer dat het bij 1 album is gebleven.

Goed geluid. Ook voor de oudere opnames als BBC en Rainbow. En in de schaduw van het gigantische success van Brothers In Arms worden de eerste twee/drie albums maar al te makkelijk vergeten ook al staat daar ook heerlijk werk op. News, Lions, Portobello Belle, Down To The Waterline, Lady Writer, Where Do You Think You're Going, etc.

Eindelijk nu de resterende nummers die niet zijn uitgebracht op On The Night, ook al nog steeds niet compleet. Als 01/06/92 Rotterdam (allerlaatste concert in NL ooit) daadwerkelijk is opgenomen dan hadden ze One World kunnen toevoegen aangezien dat nummer die avond is gepeeld ipv Two Young Lovers.

Ook jammer dan niet de complete versie van Money For Nothing erop staat. Het was standaard de eerste toegift en Knopfler kwam alleen op het podium om even los te gaan wat dan overliep in MFN. Hij deed dan net of hij de akkoorden van MFN was vergeten dus hij speelde het eenmaal en stopte dan. Wat vooral in Rotterdam resulteerde in een oorverdovend lawaai (60.000 mensen) dat nog lang nadat MFN was afgelopen doorging en groot deel van Brothers In Arms (het nummer erna) haast niet hoorbaar was (de band kon niet boven het publiek uitkomen) omdat het publiek zo buiten zinnig was. Knopfler alleen op het podium die even zijn mouwtjes opstroopt en los gaat was een van de hoogtepunten van het hele concert. Op de Basel bootleg (die ook is uitgezonden op TV) is dit wel zo uitgezonden en te horen. Dus er zijn wel opnames voor handen.

Vooral het toevoegen van de 12 min versie van Sultans Of Swing (gooide me even 31 jaar terug in de tijd), Tunnel Of Love en Telegraph Road (die afwisselend werden gespeeld) zijn de moeite waard. When It Comes To You is ook interessant. Wist niet dat het nummer zowaar is gespeeld op te tour. Het blijft wel jammer van Planet Of New Orleans (misschien het mooiste nummer op On Every Street).

Al met al een waardig document alleen wel een beetje laat. Maar beter en completer dan de BBC Recordings Van Genesis.

I&W, Awake en het nummer A Change Of Season zijn allemaal even top. Daarna echter was de koek volledig op. Ik ben ze nog blijven volgen tot Systematic Chaos. Maar het werd alleen maar erger. Ik ga me hier niet aan wagen....Eigenlijk was het gedaan op het moment dat Kevin Moore vertrok. Ik blijf denken. Schrijf dan nog een keer een nummer als Space-Dye-Vest, maar helaas............en ik vermoed ook dat het er nooit meer van gaat komen.