Na het live album Never Let Go kreeg ik de behoefte aan meer. Lang was dit zo ongeveer de enige manier om ieder geval bepaalde nummers met een fatsoenlijke geluidskwaliteit de beluisteren aangezien sommige albums uiterst belabberd op CD stonden (Stationary traveller bijv.) . Moest destijds voor een behoorlijke prijs worden geïmporteerd via Bertus. Was het wel waard en vanaf hier ben ik dieper de catalogus ingedoken en heb ik beetje bij beetje verschillende albums aangeschaft. Nieuwe albums direct. Met oudere albums heb ik gewacht tot ze geremasterd werden. Sinds 1993 altijd blijven volgen, verschillende keren live gezien. Altijd een genot.

En nu mag ik alles nog een keer aanschaffen in de Box die ondanks is uitgekomen.

Het geeft een goede doorsnede tot aan Dust & Dreams.

Waar Nude, Dust & Dreams en Harbour of Tears dichterbij The Snow Goose staan qua sfeer en conceptuele aanpak, staat Rajaz dichterbij Camel, Mirage en Moonmadness qua sfeer en aanpak. Dus voor de fans van het eerste uur is dit een homage / terug naar die tijden en dat typische Camel geluid hoor je overal op dit album. Persoonlijk vind ik het een van de beste albums en als dit hun zwanenzang zou zijn geweest hadden ze met een hoge noot geëindigd.

Heb toevallig ook de tour gezien destijds en vond het vooral jammer dat er betrekkelijk weinig nummers werden gespeeld van dit album waarop de twee voorgaande tours het nieuwe album integraal werd uitgevoerd. Omdat Latimer ziek was, werden verschillende zangpartijen overgenomen door Colin wat een interessant (uniek concert opleverde).

Schitterend album. Gigantisch goed geschreven nummers. Gitaarpartijen zijn om van achterover te vallen. Man wat kan die gast spelen, met wat voor emotie, diepte (en gezichtsuitlatingen) en Gilmour in het kwadraat of andersom. Erg prettige zang ook. Nummers zijn allemaal wel lekker lang uitgesponnen nummers (van de 8 nummers duren er maar 2 korter dan 6 min). Ik weet niet of ik dat laid back zou noemen. Het is soms behoorlijk up tempo, maar het is zeker zo dat de droomde uitgesponnen gitaarpartijen de hoofdrol op dit album opeisen en de nummer zijn geschreven als soort van gitaar showcasing (hoewel de fluit en bass ook erg duidelijk aanwezig zijn). Nummers als Three Wishes, Sahara en Lawrence zijn als zodanig niet alleen hoogtepunten op dit album maar hoogtepunten uit hun hele catalogus. Daarnaast mogen ook nummers als Straight To The Heart, Rajaz of The Final Encore er zijn.

Absolute aanrader, Camel essential en Prog essential.

Wat ik me vooral afvraag is wat de toegevoegde waarde is van het veel te hard inmixen van het publiek, het toevoegen van een aantal Spaanstalige nummers (onnodige crowdpleasers) terwijl die ruimte ook kan worden opgevuld met eigen repetoire en waarom Chris Martin zo nodig moet laten zien hoe goed hij Spaans spreekt. We zouden ook eens niet de indruk wekken dat ieder Coldplay concert niet een groot familie feest is.

De muziek lijkt niets aan af te dwingen ook al komt het nog steeds (de laatste keer dat ik Coldplay live zag was in 2009) nog steeds inspiratieloos en plichtmatig (lees : a la U2)) over en is er weinig ruimte voor improvisatie. Het wordt steeds meer een soort van plichtmatig evergreen fest waarbij vooral iedereen moet weten hoe hard en luid als iedereen kan meezingen. Plezier en genieten van muziek is een ding. Dit soort narcisme is van een totaal andere aard.

En overduidelijk Coldplay is niet meer de band van 15 jaar geleden. En dat ze meegaan met de muziek, andere richtingen en stijlen proberen vind ik niet erg. Ook al vind ik lang niet alles geslaagd. Maar dit is gewoon echt onnodig.

En dan misschien de grootste epic fail van allemaal. Concert wordt wel op DVD uitgebracht maar niet op Bluray. Alleen daaraan kun je wel zien dat hum marketing model voornamelijk inspeert op de horde, maar jammer genoeg zich niet lijkt te bekommeren om mensen die wat beters willen en waarvoor er ook technologie ter beschikking is.

Zoas iemand hierboven ook aangaf.

The Horror !!!!