Een van mijn favoriete albums van dit moment.

De opener, 'Bye Bye, Big Ocean (The End)' (ja, ironische titel voor het begin van een album), klinkt alsof je per ongeluk nog een ander nummer in de achtergrond draait. Normaliter; bloed irritant. Echter maakt A Sunny Day in Glasgow er iets heel moois van. De prachtige zang word haast verdolven onder de ronkende gitaren, drums en drumcomputer(?) en heeft daarom ook een iets post-apocalyptisch geluid. Overigens wel eentje met een sprankje hoop. Voor veel mensen zal dit even doorbijten zijn, het is niet een nummer wat je even tussendoor opzet. Toch is dit een van de hoogte punten van het album.

Het tweede nummer gooit het over een andere boeg, iets minimalistischer en wat meer pop. Vervolgens neemt het derde nummer nóg meer gas terug en gaat het meer de melancholische kant op. Hier lijkt het geluid, mede dankzij de zang, erg op dat van Portishead.

Vervolgens gaat het album nog een paar keer meer de pop kant en diverse keren omarmt het de shoegaze sound van het eerste nummer.

Lang verhaal kort... Ga dit album luisteren, want dit is een van de bijzondere albums van dit jaar die ik heb ontdekt.

Dit was mijn eerste échte kennismaking met Bright Eyes, destijds in 2005.

Ik draaide het album ontzettend vaak destijds. Net gestopt met een opleiding waar ik totaal niet mijn draai in vond, stond ik aan het begin van een nieuwe richting in mijn leven.
Ondanks dat ik een nieuw begin tegemoet ging, voelde het ook als of ik in dal was gevallen. Een grote, donkere, bodemloze put.
Een album als dit werkt dan erg troostend.

Het was niet alleen voor mij een rare winter, want in maart 2005 viel er nog eens een dik pak sneeuw. Terwijl ik dit album weer luisterde, schoot ik foto's vanuit het dakraam van mijn slaapkamer.
Want, in tegenstelling tot deze winter, was het toen nog best bijzonder als er een goed pak sneeuw viel in Nederland.

Die associaties geven voor mij een extra dimensie aan dit album.
Daarnaast blijft dit album ook boeien, ondanks de vele luisterbeurten die het heeft gehad.

Eigenlijk vind ik het nog steeds jammer dat Bright Eyes niet verder ging met dit elektronische experiment.
Speelt de band deze nummers eigenlijk weleens live? Of maken ze hier aangepaste versies van live?

Een aardig album van een zeer fijne gitarist.
Grotendeels zijn dit aardige achtergrond liedjes, ware het niet dat ze doorspekt van zweverige monologen zijn. Jammer, want zo slaat het voor mij net een beetje de plank mis.

Ik twijfelde, maar ik ben toch voor de vier sterren gegaan.
De zang en de gitaarpartij(en) weten me toch af en toe goed bij de strot te grijpen. Daarnaast is het ook een album waar ik me heerlijk in kan verdrinken en die mijn gedachtes mee slepen naar fantasieën en herinneringen.

Van het debuut uit 2005 was en ben ik nog steeds groot fan.
Hele leuke aanstekelijke eigenwijze pop muziek.

De tweede plaat werd daardoor opgeslokt door de gitzwarte schaduw van dat debuut. Want zo fris en interessant als dat debuut was, zo 'meh' was de tweede plaat. Op zichzelf was dit een redelijke plaat, maar als fan was ik toch teleurgesteld. De tweede plaat leek ook met enige haast uitgebracht. Ik kreeg het gevoel dat de band geschrokken was van hun onverwachte succes en halsoverkop van zichzelf en/of de platenmaatschappij met een vervolg op de proppen moesten komen.
De derde plaat beviel nog slechter, deels door die nog steeds aanwezige schaduw, maar die derde plaat was misschien ook niet zo goed.

Toen was het een tijd stil.
Lead zanger Alec Ounsworth had wat redelijke solo projecten die, gek genoeg, ook niet helemaal los konden weken van die grote schaduw.

Nu, bijna tien jaar na het debuut, en slechts een fractie van de bandleden is daar dan een vierde plaat.
Puur uit nieuwsgierigheid heb ik het geprobeerd. Pitchfork had de band eindelijk weer een een gematigde positieve recensie gegeven en sprak over een nieuwe weg die de band ingeslagen was.
Op moment van schrijven ben ik bezig met mijn derde luisterbeurt. Naar mijn mening te vroeg om nog een hard oordeel te vellen, maar hoe leuk en tof ik dit nu ervaar had ik niet met mijn eerste paar luisterbeurten van de platen na het debuut.
Dit klinkt fris, dit klinkt spannend en leuk en vooral geheel los van die grootse schaduw.
Clap Your Hands Say Yeah heeft een nieuw geluid ontwikkeld, heeft zichzelf opnieuw uitgevonden en het is een geluid die naar meer smaakt.

Voor nu geef ik dit album 3,5 ster, maar het zou best nog verhoogd kunnen worden.

Destijds was, wat nu al weer tien jaar geleden is, was ik enorm fan van deze plaat. Ik was overdonderd van de kwaliteit en diversiteit en spanning die in dit album te vinden was.

Sinds vorige week heb ik dit album weer een paar keer beluisterd en valt zeker niet tegen. Ik was even bang dat ik het bijna niet meer zou kunnen waarderen, want in die tien jaar is mijn smaak behoorlijk gegroeid.
Wat me nu soms wel opvalt, is dat de zang soms erg balanceert op het randje van goed naar matig. Chino Moreno is eigenlijk geen goede zanger, maar hij doet wel, vooral op dit album, zijn best met de middelen die hij heeft. Het afwisselen van fluisteren, "normale" zang en "schreeuwen" doet hij erg goed en dat is ook een van de sterke punten van dit album.

Een ander sterk punt, is de variatie in de nummers. De extreme uitschieters zijn Elite en Teenager. De een is behoorlijk metal, die kreeg zelfs in die tijd een prijs van beste metal nummer van 2000, en het andere is zo soft en lief dat je bijna niet zou geloven dat het samen met Elite op de zelfde cd zou staan. De andere nummers op dit album maken dat contrast logisch, aangezien die tussen beide extremen balanceren.

Mijn persoonlijk favoriet blijft Knife Prty. Nog steeds krijg ik kippenvel op het stuk dat Rodleen Getsic (wat heeft zij nog meer gedaan?) gilt en giert, als of ze inderdaad bewerkt word door een mis.

Tien jaar geleden draaide ik het album meerdere keren per dag, elke dag. Dat zal ik nu niet meer doen, maar de sterke kwaliteit van dit album blijft staan als een huis. Een dikke vier sterren.

Toen dit album werd aangekondigd begreep ik dat het om nieuwe instrumentals zou gaan en daar een album vol van.
Helaas was dat niet zo en zijn dit grotendeels de instrumentals van de nummers die Kubus eerder maakte met Bang Bang.

Dat waren echter geen verkeerde instrumentals en aangezien ik het niet zo met Bang Bang heb, zag ik hier wel potentie in.
Echter lijken veel beats niet zo lekker te werken zonder vocalen. De eenvoud en eentonigheid word bij sommige beats wel erg duidelijk. Gelukkig zijn er ook beats die wél erg fijn werken zonder vocals, maar dat zijn er slechts een handje vol en dat is te weinig voor een plaat met tweeëntwintig nummer.

Jammer, hopelijk komt er binnenkort weer werk uit van Kubus mét vocals, zoals dat aankomende album van Jawat waar al jaren over gesproken wordt?

Het album vond ik tentijde van de release niet erg sterk. Het heeft zeker wel leuke nummers, maar echt heel spannend of heel leuk kon ik het niet vinden.

Dat is nu ook weer zo. Het is prettige muziek dat, doordat het voor mij nergens in uit springt, prima werkt als achtergrondmuziek.
Het laatste nummer, New York I Love You, blinkt uit door zijn ingetogen begin. Dat vond ik destijds daarom ook een van de betere nummers van dit album.

Mijn eerste kennismaking met het werk van PJ Harvey.

Ik was zestien jaar en zat behoorlijk niet lekker in mijn vel. Zwaar had ik het in die jaren op de middelbare school.

Als een van de laatste met een walkman was ik genoodzaakt het te doen met de bandjes die ik had. Op een gegeven moment had ik ze allemaal grijs gedraaid en was ik te lui om wat nieuws op te nemen, dus struinde ik de collectie van mijn moeder af. Aan de ene kant stond de Smashing Pumpkins met Mellon Collie and the Infinite Sadness.
Hun vond ik stoer en wie weet was die PJ Harvey met Is This Desire? ook wel wat.

De eerste keer dat ik het luisterde vond ik het maar een vaag album. Want wat hoor je nou? Ruige, ongepolijste muziek, waarbij een vrouw zingend, fluisterend, gillend sombere teksten ten gehoor brengt.
Al gauw ontdekte ik, dat dat vaak goed samen ging met mijn stemming wanneer ik van het trein station naar huis fietste. Dit album heb ik ook heel toepasselijk vaak tijdens regenbuien beluisterd.

Ondanks dat het over het algemeen een somber album is, kent het album toch een erg divers geluid. De zang alleen al varieert per nummer, maar de nummers verschillen ook enorm in tempo en aanpak. Waar het ene nummer eigenlijk bijna niet meer is dan een harde, bijna monotone, drumcomputer die bromt en giert, klinkt het ander nummer helder en bijna fris met behulp van piano en hoge zang.

Persoonlijk vind ik dit nog steeds haar beste album. Tegelijkertijd is dit ook een van haar minst toegankelijke albums, dus als je Is This Desire? voor het eerst beluisterd wil ik je graag adviseren er de tijd voor te nemen.

Een erg leuk pop album. Misschien soms iets te gepolijst, maar het enthousiaste spat er vanaf en is daardoor ook erg aanstekelijk.
Fijne plaat.

De vraag is waarom deze plaat nog maar twee stemmen heeft?

In 2003 ging ik naar een concert voor het voorprogramma.
Pretty Girls Make Graves zouden openen voor The Blood Brothers en The Locust. Bands waar ik toen nog niet bekend mee was.

Het was een heel heftig concert. Alle drie de optreden waren grandioos en ontzettend energiek. Het publiek stond de springen en al gauw vormde er meerdere moshpits. Samen met twee vrienden stond ik vooraan en hoorde voor het eerst de stemmen van Johnny Whitney en Jordan Blilie. Samen stonden ze soms op hun tenen om de geniale en soms onverstaanbare teksten van hun nummers eruit te krijgen. Zweet en speeksel vloog door de zaal. Een zweet of speeksel druppel van Johnny Whitney belande op mijn onderlip.

De volgende dag doode ik wat tijd in de Freerecord Shop op station Amsterdam Centraal. Daar kwam ik een exemplaar tegen van ... Burn, Piano Island, Burn. Zou ik 'm kopen? Ik twijfelde, want ik had geen idee of dit mij ook zou pakken op cd.

Het pakte mij niet. Ik vond het een lawaaierige plaat waar ik moeilijk doorheen kwam. In de hoop om de magie die de band live wel had terug te vinden zette ik de plaat af en toe weleens op.
Per luisterbeurt werd het steeds aangenamer en begon ik steeds meer te horen in de plaat. Eigenlijk zijn dit pop liedjes, maar dan geniaal en eigenwijs uitgevoerd.

Met de opvolger Crimes werd de band wat toegankelijker, maar voor mij blijft dit hun magnum opus. Deels komt dat door de vele associaties die ik met dit album heb (het concert van toen, de periode na het overlijden van mijn oma, eenzame treinreizen).

Vroeger wist het mij altijd op te winden, in negatieve zin, dat veel mensen deze plaat weigeren te luisteren na een paar seconden. De schoon- en genialiteit van deze plaat zullen voor veel mensen verborgen blijven. Dat is aan de ene kant jammer, maar aan de andere kant blijft de plaat op deze manier meer iets voor mij. Iets persoonlijks.

Vier en een halve ster.

Een prachtig album, vol melancholie maar ook met hoopvolle deuntjes.

Volgens mij was het 2003 dat ik perongeluk een nummer van dit album had gedownload. Ik vond het een grappige bandnaam en was benieuwd. Ik zou niet weten welk nummer dit was, maar het smaakte naar meer en voor ik het wist had ik het hele album en luisterde ik het meerdere malen per dag.

Nu jaren lang, nog steeds wachtend op die tweede plaat, kan ik er nog steeds onwijs van genieten. Het was en blijft een heerlijke electropop/triphop plaat.

Dit album heeft jaren lang op zich laten wachten. Oorspronkelijk zou het in '06/'07 uitkomen. De hype rondom Uffie is inmiddels een beetje over haar hoogte punt heen en opeens is er dan eindelijk een album. Zou ze hiermee een nieuwe hype rondom zich zelf kunnen creëren?

De Uffie op dit album is anders dan op de ep's en singles. Dit is een stuk rustiger namelijk. Weg zijn de nummers die de luisteraars laten springen en dansen, op enkele uitzonderingen na dan. Dit album kent vooral aardige pop liedjes zoals de titel song. Daarmee maakt Uffie haar eigen belofte niet waar, maar is het album zeker niet slecht.

Voor de fans van het eerste uur zal dit een beetje wennen zijn en zullen de missende tracks Ready to Uff en Hot Chick gemist worden.
Mogelijk nieuwe fans kunnen hier leuke electro pop verwachten van een bij de hand meisje.