Nou dat ga ik dus bij deze doen.

Sommige albums moesten ooit gewoon gemaakt worden. Het was slechts een kwestie van tijd voordat er wat kunstacademie studenten het punk fenomeen zouden aangrijpen om een arty-farty-punk-plaat te maken. De heren van Wire waren er redelijk snel mee en kwamen al in 1977 met deze plaat aanzetten.

Het eerste wat opvalt is het feit dat Wire 21 liedjes in 35 minuten weet te persen. Dit komt omdat ze iets anders werken dan de meeste bands. Wire heeft een idee voor een nummer, speelt dat idee en stopt dan. Een normale band zou de hook van ‘It’s So Obvious’ nog een paar keer herhalen om een acceptabele lengte van 3 minuten te krijgen. Wire had daar echter geen zin in en stopt na 53 seconden met het nummer. Dit heeft tot gevolg dat dit album eigenlijk nooit gaat vervelen. Als een nummer een beetje saai dreigt te worden stoppen de heren gewoon met spelen en gaan ze door met het volgende nummer. En als een nummer dan eens de 3 minuten grens overschrijdt, dan heeft dit een reden. Het titelnummer zet binnen 3:50 namelijk een ongekend intens sfeertje neer. Het nummer begint redelijk rustig om vervolgens in een redelijke chaos te eindigen. Opener ‘Reuters’ kent ook een schitterende opbouw met als hoogtepunt Colin Newman die intens schreeuwt:

‘This is your correspondant, running out of tape
Gunfire's increasing, looting, burning, RAPEEEEEEEEEEEEE!’

Na dit uiterst onprettige begin in de goede zin van het woord krijgen we het epische ‘Field Day For The Sundays’. Een nummer wat welgeteld 28 seconden duurt en daarnaast ook nog eens drie(!) valse eindes kent. Vervolgens komt ‘Three Girl Rumba’ voorbij, ook weer een topper van klein formaat. De Britse band Elastica vond dit blijkbaar ook en jatte het voor hun eigen hit ‘Connection’. Ik kan nu wel doorgaan met het bespreken van elk afzonderlijk nummer, maar dan zou dit stukje wel erg lang worden, dus beperk ik me maar tot de creme de la creme van Pink Flag. ‘Strange’ werd zoals al gezegd gecoverd door REM en dat bewijst wat een goede muzieksmaak meneer Stipe heeft. Een prachtig hypnotiserend nummer dat je niet gauw loslaat.

Wire heeft ook de gewoonte om op haar albums altijd 1 of 2 poppareltjes te maken. Bij ‘Pink Flag’ zijn dat ‘Fragile’ en ‘Mannequin’. De eerste is een heerlijk fris nummer met een hook van hier tot Tokio. De reden waarom het zo fris blijft? Het nummer duurt maar 78 seconden en is dus weer over voordat je er erg in hebt. ‘Mannequin’ is misschien wel het beste nummer van de plaat. Het achtergrondkoortje is wel zo ontzettend geweldig dat ik er bijna een harde plasser van krijg, Ik denk dat er bands zullen zijn die hun linkerbeen zouden af willen staan om een nummer zo goed als dit te kunnen schrijven. Het laatste absolute hoogtepunt op dit schijfje is ‘12XU’, een eufemisme voor 1, 2, fuck you. Wat een energie! Wat een heerlijk riffje! Wat een idiote tekst! Een geniale afsluiter van een geniale plaat.

Dus Jelle: Ren naar de winkel en sla je slag! En neem gelijk ‘Chairs Missing’ mee.