Ja, de stem van de zanger is zeurderig en niet iedereen houdt daarvan.

Zo dan hebben we dat achter de rug. Op naar de echte recensie dus.

Bij de eerste klanken van dit titelloze debuut heb je het gevoel op een kermis te staan waar vrolijke omroepers roepen dat ‘op de kermis je euro een daalder waard is en je toch vooral maar in je handjes moet klappen en heel hard ‘Jeej!’ moet roepen’. Nu word ik altijd heel erg vrolijk van deze plaat vol met aanstekelijke melodieën, dus met dat klappen en roepen zit het wel goed. De tussenstukjes passen ook erg goed bij de algehele sfeer van het album, een beetje vreemd, maar daardoor juist zo ontzettend fris en fruitig. Dat kinderlijke glockenspiel riedeltje wat voorafgaat aan ‘Details of the War’, dat is toch heerlijk? Overigens is ‘Details of the War’ zelf ook erg goed, vooral als die mondharmonica wordt ingezet. Het nummer wat daarna komt behoort ook tot mijn favorieten. Vooral het lekkere electro achtergronddeuntje zorgt ervoor dit een toppertje van de eerste categorie is. Na een mooie vloeiende overgang gaan we verder met ‘Is This Love?’. Een nummer wat zo een wereldhit had kunnen zijn, ware het niet dat de stem van de zanger daar blijkbaar niet tot uitnodigt. Verdomme, heb ik het toch weer over die stem. Het zal niet meer gebeuren.

We gaan verder met ‘Heavy Metal’ een nummer dat zijn naam totaal geen eer aandoet. Hier geen beukende riffs met lyrics over de duivel en zijn vele gedaantes, maar wederom een aanstekelijk nummer met een mondharmonica waar Clown Bassie trots op zou zijn. Na de zware metalen is het tijd voor een kort tussenstukje dat zo op ‘Led Zeppelin III’ had kunnen staan, erg goed voor de broodnodige variatie. ‘In This Home On Ice’ heeft gelukkig niets te maken met schaatsende derde rangs sterretjes(wat heeft die Jody Bernal nou eigenlijk nog gepresteerd na dat teringhitje met die gejatte drums van ‘The Good Men’?), maar des te meer met catchy poprock met melodielijnen om van te watertanden. ‘Gimme Some Salt’ is voor de verandering een wat donkerder nummer over mensen die hun eten blijkbaar wat flauwtjes vinden. Gelukkig eindigt het album weer met een opzwepend vrolijk nummer zodat het allemaal wel gezellig blijft.

Concluderend kunnen we dus met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid zeggen dat iedereen die wel houdt van zeurende stemmen en mondharmonica’s helemaal goed zit met dit album.

Oh wacht, ik zou het niet meer hebben over die stem….

Robert ten Brink is de reden dat ik deze cd ooit ben gaan luisteren. In het muzikale praatprogramma ‘Wintertijd’ van beroepskrullenbol Harry de Winter gaf hij hoog op van Crowded House. Robert dacht dat zij de nieuwe Beatles zouden worden, iets dat volgens hem toch niet gelukt is. De opmerking van Ten Brink was natuurlijk een beetje onzin, want er zal nooit een band komen die de nieuwe Beatles zullen worden. Toch zorgde die opmerking ervoor dat ik op het internet ging kijken naar albums van Crowded House. Uiteindelijk koos ik voor een Best Of als eerste kennismaking met de band.

Wat opvalt is dat deze Best Of ook echt bes tof(haha!) is, alle 19 nummers zijn van grote klasse. Zoals Lukas al zei is het bijna niet te merken dat dit een Best Of album is, de 19 tracks vormen toch één groot geheel. Toch zijn er zeker wel uitschieters te vinden in dit grote geheel. Een nummer als ‘Weather With You’ is gewoonweg niet kapot te draaien, zelfs niet door het perfide Sky Radio. Ook de andere superhit die nog steeds veel wordt gedraaid op de zaaddodende radio stations in de wereld, ‘Don’t Dream It’s Over’, straalt nog steeds een bepaalde frisheid uit waardoor het waarschijnlijk nooit gaat vervelen. Ook prachtige ballads(ja mensen, er zijn ook mooie ballads!) als ‘Four Seasons In One Day’ en ‘Into Temptation’ zijn nummers die er uitspringen in het oeuvre van de band.

Crowded House wordt vaak gezien als rustige luistermuziek en dat is het ook. Enkel ‘Locked Out’ zou je kunnen bestempelen als rock. Is dat erg? Nee hoor, er is niets mis met luistermuziek, zolang het maar goed in elkaar zit en er genoeg te beleven valt. Neil Finn is een begenadigd liedjesschrijver en dus weet hij mijn aandacht de volle 1 uur 10 minuten en 10 seconden te trekken. Elk nummer heeft een prachtige melodie en hangt aan elkaar van pure schoonheid.

Toch raar dat ik eigenlijk nooit de reguliere albums ben gaan luisteren. Misschien toch maar eens doen. Voor nu: 4,5* voor 19 perfecte popliedjes.