Heerlijke New Wave plaat van Magazine. Mijn favoriet is dat ontzettend rare riedeltje van 'recoil'. Het is een ontzettend dwingend nummer, dat eigenlijk niet helemaal lijkt te kloppen. Het riedeltje op de achtergrond loopt niet helemaal in de maat van de rest van de muziek, maar dat maakt het juist zo speciaal.

Een ander hoogtepunt is het laatste nummer.


Inderdaad. Al bij de eerste keer luisteren greep dit zinnetje me bij de strot.

Als ik het goed begrijp vindt Herman de opvolger nog beter, dus die ga ik meteen beluisteren. Voor dit prachtige debuut 4 hele dikke sterren.

Hier ging het dus helemaal fout met Metallica. De opener is nog een kraker van jewelste, maar wat daarna komt is wel heel erg standaard hard-rock met een metaltintje. Ze hadden nooit met die hans worst van een Bob Rock in zee moeten gaan. Misschien is het wel beter geproduceerd dan '...And Justice For All' in de zin dat je nu alle instrumenten hoort en een voller geluid hebt. Daar staat tegenover dat het nu vaak 1 grote brij wordt van massieve gitaren. Niet echt helemaal mijn ding.

Ik twijfel tussen 3* en 3,5*, maar ik geef ze het voordeel van de twijfel, want er staat eigenlijk ook geen écht slecht nummer op.

Een album van ongekend hoge pieken, maar ook wat dalen. Zo'n nummer als 'Only Shallow', dat is wat je zou krijgen als Johan Cruijff gitarist was. Hetzelfde geldt voor de nummers 5,6,7,9,10 en 11.

Waar het echter foutgaat is tussen het 1e en het 5e nummer. My Bloody Valentine schotelt mij dan een kleine 10 minuten aan volstrekt oninteressante gitaarmuur voor. Natuurlijk, dankzij de unieke productiemix haalt die 10 minuten nooit het allerlaagste niveau, maar erg veel scheelt het niet.

In die 10 minuten wordt pijnlijk duidelijk dat je weliswaar origineel kan zijn in het spelen met geluiden en productietechnieken, maar dat je nog steeds goede basisideeën moet hebben om iets moois te creeëren. Ook vind ik dat de zang ietsjes meer op de voorgrond had mogen treden, want nu gaat het mij teveel op in het geheel.
Daardoor kan ik het album maar 4* geven, terwijl ik heel graag naar de 4,5* was gegaan, maar zo is het leven nu eenmaal.

De vraag blijft natuurlijk wat er was gebeurt als My Bloody Valentine iets meer aandacht had besteed aan het basisidee en de zang wat meer op de voorgrond had gestaan. Dan had dit album Siamese Dream geheten en zou er onder dit verhaaltje een hele dikke 4,5* staan.

Helaas 4*