Prachtig popalbum. Mooie mystieke nummers met stuk voor stuk schitterende melodieën. Een zeer aangename ontdekking. Pas het tweede album van een vrouwelijke solo-artieste en deze is voor mij volledig raak. Wuthering Heights is natuurlijk fantastisch, maar eigenlijk mogen alle nummers er wel zijn. Mijn favoriet is het titelnummer, adembenemend........

Ik zet hem nu op 4*, maar het kan makkelijk nog 4,5* worden.

Mooi album hoor. Vier prachtige nummers, en 1 ongelooflijke neuzeltrack. Gelukkig zit er een knop op mijn mp3speler, zodat ik niet hoef te luisteren naar 'Moonchild'. De rest is zoals gezegd fantastisch, vooral nummers 1 en 2. Ik ga denk ik nu maar eens naar Red luisteren als ik die te pakken kan krijgen.

4*

Autobahn.... wat valt daar nog over te zeggen. Een werkelijk fantaaaaaastisch nummer. Dik 22 minuten, maar het verveelt geen moment. Ook kometenmelodie 2 is een leuk nummer, met een aantal erg prettige effecten. Morgenspaziergang kan er ook nog wel mee door, maar dat komt vooral door dat blokfluit melodietje. Kometenmelodie 1 en Mitternacht zijn echter 2 matige nummers. Het kan me gewoon niet echt boeien wat er in die nummers gebeurd. Ik houd niet zo van dat ambient gedoe en daar neigt het toch wel heel erg naar.

Laten we dan maar eens een gemiddelde opstellen:
Autobahn 5*
Kometenmelodie 1 2*
Kometenmelodie 2 4,5*
Mitternacht 1,5*
Morgenspaziergang 4*
(5+2+4,5+1,5+4)/2= 3,4. En aangezien Autobahn meer dan de helft van het album in beslag neemt kom ik dan uit op 4 sterren.

Nou daar gaat ie dan...

Allereerst wil ik opmerken dat ik het een schande vind dat de Duitse versies niet op de site staan. Wat is eigenlijk het criterium voor dit soort dingen? Gaat het om de versie die in Nederland is uitgekomen, of om de originele versie van een album? Ik ben duidelijk voor het laatste.

Technisch gezien is dit album allang ingehaald door de Xanopticons en Aphex Twinnen van deze wereld. Maakt dat wat uit? Ganz nicht! De kracht van dit album zit hem juist in de eenvoudigheid die het uitstraalt. Het doet mij altijd een beetje denken aan de 2e industriële revolutie in de Verenigde Staten. Henry Ford kwam op het idee om mensen aan een band te zetten en die vervolgens te laten lopen. In het begin was die lopende band iets totaal nieuws en de werknemers waren razend enthousiast. De eerste lading T-Fords was dan ook technisch perfect. Alle boutjes zaten moervast en alle moertjes boutvast. Iedereen had er nog veel schik in om dezelfde handeling 8 uur per dag, 5 dagen per week uit te voeren. Die Mensch Machine kunnen we zien als een T-Ford uit de beginjaren.

Door het gigantische succes van Kraftwerk, eeh ik bedoel de T-Ford, groeide de vraag en dus steeg het aanbod. Henry en kornouten gingen als de tierelier T-Fordjes maken en ze vlogen over de toonbank als frikadellen bij Friet van Piet in Benidorm.
Na een tijdje begonnen de fabrieksarbeiders een beetje genoeg te krijgen van het eentonige werk. De motivatie was weg en dus ging men liever bij de watercooler praten over de nieuwste Charlie Chaplin film in plaats van hard te werken aan die prachtige autootjes. Door dit alles holde de kwaliteit van de T-Fordjes zienderogen achteruit. Als de bestuurder remde ging de claxon af en andersom. Menig liefhebber keerde zich af van de auto en nam voortaan de trein. Zo verging het ook de elektronische muziek, de vele rockbandjes die het geluid van Kraftwerk in hun muziek probeerden te verweven faalden jammerlijk. Vele potentiële electroliefhebbers lieten daardoor dit muziekspectrum links liggen en doen dat tot de dag van vandaag. Zonde! Er is immers zoveel moois te vinden dat niets met gitaren heeft te maken. Zelf ben ik daar ook altijd naar op zoek, maar toch blijft ook bij mij de gitaar overheersen. Dat heeft natuurlijk ook te maken met de gitaar zelf, misschien niet het mooiste instrument ter wereld, maar wel het meest herkenbare. Een soort Opel Kadett dus, je komt er zeker mee thuis, maar echt spannend werd het onderweg nooit.