Na 4 albums zonder titel vond Jimmy Page het tijd om naast al die geniale riffjes ook eens een album titel te bedenken. Hij kwam met het idee om Zeps 5e te noemen naar een van de nummers die op het album zouden komen ‘Houses of the Holy’. Om onbegrijpelijke redenen kwam dat nummer echter niet op dit album, maar op de dubbelaar die hierna zou komen. Een hoop verwarring die bijna zou afleiden van het feit dat dit weer een prachtig album is. Het begint meteen erg stevig met de rocker ‘The Song Remains The Same’ , wat later weer de titel zou zijn voor een bijzonder pretentieuze kutfilm die lange tijd dienst deed als enige live document van de Zepsters. Gelukkig kwam jaren later de 3 dubbel live cd ‘How The West Was Won’ uit om de zaak recht te trekken. Eeh, waar was ik? Oh ja, de stevige opener. Nou die is dus stevig.

Daarna krijgen we ‘The Rain Song, een prachtige ballad waarop vooral John Paul Jones schittert met zijn pianospel. De gitaar van Page meandert als regenwater door de geultjes van een stoep. Mooi hoor. Na deze 2 toppertjes zonder Breezer ananas is het tijd voor het klapstuk van de plaat. ‘Over The Hills And Far Away’ is zo mooi dat HiLL zich ernaar zou kunnen hebben vernoemd, ware het niet dat dit niet het geval is. De afwisseling tussen de akoestische gitaar en de elektrische variant is adembenemend. De ritmesectie is bij Led Zeppelin altijd goed, maar ook in dit nummer hoor je weer een ontzettend strak geluid dat het tempo aangeeft, waardoor Page weer eens kan excelleren op zijn Gibson Les Paul.

Na al deze hemelse nummers denkt u natuurlijk: ‘dat kan niet beter?’ Nee dat klopt. Nummertje 4 is namelijk een vrij saai standaard up tempo rockertje. Gauw door dus naar nummer 5. Ah dit klinkt beter, een heerlijk riff zoals alleen Jimmy Page ze maakt(of Willie Dixon of Bukka White of Jake Holmes of Howlin’ Wolf). Weinig frutsels aan dit nummer, een prima Zeppelin track met de bekende ingrediënten.

Dan komen we toe aan het meest experimentele nummer van Led Zeppelin tot die tijd. De band probeert eens wat anders en komt op de proppen met een reggae nummer. Nu ben ik niet de grootste fan van reggae(misschien wel één van de kleinste), maar dit nummer vind ik erg lekker. Misschien komt dat ook doordat dit niet een écht reggae nummer is.

De oplettende lezer heeft natuurlijk al lang gezien dat ik dit album en 4,5* heb gegeven en vraagt zich daarom misschien af: ‘is dat niet wat hoog voor een album met 3 bloedmooie, 2 redelijke en 1 zaadnummer?’ Neen zeg ik u, want de laatste 2 tracks zijn weer ongeloooooooflijk mooi. ‘No Quarter’ is een zeer intiem, mystiek nummer dat ik misschien al wel 30 keer heb gehoord, maar nog nooit heeft verveeld. Ook op dit nummer is de ware ster John Paul Jones met zijn bijna enge orgelspel. Gelukkig ben ik niet zo bang aangelegd, anders had ik de cd iedere keer uitgezet bij dit nummer en dan mis je de geweldige slottrack. ‘The Ocean’ is heerlijke rocker die zo lijkt te zijn weggelopen van Led Zeppelin II. Het riffje is weer uitmuntend en de break is een welkome afwisseling, waardoor het nummer nooit teveel afhankelijk is van 1 gedachte.

Komen we tot de conclusie: ‘Houses of the Holy’ is een heilig huisje waar maar weinig mensen tegen aan zullen schoppen.

Een van de 1e echte hardrock albums. Alleen al voor 'Dazed And Confused' zou je dit album in je bezit moeten hebben. Mijn God wat is dat een heerlijk nummer. De rest mag er ook wezen, behoudens het verschríkkelijke 'You Shook Me'. Bah wat een misbaksel. 4,5 ster.

Net ietsje pietsje minder dan het debuut, maar ook dit album krijgt 4,5 ster. Er staan een paar fantastische nummers(Thank You is echt waanzinnig mooi) en de enkele mispeer(Moby Dick, ja sorry ik moet echt niks hebben van drumsolo's) is ze vergeven. Ik draaide het album de laatste tijd vaak op de fiets en ik werd er erg vrolijk van. Erg prettig.

Nou op naar deel III dan maar, al schijnt dat de minste te zijn van de klassieke Zeppelin platen.

Volgens velen het minste album van de 'grote 6' van Led Zeppelin. Ik ben het daar tot nu toe wel mee eens(moet Houses Of The Holy nog beluisteren), maar het scheelt niet veel. Erg mooie akoestische nummers die ervoor zorgen dat dit album toch wel redelijk veel verschilt van de vorige 2. Alleen 'Immigrant Song' zou je als échte hardrock kunnen aanduiden. Beste nummer is Tangerine. Wat een prachtig nummer is dat zeg. 4,5 ster.

'Achilles Last Stand' en 'Nobody's Fault But Mine' kende ik al en dat zijn zeker 5 sterren tracks. De rest van het album is echter zeer middelmatig. Ik heb werkelijk geen enkel interessant idee gehoord. Het is alsof Jimmy Page een paar standaardmodellen heeft gemaakt van hoe een Zep nummer moet klinken. Daarna heeft ie niets verandert aan die modellen en ze op plaat gekwakt. Werkelijk ongelooflijk hoe een band een jaar eerder zoiets machtig moois als Physical Graffiti kan maken en dan vervolgens met dit komt aanzetten....

2,5*

Aangenaam albumpje van mevrouw Phair. Dit is volgens mij het eerste album van een vrouwelijke solo artiest wat ik van een waardering ga voorzien. Het zal waarschijnlijk voor een tijdje ook wel het laatste zijn.

Het album duurt me iets te lang, aangezien de variatie niet al te hoog ligt. Het is voor mij een album dat het vooral van de teksten moet hebben en ik ben nu eenmaal meer een muziek man, dus ik kan niet hoger geven dan 3,5*

Beste nummer is het heerlijke 'Divorce Song', mede door de prachtige tekst