Vorige week liep ik in de stralende zon door een achterbuurt in Tilburg (dat is overigens niet zo moeilijk, aangezien Tilburg één grote achterbuurt is, maar dat terzijde) met als soundtrack dit album. Ik had het album al een tijdje niet meer gehoord en ik was benieuwd of het de tand des tijds heeft doorstaan. Welnu, de liedjes van de heer Cook zijn met vlag en wimpel geslaagd voor de test.

Ik zal altijd wel een speciale band houden met dit album, aangezien dit een van de eerste stapjes was in de richting van de grote muzikale revolutie in mijn leven. In de winter van 1998 geloofde ik al een tijdje niet meer in Sinterklaas, maar toch kreeg ik cadeautjes van de fictieve goedheiligman. Op mijn verlanglijstje stond dit album en de Sint was zo aardig om hem ook daadwerkelijk te geven. De single ‘The Rockafeller Skank’ snelde dit album vooruit en zorgde ervoor dat ik dit album móest hebben. Destijds hield Veronica Magazine nog een iedere week een lijstje bij met de coolste nummers op dat moment. Ik geloof dat ‘The Rockafeller Skank’ wel 10 weken op 1 heeft gestaan.

Het album begint echter niet met dit nummer, maar met ‘Right Here, Right Now’. Ook dit is een dijk van een track die er gelijk voor zorgt dat je in de sfeer van het album zit. Het radiogesprek dat vervolgens ‘The Rockafeller Skank’ inluidt kan ik inmiddels wel dromen, heerlijk die overgang van de zingende beller naar het echte nummer. Na deze twee winnaars vertoont het album de eerste scheurtjes. ‘Fucking in Heaven’ doet zijn titel eer aan en is een ontzettend banaal nummer. Erg vervelend nummer waarvan ik het einde eigenlijk nooit haal.

Gelukkig wordt het niveau met ‘Gansta Trippin’ weer omhoog gekrikt. Een heerlijk swingend nummer met een sample om van te watertanden. Gesteund door de fantastische videoclip die de mannelijke fascinatie van ontploffende objecten volledig uitbuit werd dit nummer een bescheiden hitje. Nummertje 5 op de tracklist, is een aardig niemendalletje, het doet zijn werk, maar verwacht er niet al teveel van. En dat kan ik eigenlijk ook wel van nummers 6,7 en 8 zeggen. Erg leuk om te horen, maar echt heel bijzonder is het niet. Dat zijn de laatste drie nummers wél. ‘Praise You’ is een nummer wat eigenlijk helemaal niet klopt, maar juist daarom zo gaaf is. Het geinige pianoriedeltje, de monotone zang en het kekke dansbare ritme zorgen voor een fantastisch geheel dat nooit gaat vervelen. Ook hier werd een briljante video voor geschoten die zelfs door MTV werd uitgeroepen tot beste clip allertijden. Dat is misschien wat teveel eer(‘Sabotage’ van The Beastie Boys is beter!), maar desalniettemin niets dan lof. ‘Love Island’ is een heerlijk pompende dance track waarbij ik echt niet stil kan blijven zitten. Later zou dit nummer nog op de soundtrack komen te staan van de fantastische futuristische racegame ‘Rollcage’(waarom kreeg dat spel trouwens geen vervolg op de PlayStation 2? Eeuwig zonde Sony!). Afsluiter is ‘Acid 8000’ een lekker vreemd nummer in de goede zin des woords. Heerlijk stukje ook bij 2:57 minuten.

Al met al is dit een beetje een wisselvallig album. Uiteindelijk overheersen de vele hoogtepunten en dus is een score van 4* gerechtvaardigd. Helaas zou het voor Fatboy Slim na dit album alleen maar bergafwaarts gaan. Jammer hoor.