Hmmmmmm. Beetje een lastige plaat dit. Aan de ene kant vind ik het relaxte, maar toch ook spannende geluid erg lekker. Aan de andere kant wekt die sfeer soms ook irritatie op. Daar komt bij dat Frans natuurlijk een mooie taal is, maar ik er vooralsnog weinig van begrijp. De muziek doet dan ook niet zo heel erg veel met me.

Maar waarom wil ik de plaat dan nu alweer opzetten, terwijl ik hem net 5 minuten geleden nog gehoord heb? Tsja....

4*

Ahja The Sex Pistols. De Spice Girls van de jaren '70. Het album zelf is goed te pruimen, maar eigenlijk is dit helemaal geen punk. Elk nummer duurt minstens 3 minuten en de plaat is retestrak gespeeld. Het is gewoon een goede rock plaat. 4 sterren.

Sorry, ik heb het geprobeerd, maar na 5x draaien hoor ik de briljantie niet. De plaat komt op mij heel erg kil over, dat hoeft normaal gesproken geen probleem te zijn, maar ik kreeg er ook totaal geen andere gevoelens bij. Er zitten een paar hele mooie momenten tussen, maar 71 minuten is veel te lang. De zang is in het begin mooi en een soort instrument opzich, maar na een paar nummers had ik echt het gevoel van: Zing toch verdomme eens wat anders man! Ik merk gewoon dat dit album veel te pretentieus is voor mij. 2,5*

Ik ben het tot nu toe helemaal met aERo eens. De muziek raakt me eigenlijk geen moment, behalve als de zanger schreeuwt 'I miss you!'. Voor de rest kan ik hier echt niet de genialiteit van inzien.

Natuurlijk, het zit allemaal redelijk in elkaar en het album was zeer origineel op dat moment, maar het doet me gewoon geen reet. En dat heb ik toch wel vaak met dit soort post-rock platen. Vaak kabbelen de nummers voort en hoor ik enkel slaapverwekkende gitaarakkoordjes. En als er dan eindelijk eens een geinige vondst is, dan wordt die eindeloos herhaald.

De laatste tijd probeer ik regelmatig post-rock albums van bijvoorbeeld Mogwai of Godspeed You! Black Emperor, maar het doet me allemaal niets. Misschien mis ik iets, maar ik denk dat ik dit genre maar een beetje links laat liggen. Ik schakel weer terug op de liedjes met kop en staart waarvan de zang niet bestaat uit gesproken tekst omdat de zanger te schijterig is om te zingen.

Kleine 3,5* voor Slint.

Fantastische plaat zeg. Wat mij betreft het beste wat Malkmus heeft gemaakt sinds 'Crooked Rain, Crooked Rain'. Het album klinkt ook alsof het na die mijlpaal is gemaakt. Lekker uitgesponnen nummers die ondanks de lengte toch altijd blijven boeien.

Na dit ontdekt te hebben ga ik toch maar eens op zoek naar de andere soloplaten van Malkmus.

4* voor deze heerlijke plaat die veel meer aandacht verdient.

Fantastische plaat zeg. Kan zich met gemak meten met het beste werk van Hüsker Dü. Nu moet ik zeggen dat dit nog iets meer poppy is, maar dat is zeker geen nadeel. Het ragt af en toe flink door, maar het blijven toch eigenlijk gewoon popliedjes.

Mijn favoriet is denk ik 'Fortune Teller'. Wat een energie toch zeg.

4,5*