Wat mij betreft de meest constante Heads' plaat. Er staan weinig échte uitschieters op, maar ook geen slechte nummers. Mijn favoriete moment is in het nummer 'Mind'. Op 1 minuut 23 zingt Byrne: 'I haven't got the faintest idea' en dan spreid dat laatste woord zich helemaal uit tot een bijna irritante toon. Erg gaaf gedaan.

4*

Inderdaad een lekker dansbare Talking Heads plaat. Wat is dit trouwens toch een constante band. Ik ken 4 platen van ze en allemaal krijgen ze 4 sterretjes. Ik zit even te denken welke ik nou de beste vind en ik kom tot dit lijstje:

1. Fear Of Music
2. '77
3. More Songs About Buildings And Food
4. Remain In Light

De absolute uitschieter van dit album vind ik het nummer 'The Girls Want to Be with the Girls'. Wat een ongelooflijk lekker riffje heeft dat nummer. Ik word alweer vrolijk als ik er alleen al aan denk.

4*

Hmmmmmm. Een beetje een raar album dat ongekende hoogtepunten(Once In A Lifetime is echt zó ontzettend goed) afwisselt met ongeïnspireerde meuk(The Overload). Ik word af en toe ook een beetje onpasselijk dat van dat nerveuze gedoe van de zanger. Er zitten een aantal erg leuke effectjes in de nummers zoals bij 'Burn Under Punches' waar ik soms het idee heb dat ik luister naar een level van Super Mario en de de gitaar op het einde van 'The Great Curve' is ook geweldig. Dan heb je nog dat geweldig mystieke nummer 'Listening Wind'. Ook een waar juweeltje. Al met al kom ik uit op 4 sterretjes.

Errug lekkere popplaat. Mijn 1e kennismaking met de Talking Heads en het smaakt naar meer, veel meer. Mijn favoriet van dit album is 'Loves Comes To Town'. Een prachtig jaren '60 popliedje dat dagen in mijn hoofd heeft gezeten, mede door die lekkere steeldrums. 4 sterretjes.

Het 2e album van Television is een stuk minder dan 'Marquee Moon', maar het is nog steeds erg goede gitaarmuziek. Verlaine en Lloyd laten weer enkele briljante staaltjes gitaarkunst horen en er staan ook weer een hele rits geerlijke nummers op deze plaat. Probleem is dat het allemaal wat minder verrassend is dan op hun debuutplaat en dat de composities gewoon een stukje minder sterk zijn. Het mist af en toe een beetje venijn. Beste nummer is Foxhole, wat wel lekker rauw is. 4 sterretjes voor dit sterke album.

De beste Beatles plaat en dat wil natuurlijk heel wat zeggen. Het 2e gedeelte van de cd, bijgenaamd 'The Suite' is de meest perfecte vorm van popmuziek ooit gecreëerd. Helaas kan het 1e gedeelte net niet tippen aan het 2e gedeelte, maar dat is ook bijna onmogelijk. Een dikke 4,5 ster.

Inderdaad een meesterwerkje. 'The Private Psychedelic Reel' is met afstand het beste wat ze ooit hebben gemaakt. Geniaal nummer met een opbouw om van te watertanden. 4,5 ster.

Met afstand het beste Clash album. Het muziekblad Rolling Stone koos dit album als beste album van de jaren '80(het album kwam in 1980 uit in de USA). Beste nummer blijft het titelnummer. 4,5 ster.

Vreemd dat hier nog geen berichtje bij staat. Dit album verdient dat namelijk zeker. Het debuutalbum van The Clash en het is meteen ook de enige punkplaat die ze hebben gemaakt. Ikzelf heb de US versie en die verschilt nogal van deze. Misschien moet dat worden aangepast?

Het album is zeer goed en bevat een aantal regelrechte punkklassiekers. Nummers als White Riot, Remote Control, Career Opportunities en Clash City Rockers zijn lekker aggressieve tracks. De rest van het album volgt deze lijn, op een enkel reggae uitstapje na(Police & Thieves). Al met al een zeer prettig album dat na London Calling het beste is wat The Clash heeft gemaakt. 4,5 ster.

Prachtig album, maar het raakt me een beetje op de verkeerde manier. Het is af en toe zó melancholisch dat ik bijna verdrink in zelfmedelijden en daar heb ik eigenlijk een poephekel aan. Ik betrapte me erop dat ik bijna moest huilen in de bus toen ik dit album op had staan omdat het regende en ik geen jas bij had. Het zou natuurlijk ook aan mij kunnen liggen, maar ik schuif het voor het gemak maar even op de muziek af.

Toch 4*, want er staat prachtige muziek op. Vooral 'Pictures of you' is één brok pure schoonheid.

Inderdaad een meesterwerk. Alles van dit album is qua stijl bij elkaar gejat van bekende jaren '60 groepen als The Beach Boys, The Byrds, The Kinks, The Beatles en weet ik het allemaal wat nog meer. Gelukkig weten de heren van XTC de nummers wel een eigen smoel te geven. Het laatste nummer had bijvoorbeeld zo op Pet Sounds kunnen staan, maar stiekem is het veel beter dan het meeste wat op die ietwat overschatte plaat staat.

Voor iedereen die houdt van psychedelische popmuziek is dit een must-hear.

4,5*

Woohoo! Wat een heerlijke plaat zeg. Ontzettend veel energieke soms die helemaal niet te kort zijn zoals hierboven werd beweerd. Veel albums zijn tegenwoordig veels te lang, leve de 35 minuten LP!

Alles aan dit album klinkt ontzettend fris en fruitig. In het begin lijkt het allemaal stevige rock en roll, maar na een paar luisterbeurten hoor je popinvloeden goed. Ontzettend veel hooks die voor het overgrote deel ook allemaal werken. Favoriete nummer is 'He Knows' met die heerlijke pokkeherrie intro. 4,5 ster.

Ik ben het met de mensen eens die zeggen dat die stofzuigersound een beetje gedateerd klinkt. Toch is het een volstrekt uniek geluid en dat is me ook wat waard. Daarnaast klinkt het vaak gewoon erg lekker. Mijn favoriete nummer is de openingstrack.

4* voor dit prettige plaatje.

Prachtige cd inderdaad. Alleen er zitten wel wat minpuntjes aan. Voodoo Chile is echt een verschrikkelijk nummer(niet de Slight Return, want die is fenomenaal). Een 16 minuten durende bluesjam is mij echt iets teveel van het goede. De cd kakt sowieso wat in tijdens het middenstuk. Favoriete nummer blijft All Along The Watchtower. 4 sterren.

Prachtig album zeg. 'There She Goes' is natuurlijk de favoriet, maar ook het epische 'Looking Glass' vind ik fantastisch. Wat een sfeer wordt er in dat nummer gezet. Ik zet in op 4*, maar daar zou best eens een halfje bij kunnen komen.

Wat een heerlijke plaat zeg! Vol met jeugdige naïeviteit en enthousiasme.

Het unieke aan dit album vind ik het orgeltje wat in veel nummers zit. Het zorgt ervoor dat het allemaal ontzettend fris klinkt en dat terwijl een orgel toch vooral doet denken aan onfrisse mensen in een kerkkoor.

De teksten zijn zoals gezegd vaak heerlijke onzin, maar dat maakt niet echt uit. Als Richman roept I'm in love with Rock & Roll dan kan ik het alleen maar volmondig met hem eens zijn. Misschien zou ik ook wel een beetje verliefd kunnen zijn op The Modern Lovers, ware het niet dat ze nodig een keer naar de kapper moeten.

4,5* en daarmee haal ik het gemiddelde nog omlaag ook. Ik kan hem album echt aan iedereen aanbevelen, want dit meesterwerk verdient veel meer aandacht dan dat het nu krijgt.

Overheerlijke plaat van dit redelijk onbekende bandje. De meeste mensen kennen wel 'Another Girl, Another Planet' van het debuutalbum, maar dan houdt het ook wel op. Deze plaat staat echter vol met dergelijke pareltjes. Het klinkt allemaal zeer poppy, terwijl je het punkgeluid er ook duidelijk in hoort. Zeer zeker een aanrader dus!

Ik twijfel een beetje tussen 4* en 4,5*. Voorlopig houd ik het op 4*, met een optie naar boven.

Wederom een uitstekend album van deze heerlijke band. Het is allemaal een stuk gepolijster dan de eerdere albums, maar dat boeit me niets als het niveau van de nummers zo hoog is. 'Asking Me Lies' is toch wel het hoogtepunt van deze plaat. Wat een ontzettend mooi popliedje zeg.

4*

Alweer een heerlijke plaat van The 'Mats. Ook voor mij begint Paul Westerberg toch wel een beetje een held te worden. Zo'n nummer als 'Alex Chilton', veel beter kan poprock toch niet worden? 4 dikke welverdiende sterren.

Toch nog maar eens verder gaan met de rest van de discografie van deze heren. Het schijnt dat ik nu het beste wel heb gehad, maar wie weet...

Heerlijk debuut van The Replacements. Op deze plaat is het nog 1 groot punkfestijn, iets wat later zou veranderen. Dat wil overigens niet zeggen dat dit album minder is dan het latere werk. Ook hier kan ik zeker 4 sterren aan kwijt namelijk. Favoriet is 'Customer'.

De 1e langspeelplaat van The Stones die ik uitvoerig heb beluisterd. God wat een heerlijk afwisselende plaat. Hardrock meestampers(Brown Sugar), ballads(Wild Horses), Santana achtige mexico rock(het 2e gedeelte van 'Can't You Hear Me Knockin') en zelfs country(Dead Flowers). Een meesterwerkje van het zuiverste soort en ik ben dan ook erg benieuwd naar platen als Let It Bleed, Exile On Main Street, Between The Buttons en Beggar's Banquet. 4,5 ster.

Er zijn niet veel nummers die ik écht haat. Natuurlijk, de gemiddelde kapotgedraaide radiohit stemt mij niet vrolijk, maar écht haten, nee dat is moeilijk. Toch heb ik er wel een paar(iedereen natuurlijk): 'I've Had The Time Of My Life' van dat duo van de Dirty Dancing soundtrack, 'Paradise By The Dashboardlight' van Meatloaf, 'Hotel California' van The Eagles om maar eens wat voorbeelden te noemen. Welnu, daar is laatst een nummer bijgekomen en wel het titelnummer van dit Smiths album. Het begint al met de wanstaltige snijmachine geluiden die, gecombineerd met boeroepende koeien, zeer geforceerd een sfeer proberen te creeëren. Daarna wordt het (opzich nog wel aardige) melodramatische melodietje ingezet. Niet echt een lekker begin, maar het wordt nog erger! Morissey besluit namelijk zijn meest wanstaltige lyrics allertijden uit te moeten kramen. Hij beschuldigt mensen die vlees braden van moord, want het is 'death for no reason, and death for no reason is murder'. Nou na het horen van dit nummer zou ik het liefst Morissey zelf onder zo'n snijmachine leggen. En aangezien ik wel een reden heb is het geen moord.

Oh en de rest van het album.... Ja dat is weer magistraal, zoals altijd bij The Smiths. 4 sterren.

Ooh..... wat een juweeltje weer. Er staat eigenlijk geen zwak nummer op deze cd. Mijn favoriet is op dit moment 'Unhappy Birthday', omdat de tekst heel erg goed past bij een situatie in mijn leventje

I've come to wish you an unhappy birthday
'Cause you're evil
And you lie
And if you should die
I may feel slightly sad
But I won't cry


Als enige minpuntje wil ik dan graag iets aanstippen wat ik ergens anders ook al las: Paint A Vulgar Picture is een aanklacht tegen de hebberige platenmaatschappijen. Probleem is echter dat The Smiths 1001 best of compilaties hebben uitgebracht. Ook al tijdens hun actieve loopbaan, dus wat mij betreft is het een beetje hypocriet. Desondanks 4,5 dikke sterren.

Ik heb alleen dit album van The Stranglers, maar dan heb je ook wel gelijk het beste te pakken. 'Walk On By' is echt een meesterwerkje. Volgens mij is het een cover, maar wat voor 1. Vellenkip, om met Johan Cruijff te spreken. 4,5 ster.

Uiterst degelijke plaat van dit trio uit België. Ik heb kaartjes om ze te zien in 013, dus ik wilde me eens wat gaan inluisteren. Daar heb ik geen spijt van. Het geluid van de band ligt erg lekker en vertrouwd in het gehoor. Soms helaas ietsje te vertrouwd. Triggerfinger heeft zich laten inspireren door de grote rockbands uit de geschiedenis en daar is helemaal niets mis mee. De nummers zijn jammergenoeg niet allemaal even origineel. De projecten van Jack White liggen ook allemaal in het verlengde van klassieke rock, maar Jack schrijft betere nummers. Desondanks zijn nummers als Short Term Memory Love en All My Floating heerlijke krakers die live wel fantastisch moeten zijn.

3,5*