Kant A is nog steeds overdonderend overrompelend en niet helemaal representatief voor wat komen gaat maar ook het traditioneel meer met Congo geassocieerde gitaargeluid van bv Adeito of Nganga, kan ik inmiddels zeer waarderen. De afsluiter gaat dan weer wat meer richting Ghanese afrobeat(vgl. Ebo Taylors latere Heaven).

Deze komt zeker op het lijstje met Senegal '70 en Space Echo. Op het gebied van solo-compilaties op AA kan ik je de eveneens Congolese gigant (met Franco en Tabu Ley de 'grote 3' vormend) Verckys et l'Orchestre Vévé - Congolese Funk, Afrobeat & Psychedelic Rumba 1969-1978 (2014) - MusicMeter.nl aanraden, geweldige saxofonist en bandleider.

Congo had ten onrechte nog nauwelijks plek op mijn muzikale radar maar nu is de interesse dubbel en dwars gewekt voor een essentieel stuk Afrikaanse muziekgeschiedenis.

Doe mij maar Corry Hanszoon en zijn Rekels die van Wandten weten.

Ben daar normaal gesproken ook niet zo van maar er leek overal wel een kop en staart aan te zitten. Aangezien dit album door dikke grooves wordt gedragen vond ik die virtuose instrumentale intermezzi er juist goed in passen.

Rijk gebruik van strijkers en gospelkoor in Hopeful. Sowieso een voller, minder traditioneel geluid, veel ruimte voor het instrumentale gedeelte. Deze lijn wordt doorgetrokken voor de rest van het album; mooie productie, fijne arrangementen maar ook wat saaie melodieën en een hele vlakke zangstem die nu op LP #3 wel wat gaat vervelen of zelfs irriteren.

Absoluut dieptepunt en niet passend bij het geluid van dit album is de vreselijk detonerende autotune op So Low.

Uiteindelijk geen zwakke worp maar wel duidelijk Hardings minste.