Wat blijft is die geweldige stem. In 2016 Høyem live gezien in een afgeladen Vera, mijn vader heeft het er nu nóg over en terecht. Diezelfde stem zorgt ervoor dat dit album een voldoende scoort. Mijn initiële scepsis van popclichés en ander gegalm worden deels bevestigd maar het valt nog best mee. De vocalen maskeren veel.

Het gedragen Stabat Mater en de countryfeel van Empire Blues blijven het meest hangen.

Hij wordt zo onderhand de Nieuw-Zeelandse Daniel Romano: beginnen in de country en daarna langzamerhand afdwalen in andere genres die ze minder beheersen. Toch blijf ik voor beiden een zwak houden en is Soft Boys Don't Make the Grade echt wel een heel sterk nummer.

En hij doet het nog altijd een stuk beter dan Alex Turner.

Echt beklijven doet hij niet maar wel genoeg voor een plekje onderin in mijn top-30. Alligator en Boxer ben ik nav dit album weer gaan luisteren en waarderen, de rest wekt nog teveel weerzin op.

Na 4 maanden alleen nog maar beter geworden (conservatief op 3,5*), er zijn weinig albums die dat voor elkaar weten te krijgen bij mij.

De prachtig filmische interludes dragen hier alleen maar aan bij, ze smeden één geheel wat doet denken aan de beste blaxploitation-soundtracks van de '70s.

Het bijna geheel instrumentale Troubleman van Marvin Gaye noem ik als dwarsstraat. (En ga ik zo ook even opzetten om te checken of de herinnering klopt).

Na 5 jaar toch iets meer verwacht. Deze staat vol met vrij nikserige strijker-soul en is een stuk minder (saaier vooral, ontdaan van cinematische vergzichten) dan z'n 2 voorgangers.

Onverwacht mooie plaat en dat zijn vaak de leukste.
The National en Interpol behoren nou niet tot mijn straatje meest gewaardeerde groepen en van The Walkmen heb ik ooit een prima plaat (You & Me) gehoord die echter door het overweldigende aanbod is verzwolgen.
Maar hier ontbreekt gelukkig al het al-dan-niet valse bombast en is de instrumentatie werkelijk formidabel te noemen. Piano en blazers in harmonie met af en toe een schurend gitaartje, heerlijk. Ik ben dan ook een beetje een sucker voor de combi van indierock met koper (zie ook mijn #1).
Fijn licht-melancholiek voor de komende lome zomer.