Jammer dat de lijn van miskend meesterwerkje I Tell a Fly niet wordt doorgezet. Het resulteert nu in een degelijk, voor BC conventioneel, album met soms wel érg bekend aandoende melodieën. Het is allemaal wel mooi maar weet de diepte niet te raken.

And I Have Been moet volgens de Dansende Beren gezien worden als tussendoortje. Op het volgend jaar te verschijnen album, belooft Clementine wederom alle registers open te trekken.

Zo warm, in deze prachtige berg aan nieuwe muziek geloof ik volledig. Staat geen enkele draak op.

Sterk spul, bij tijd en wijle (Bowevil,Naked Souls) horen we terug een Smog-BC. De samenwerking met Will Oldham heet hem, zoals gehoopt, erg goed gedaan. Het stemmige gebruik van blaasinstrumenten valt ook op. Een redelijke noviteit bij Callahan.

Prachtige uitgave met track-by-track commentaar van alle deelnemers, bijbehorende kunst en stills uit betreffende videoclips. Voor elke song is een clip geschoten kennelijk. Dit multidisciplinaire project is wmb het mooiste wat de coronatijd ons noodgedwongen heeft. In de toekomst wellicht zelfs een halfje erbij, wie weet.

Bush Hall was een verschrikking, Ants bestond veelal uit dreinerige emo artrock (muv het fantastische Concorde). Ergo lage verwachtingen van deze.

Blijkt Forever Howlong vol te zitten met prettig proggerige indiefolk en heeft Tyler Hyde een fijne stem to boot. De 2e plaat helft bevalt het beste tot nog toe: Mary!

Erg fijne verrassing dit. Psychedelische soul met rock- en bovenal ook hiphop-rafels die nog eens buitengewoon fris klinkt voor dit genre. Nog een quote'je van The Guardian - hoewel nog vroeg voor superlatieven - de lading wordt goed gedekt:

"Black Pumas are the answer to the exciting question of what it would sound like if Sam Cooke or Neil Young joined the Wu-Tang Clan."

De tijd zal het moeten leren of dit duo in de hoogste divisie mag meespelen maar voor mij is dit in ieder geval dé kandidaat voor soulplaat van het jaar. Eén die de ook al niet misselijke Durand Jones ruimschoots naar de kroon steekt.

P.S.
Hun Spotify-afspeellijst Stay Gold is trouwens ook een dikke aanrader.

Pop-reggae met grote rol voor gitaar en weinig koper. Door Chris Blackwell van Island Records zeer goed in de westerse markt gezet destijds. Ook mijn eerste kennismaking met het genre maar hoewel tekstueel hoogstaand, Bob draai ik nooit meer. Burning Spear, Max Romeo, Dennis Brown c.s. dan weer wél.

Best wel een moeizaam geheel van herbewerkingen van eerder Studio One materiaal (#2 is Call on You en #3 bv. is gewoon Creation Rebel en #8 Swellheaded).

De albums die Burning Spear tussen 1975 en 1978 voor Island maakte, vormen de hoeksteen van zijn repertoire. Het betreft veelal herbewerkingen van materiaal opgenomen voor Studio One maar deze bewerkingen zijn van dusdanig hoog niveau dat ze op zichzelf staan. De oudere opnames zijn trouwens fantastisch.

Blood and Fire bracht deze plaat in 1994 in de originele mix uit onder de titel Social Living. De oorspronkelijke Jamaicaanse tracklisting werd hierbij gehanteerd. Resultaat is een typisch lome Burning Spear productie die ik graag uit de kast haal. 3,5 moet misschien wel 4* worden. Marcus Say Jah No Dead, wát een nummer.

01. King Tubby & Friends - Dub Gone Crazy
02. Burning Spear - Social Living
03. If Deejay Was Your Trade
04. Keith Hudson - Pick a Dub