Jah Stitch wilde aanvankelijk geen platen opnemen maar Big Youth bleef hem aansporen dit wél te doen. Zo werd hij geïntroduceerd tot Bunny Lee die hem makkelijk kon voorzien van Johnnie Clarke 'riddims' (met de Aggrovators als in-house begeleidingsband, vgl. met Coxsone Dodd's Sound Dimension etc.) die dan ook de hoofdmoot van dit album vormen. Bijzonder ook is dat enkele songs met een zanger live zijn opgenomen; gebruikelijker in die tijd was te toasten over de dub. Naast Clarke komen ook Horace Andy, Burning Spear en Linval Thompson langs als klankentapijt voor Stitch, een ware A-selectie dus.

Stitch werd in '75 neergeschoten, waarschijnlijk door mensen met connecties tot zijn voormalige soundsystem Tippertone. Van de nek tot oor ging de kogel door het hoofd maar door een wonder bleef Stitch in leven, hetgeen hem inspireerde de LP No Dread Can't Dead op te nemen, waarvan er 4 nummers op deze compilatie staan. De mooie selectie aan 'riddims' geeft cachet mee en Melbourne James is een degelijke, prettig in het gehoor liggende deejay (Militant Man en Zion Gate als stand-outs).

De Blood & Fire tussenstand:

01. The Congos - Heart of the Congos
02. King Tubby & Friends - Dub Gone Crazy
03. Horace Andy - In the Light / In the Light Dub
04. Burning Spear - Social Living
05. VA - If Deejay Was Your Trade
06. Jah Stitch - Original Ragga Muffin (1975-77)
07. King Tubby & Yabby U - King Tubby's Prophesy of Dub
08. Tapper Zukie - Tappa Zukie in Dub
09. Keith Hudson - Pick a Dub

Dit is wel hardcore.

Mij nog wat te lethargisch allemaal, songmateriaal op Warm is ook sterker. Sinds Schmilco moeten we het met dit monotone geluid doen. Gelukkig maakt Tweedy nog wel wat pareltjes zoals Natural Disaster in dit geval.

Precies, wat een monotone brij.

Elk opeenvolgend album van Grant werd wat minder, wat geen straf hoeft te zijn met zo'n debuut. Elke worp kende wel z'n absolute uitschieters en het aanstekelijke plezier droop er vaak van af.

Echter wordt voor mij nu wel de grens van voldoende/onvoldoende bereikt. Stroperige, te lang uitgesponnen nummers met vlakke melodielijnen. Gisteren bij wijze van vergelijking nog even Pale Green Ghosts op gezet tijdens het sporten; die is scherp, direct en gevarieerd.

Grant de juiste keus gemaakt vwb de singles, relatief gezien de aantrekkelijkste songs van deze veel te lange zit.

Vervelend om dit te constateren bij een artiest die ik hoog heb zitten.

Op 2 à 3 songs na vooral heel ingetogen mooi en daardoor passen juist die wat meer up-tempo tracks er weer heel goed op. De opener vind ik zelfs Catchy AF. Uitgebalanceerd en met meer vocale ruimte; John Grant heeft weer een album gemaakt dat klopt.