menu

Hier kun je zien welke berichten Venceremos als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Aaron Frazer - Introducing... (2021)

3,0
Typische Auerbach-productie: oud geluid klinkt ambachtelijk maar sprankelt nergens. Leuk voor op de achtergrond.

Aldous Harding - Designer (2019)

4,0
Mooie mellow plaat waarop Harding zichzelf geen moment herhaalt (misschien toch een beetje met de laatste 2#). Het eerste, wat vollere, gedeelte doet mij wat denken aan The Delta Sweete maar dan een treetje hoger en gevuld met cryptische teksten ("show the ferret to the egg") en andere lichte vervreemdingen, kijk de clip van The Barrel er maar op na.

Mijn partner gruwt trouwens van Aldous' stem, krijg altijd commentaar als ik dit opzet. Benieuwd hoe dit album valt want de maniertjes zijn wat uit Aldous' geluid; komt meer naturel over.

Black Pumas - Black Pumas (2019)

4,0
Erg fijne verrassing dit. Psychedelische soul met rock- en bovenal ook hiphop-rafels die nog eens buitengewoon fris klinkt voor dit genre. Nog een quote'je van The Guardian - hoewel nog vroeg voor superlatieven - de lading wordt goed gedekt:

"Black Pumas are the answer to the exciting question of what it would sound like if Sam Cooke or Neil Young joined the Wu-Tang Clan."

De tijd zal het moeten leren of dit duo in de hoogste divisie mag meespelen maar voor mij is dit in ieder geval dé kandidaat voor soulplaat van het jaar. Eén die de ook al niet misselijke Durand Jones ruimschoots naar de kroon steekt.

P.S.
Hun Spotify-afspeellijst Stay Gold is trouwens ook een dikke aanrader.

Bob Marley & The Wailers - Legend (1984)

Alternatieve titel: The Best Of

Pop-reggae met grote rol voor gitaar en weinig koper. Door Chris Blackwell van Island Records zeer goed in de westerse markt gezet destijds. Ook mijn eerste kennismaking met het genre maar hoewel tekstueel hoogstaand, Bob draai ik nooit meer. Burning Spear, Max Romeo, Dennis Brown c.s. dan weer wél.

Damien Jurado - In the Shape of a Storm (2019)

3,5
Vooral live vind ik Jurado solo werkelijk geniaal.
Op plaat prefereer ik toch net aan de iets volleren Caught in the Trees en The Horizon Just Laughed zijn favoriet; beide niet te kaal maar ook niet te ver het psychedelische in gaand.
Laat onverlet dat de 4/5 Swift-albums wel degelijk gekoesterd worden hier.

De songs van deze gaan overigens steeds meer onder de huid zitten. Klasse.

Damien Jurado - The Horizon Just Laughed (2018)

5,0
Wat een prachtplaat! Afgezien vd herkenbare 2 laatste songs hoor ik een Jurado zoals ik die nooit eerder hoorde. Het geheel doet zomers, optimistisch en kraakhelder aan maar gelukkig ontbreekt het niet aan melancholie, zowel in melodie als tekst zo op het eerste oog. Het zit alleen in een wat ander, zeer goed passend jasje; Jurado klinkt bevrijd ("dear devil on my shoulder / I've got news for you").

Daniel Romano's Outfit - How Ill Thy World Is Ordered (2020)

4,0
Wat een lekker fris album na al die wat experimentele muffigheid.
Geïnspireerde, licht psychedelische jangle-pop en een Romano die en passant de toeters ontdekt.
Dit alles mondt uit in het pachtig opgebouwde (koortje, repetitief basloopje, Young-esque geschuur en vreemde vervormers) No More Disheartened by the Dawn. Ook Drugged Vinegar is zo'n sonisch pareltje.
Hier is hoorbaar niet over 1 nacht ijs gegaan en Mosey heeft eindelijk een waardige (betere?) opvolger.

Eefje de Visser - Bitterzoet (2020)

2,0
Is deze plaat toch nog érgens goed voor In april gaat het Gentwaarts en die ribbetjes zullen niet worden overgeslagen.

El Michels Affair - Yeti Season (2021)

4,5
geplaatst:
Eclectisch, sonisch, funky met een oriëntaalse boventoon.

Al het bovenstaande zónder te klinken als goedkope rip-off / pastiche. Uniek juweeltje.

Edit: die bonustracks kan ik vooralsnog niet vinden.

Finn Andrews - One Piece at a Time (2019)

4,0
Een lichte tegenvaller, deze solo-eersteling. De vergelijking met The Runaway Found die hier vaak gemaakt wordt en wat bij mij hoge verwachtingen opriep, kan deze plaat niet doorstaan, mi.
Blijft een heel degelijk en ambachtelijk gemusiceerd album over met One by the Venom als absolute uitschieter.
Live gaat dit vast klinken als een klok, zeker in kleine zalen. Verheug me dan ook zeker wel op 24 mei.

Israel Nash - Topaz (2021)

3,5
geplaatst:
Dat doet het zeker, al twijfel ik over replay value. Op kant B bevinden zich een aantal songs die als een (mindere) herhaling van zetten aandoen. Positief vind ik de toevoeging van blazers waardoor het een soort country-soul wordt. Ook het yacht-rock nummer Stay mag er zijn, aan de goede kant van kaazigheid.
3,75*

JARV IS... - Beyond the Pale (2020)

4,0
Dit is wel hardcore.

Jeff Tweedy - Love Is the King (2020)

3,0
Mij nog wat te lethargisch allemaal, songmateriaal op Warm is ook sterker. Sinds Schmilco moeten we het met dit monotone geluid doen. Gelukkig maakt Tweedy nog wel wat pareltjes zoals Natural Disaster in dit geval.

Kacy & Clayton & Marlon Williams - Plastic Bouquet (2020)

2,5
Die stem cq dictie van mevrouw Kacy kan ik maar moeilijk velen, daarom ook nooit een heel album van dit duo volledig uit kunnen luisteren, daagt me nu.
Echt een uitzondering want van de meer atypische stemgeluiden kan ik meestal erg genieten. S.G. Goodman - Old Time Feeling (2020) is dan ook mijn rootsplaat vh jaar.

Gelukkig biedt het Nieuw-Zeelandse engelengeluid nog enige verzachting op dit plaatje, al vertolkt Wllliams slechts op 2 nummers écht de hoofdrol.

Lana Del Rey - Chemtrails over the Country Club (2021)

4,0
geplaatst:
Een beetje gedoseerd kan met deze muziek gans geen kwaad. Daarom draai ik NFR meestal niet af, ook omdat de eenvormigheid op de loer ligt. Dat doet deze toch beter zowel qua speelduur als afwisseling. Aan de andere kant heb ik er nog geen Mariner's Appartment Complex op mogen ontdekken.

Matt Berninger - Serpentine Prison (2020)

4,0
Echt beklijven doet hij niet maar wel genoeg voor een plekje onderin in mijn top-30. Alligator en Boxer ben ik nav dit album weer gaan luisteren en waarderen, de rest wekt nog teveel weerzin op.

Michael Kiwanuka - Kiwanuka (2019)

5,0
Na 4 maanden alleen nog maar beter geworden (conservatief op 3,5*), er zijn weinig albums die dat voor elkaar weten te krijgen bij mij.

De prachtig filmische interludes dragen hier alleen maar aan bij, ze smeden één geheel wat doet denken aan de beste blaxploitation-soundtracks van de '70s.

Het bijna geheel instrumentale Troubleman van Marvin Gaye noem ik als dwarsstraat. (En ga ik zo ook even opzetten om te checken of de herinnering klopt).

Muzz - Muzz (2020)

3,5
Onverwacht mooie plaat en dat zijn vaak de leukste.
The National en Interpol behoren nou niet tot mijn straatje meest gewaardeerde groepen en van The Walkmen heb ik ooit een prima plaat (You & Me) gehoord die echter door het overweldigende aanbod is verzwolgen.
Maar hier ontbreekt gelukkig al het al-dan-niet valse bombast en is de instrumentatie werkelijk formidabel te noemen. Piano en blazers in harmonie met af en toe een schurend gitaartje, heerlijk. Ik ben dan ook een beetje een sucker voor de combi van indierock met koper (zie ook mijn #1).
Fijn licht-melancholiek voor de komende lome zomer.

Nick Cave & The Bad Seeds - Ghosteen (2019)

2,5
Associaties 2e luisterbeurt: Vangelis, Clannad, Neverending Story (begin van Bright Horses).

Martin Visser schreef:
Ook niet die prachtige hoge zang in opener Spinning song?


Vind dat toch echt te hoog. Zoals Cave voor 't eerst z'n vocale registers opengooide (op No More Shall We Part) was het precies goed en raak. Dit doet gewoon een beetje pijn en komt op mij licht potsierlijk over. Zo zal 'ie 't toch allemaal niet bedoeld hebben.

Ach, een flinke mispeer na 16 uitstekende studioalbums, het zij Cave vergeven.

Other Lives - For Their Love (2020)

4,5
De donkere, ingetogenere maar verre van tamme opener deed mijn oren spitsen: zwaardere baspartij, minder weidse, spaarzamere orkestratie en een tot de verbeelding sprekende titel.

De overige 9 songs zijn ook verre van slecht (Nites Out viel gelijk op bij eerste beluistering) maar van een koerswijziging die Sound of Violence deed beloven, is geen sprake. Edoch, roteren maar die hap!

Phoebe Bridgers - Punisher (2020)

2,5
Dat zwaar aangezette emo-achtige, Amerikaans tienermeisjestoontje staat me danig tegen. Kreeg de plaat met moeite uitgeluisterd.

Sha La Das - Love in the Wind (2018)

3,5
Doowop harmonieën van vader en zonen Schalda, begeleid door de Daptone allstars. Dat laatste is bij mij een garantie op een voldoende. Erg plezierige luisterplaat met als hoogtepunt toch wel het openingsnummer.

Sowieso zijn ze bij Daptone goed bezig (met de subsidiaire labels Wick en Dunham). Psychedelica van Michael Rault, heerlijke rocksteady van The Frightnrs en de fuzzrockende Mystery Lighhts verdienen wmb meer aandacht.

Skyway Man - The World Only Ends When You Die (2020)

4,0
Heerlijk kaleidoscopisch kosmisch klankentapijt en ook nog maatschappelijk relevant. Een verbeterde versie van de ook al niet verkeerde Kevin Morby.
Elk jaar kent wel een 'laatkomer' die achteraf best goed in je Top Tien kan plaatsnemen. Dit is die van 2020 voor mij.

The Antlers - Green to Gold (2021)

4,0
geplaatst:
Film begint met een ruraal landschap van groene heuvels blokhutten wat dient als dansdecor.
Instrumentaal begin, gedurfd toonzettend(?)
Wheels Roll Home is een degelijke popsong maar niet zeer memorabel ofzo.
Dansen gaat gauw vervelen pretentieus zweverig (vooral tijdens Solstice), nummer geeft weeïge associaties. Ik ga over op enkel audio.
Stubborn Man klinkt dan weer mooi ingehouden gelukkig. Subtiele instrumentatie flashback naar Familiars.
Ook de sterkste van de vooruitgesnelde singles, Just One Sec is mooi klein en weet weer instrumentaal te raken. De lichte, wat verder weg klinkende percussie is hier ook debet aan.
It Is What It Is was het eerste dat de fans na 7 jaar te horen kregen, het blazertje halverwege maakt dit toch wel tot een erg lekker nummertje. Heeft Darby Cicci dit nog ingespeeld?
De langere songs Volunteer en het titelnummer meanderen er ingehouden op los en geven bij meerdere luisterbeurten hun volledige schoonheid waarschijnlijk pas prijs. Bij Green to Gold is zowaar een basgitaar te ontwaren, erg ontspannen en zonnig.
Buitenbeentje Porchlight heeft een prettig pianoriedeltje en behoort tot mijn favorieten van dit album, dat ook weer instrumentaal wordt afgesloten.

Al met al een prima doch niet wereldschokkend werkstuk. Silberman zingt voornamelijk rechtuit, zonder al te veel pathos en het klankentapijt is weer subliem. Een warme, niet al te zwaar geladen plaat met een paar lichte uitschieters (#4,5,6,9) na een ietwat stroeve start.

The Howl & The Hum - Human Contact (2020)

2,0
Die opener zag ik alvast niet aankomen. Best avontuurlijk/veelbelovend.
Dan #3, Hall of Fame wat een verschrikkelijk clichématig obligaat gedateerde stadionrocker. Die lijn wordt met Hostages voortgezet zij het op een wat lager tempo.
Murmur is R&B-leentjebuur met Sam Smith-achtige uithalen, alvorens The Only Boy Racer Left on the Island terecht laat zien tot single te zijn verkozen.
Daarna wordt het album een ietwat kwezelig eenvormige brij, vervelend om uit te luisteren. De goedkope synths op 27 als dieptepunt.

Na Sorry (live wél OK) het 2e ESNS-bandje van dit jaar wat op plaat flink teleurstelt. Ik was bijna het hype'je gaan geloven en twijfelde tussen H&TH en het recht tegenover geprogrammeerde Lankum. Juiste keus gemaakt me dunkt.
Gevalletje verkeerd verwachtingspatroon.

Timber Timbre - Sincerely, Future Pollution (2017)

3,5
Als deze plaat naast Hot Dreams wordt gelegd, lijkt er sprake van een natuurlijke progressie in klankkleur. Waar Hot Dreams al iets smooths/suaves heeft door wat toegevoegde electronica en Colin Stetson's sax, gaat Timber Timbre hier helemaal all the way. En da's net een stapje over de rand.

Gezien de cabin-in-de-woods historie vd band, vervreemden ze mij met deze plaat behoorlijk al weet Taylor Kirk bij vlagen wel te overtuigen met zijn aparte dictie (Velvet Gloves, Western Questions) en klinkt het geheel verfrissend. Maar een heel album lang een synthetische sound trek ik ook van eenfavoriet bandje maar moeilijk. Straks maar weer een uitstapje naar de bossen?

Tumbélé! (2009)

Alternatieve titel: Biguine, Afro & Latin Sounds from the French Caribbean, 1963-74

4,5
Misschien wel mijn meest gedraaide reissue tout court. Hypnotiserend stuwende ritmes die niet helemaal te plaatsen zijn en in een taal die zo soms op Frans lijkt, heerlijk. Het typische Hamond-gefreak vliegt nergens uit de bocht en staat volledig in dienst van de songs. De eerste 2 zijn al geweldig en vormen een blauwdruk voor deze zorgvuldig samengestelde plaat. Ook krijgen we in de 2de helft nog een vleugje Afro-Latin mee als kers op de taart en belichaming van de Caribische smeltkroes.

Strut-pendanten Disques Debs International Volume 1 en Haïti Direct (nog niet op MuMe) zijn vergelijkbaar en ook de muziek van Franse (ex-)gebiedsdelen Réunion en Mauritius bevat treffende overeenkomsten.

White Denim - World as a Waiting Room (2020)

4,0
Van 0 idee naar 100% eindproduct in 30 dagen (thuisisolatie?). Veel op 't oog toepasselijke COVID-titels maar ook gewoon een goed strakke plaat.

Dan denk je op Spotify een single te gaan luisteren van een bandje waar je toch niet zo stiekem een zwak voor hebt, is het hele album al uit!
Volkomen langs me heen gegaan in de diverse release-lijsten.

Nerveuzig pulserende drums met die kenmerkend gruizige riffjes in een psychedelisch jasje, ze doen het weer (of nog steeds) prima nadat ik ze voor een album of wat uit het oog was verloren. Tijdloos puntige jangle-pop in de tweede helft.

Erg kundige musici stuk voor stuk, 's zomers plaatje buitendien dat uitstekend fungeert als voorproefje op de komende schijven van Woods, Rolling Blackouts C.F. en Fontaines D.C.

Wilco - Being There (1996)

4,0
Wat een smaakvolle en relevante deluxe-uitgave. De alternate versions en songs die het album niet gehaald hebben mogen er stuk-voor-stuk (let op Capitol City dat pas 15 jaar later werd uitgebracht) zijn en daarnaast krijgt de luisteraar een bijzonder geïnspireerd concert voorgeschoteld. Zo wordt Being There van een mooie historische context voorzien en is mijn waardering voor het oorspronkelijk uitgevoerde alleen maar weer gestegen.

Voor persoonlijke favoriet Summerteeth gaat hopelijk dezelfde vlieger op volgende week.

Will Butler - Generations (2020)

Duidelijk geen leadzanger. Echt een lelijke stem.