Typische Auerbach-productie: oud geluid klinkt ambachtelijk maar sprankelt nergens. Leuk voor op de achtergrond.

Quesada is de Mexicaans-Amerikaanse componist / multi-instrumentalist van Black Pumas. Voor de helft oorspronkelijke composities, voor het overige bewerkingen van Latijns-Amerikaanse klassiekers uit de jaren '60 en '70. Dit alles smaakvol gearrangeerd en uitgevoerd door - heb ik mij laten vertellen - gevestigde (vnl.) zangeressen.

Mijn ongetrainde oor (kende enkel iLe en Marc Ribot uiteraard) heeft dit afgelopen zomer behoorlijk vaak beluisterd en dit werk blijft ook in de herfst fier overeind. Mijn onderbelichte album van 2022 in elk geval.

Mooie mellow plaat waarop Harding zichzelf geen moment herhaalt (misschien toch een beetje met de laatste 2#). Het eerste, wat vollere, gedeelte doet mij wat denken aan The Delta Sweete maar dan een treetje hoger en gevuld met cryptische teksten ("show the ferret to the egg") en andere lichte vervreemdingen, kijk de clip van The Barrel er maar op na.

Mijn partner gruwt trouwens van Aldous' stem, krijg altijd commentaar als ik dit opzet. Benieuwd hoe dit album valt want de maniertjes zijn wat uit Aldous' geluid; komt meer naturel over.

Pan-afrocubaanse heerlijkheid, deze samenstelling van singles (opgenomen in Kameroen) en een schier onvindbare LP (opgenomen met het nationale orkest van Gabon). Amara Touré uit Guinee groeide op en leerde het vak in Senegal bij de legendarische Star Band. Op de plaat doen voorts musici uit Nigeria en Congo mee.