Dadawah = Ras Michael & The Sons of Negus, ook wel bekend van deze wat betere plaat, met dezelfde omslag overigens als InI - Center of Attention. Echte hoogvliegers zijn het niet.

Het materiaal wat op Peace and Love staat werd stukken beter, scherper en vooral oorspronkelijker (enkel #2 is hier origineel) vertolkt op fantastische Yabby You producties door artiesten als The Upsetters, Big Youth, Tommy McCook, Augustus Pablo, etc. Yabby You - Jesus Dread 1972-1977 (1997) - MusicMeter.nl

Vooral live vind ik Jurado solo werkelijk geniaal.
Op plaat prefereer ik toch net aan de iets volleren Caught in the Trees en The Horizon Just Laughed zijn favoriet; beide niet te kaal maar ook niet te ver het psychedelische in gaand.
Laat onverlet dat de 4/5 Swift-albums wel degelijk gekoesterd worden hier.

De songs van deze gaan overigens steeds meer onder de huid zitten. Klasse.

Wat een prachtplaat! Afgezien vd herkenbare 2 laatste songs hoor ik een Jurado zoals ik die nooit eerder hoorde. Het geheel doet zomers, optimistisch en kraakhelder aan maar gelukkig ontbreekt het niet aan melancholie, zowel in melodie als tekst zo op het eerste oog. Het zit alleen in een wat ander, zeer goed passend jasje; Jurado klinkt bevrijd ("dear devil on my shoulder / I've got news for you").

Wat een lekker fris album na al die wat experimentele muffigheid.
Geïnspireerde, licht psychedelische jangle-pop en een Romano die en passant de toeters ontdekt.
Dit alles mondt uit in het pachtig opgebouwde (koortje, repetitief basloopje, Young-esque geschuur en vreemde vervormers) No More Disheartened by the Dawn. Ook Drugged Vinegar is zo'n sonisch pareltje.
Hier is hoorbaar niet over 1 nacht ijs gegaan en Mosey heeft eindelijk een waardige (betere?) opvolger.

Hey, een nieuwe Everyday Robots. Van gelijkaardige kwaliteit ook nog eens? Neuh.

Had hem gisteren al en er zijn 8 De La platen om mee te vergelijken en dan komt dit er niet best vanaf. Anonieme beats en veel te veel features die ook nog eens alle kanten op gaan. Jammer want ik gun ze het allerbeste.

Zanger en producer Tassa, Israëli van Iraakse afkomst, is al geruime tijd een grote naam binnen de mizrahi beweging. Muziek met invloeden uit het gehele Midden-Oosten maar gemaakt in Israël. Voor dit project zijn tal van musici van stal gehaald die elk weer een lied vertolken uit een ander land dan het hunne. Jarak Qaribak betekent dan ook zoveel als 'Je buur is je vriend.' Dit alles onder supervisie van Radiohead-gitarist Jonny Greenwood (kenner want getrouwd met een Israëlische) en -producer Nigel Godrich.

Eindresultaat is een erg rijk geheel aan traditioneel-elektronische klanken met hier en daar een herkenbaar Radiohead-accentje. De bloemlezing aan artiesten maakt me nieuwsgierig, in lijn ook wel met wat Black Pumas-componist Adrian Quesada verleden jaar voor de hedendaagse Latijns-Amerikaanse muziek wist te doen met Boleros Psicodélicos.

Lekker gladjes en goed gladjes ook eens een keer. Jones en kornuiten glijden niet van de slippery slope.