Heerlijk hoe hij op die gitaar kan tokkelen. Die instrumentale nummers die geïnspireerd op basis van nummers van Charles Mingus zijn lekeker rustig en zweverig. Strak ook dat hij Angie alleen kan spelen terwijl Simon & Garfunkel daar 2 gitaren voor nodig hebben. Ook wannneer hij zingt klinkt het heerlijk, zie 'Needle of Death'.

Deze is wat anders en miss wel wat minder dan het debuut, maar de verhouding is niet helemaal terecht. Deze is toch ook wel degelijk. Luister maar eens naar 'Lucky Thirteen', 'Anti Apartheid' en 'A Man I'd Rather Be'.

Dit is inderdaad een heel mooie plaat, heeft gewoon wat meer tijd nodig dan het debuut. Het is ook gewoon allemaal traditionelere folk.

Deze is gewoon opgewoon opgenomen in het flat waar hij samen met John Rebourn (tweede gitarist op 4 liedjes) woonde. Ik weet niet of het daaran ligt, maar dat verklaart misschien dat hier terug een leuker sfeertje aan hangt dan het in de studio opgenomen 'It Don't Bother Me'.

Van alle Acoustische Dylans vind ik dit de mooiste.

Hier staan zeer goede nummers op zoals 'All I Really Want to Do', 'Spanish Harlem Incident', 'To Ramona' en 'It Ain't Me Babe'
De piano in 'Black Crow Blues' zorgt voor een leuke afwisseling.
Vooral de teksten op dit album vind ik leuk. Af en toe een loze grappige tekst zoals op 'I Shall Be Free - No. 10' en 'Motorpsycho Nightmare' en een liefdestekst als 'Ballad in Plain D' maken het album zoveel luchtiger dan de zwaardere politieke teksten als op The Times They Are A-Changin' waarvoor je dan veel meer in de mood moet zijn.

Het absolute hoogtepunt vind ik 'I Don't Believe You (She Acts Like We Never Have Met)'. Zo mooi hoe hij zo veel emotie in dat lied weet te leggen. Je voelt echt de woede in zijn stem.

Dat blues-gehalte van dit debuut bevalt me wel met de 'Fixin' to Die Blues', 'In My Time of Dying' en 'You're No Good'. 'Baby Let my Follow You Down' vind ik een heel mooi nummer.

Ik vind dit de meest wisselvallig cd uit zijn acoustische periode. Hier staan enkele van de allermooiste van zijn acoustische liedjes op zoals 'Don't Think Twice It's All Right', 'Girl From the North Country' en 'Corrina, Corrina', maar ook enkele langdradige nummers zoals 'Talkin' World War III Blues' en 'Bob Dylan's Dream'. Niet dat ik die laatste slecht vind maar ze duren iets te lang.

Mooi album, wat mij betreft net iets consanter dan the Freewheelin' Bob Dylan, maar minder uitschieters. De titlesong, 'When the Ship Comes In' en 'The Lonesome Death of Hattie Carroll' zijn prachtige nummers. Ik vind 'Girl from the North Country' zo mooi dat het mij niet stoort dat het hier nog eens op staat met een andere tekst.