menu

Hier kun je zien welke berichten gukker als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Blood Red Shoes - Blood Red Shoes (2014)

4,0
De sound van dit album is een stuk minder afwisselend en vooruitstrevend dan In Time to Voices en ligt daarmee wat dichter bij de eerdere albums van Blood Red Shoes. Wel is de mooie, volle productie van In Time to Voices gebleven en is Blood Red Shoes ook op dít album niet bang om af en toe het gas van het pedaal te halen. Dat levert mooie verschillen in dynamiek op.

De voornaamste reden dat ik dit album 4 sterren geef is echter omdat dit album, net als alle andere albums van Blood Red Shoes, ontzettend verslavend is! Ik blijf hem maar draaien en geniet volop van de heerlijke, catchy nummers en vette riffs. Als een album dat weet te bereiken dan weet je dat het goed zit!

Op het eerste oog verschilt dit album niet heel veel van het debuut van de band, maar daardoor is des te meer duidelijk wat een ontwikkeling de band heeft doorgemaakt. Met dit vierde album bewijst Blood Red Shoes een doorgewinterde rockmachine te zijn geworden die altijd kwaliteit aflevert.

Deep Purple - Powerhouse (1977)

4,5
Als fan van Deep Purple en sinds kort verzamelaar van vinyl ga ik de laatste tijd de platenbakken af op zoek naar onder andere oude Deep Purple LP's. Deze vond ik afgelopen weekend voor 2 euro en kon ik daardoor natuurlijk niet laten liggen! In 1977 was al dit materiaal nog niet eerder uitgebracht en daarom zeker het aanschaffen waard. Inmiddels is alles door middel van bonustracks al wel op cd's verschenen, maar voor wie zijn muziek het liefst op vinyl luistert is dit toch de beste optie.

Painted Horse is een outtake van Who do you think we are. Ik snap niet dat deze nooit op dat album is geplaatst, want dan was het een van de betere nummers van het album geweest met mooi mondharmonicaspel van Ian Gillan en slideguitarspel van Ritchie blackmore (ik wist niet eens dat ie dat kon?)

De volgende nummers komen van Concerto for Group and orchestra en deze opnamen waren hiervoor nog nooit eerder uitgegeven. Deze versies van de nummers voegen niet zo heel veel toe aan andere eerde uitgebrachte liveopnames, maar zijn toch weer anders en daardoor voor de fan zeker genieten geblazen! Wring that Neck kun je hier horen in een van zijn beste uitvoeringen met een prachtige orgelsolo. Van Child in time zijn stukken betere versies te vinden op andere lp's, maar deze is ook zeker niet verkeerd.

Deze versie van Black night was toendertijd al eerder uitgebracht op de verzamelaar 24 carat purple en als B-kantje, het bevat een encore van de Made in Japan shows die niet meer op de lp passen. Dit is misschien wel de beste uitvoering van Black Night ooit.

Cry Free is een outtake van het In Rock album en bij deze snap ik wel dat hij niet op het album geplaatst is, want dit nummer is zeker van mindere kwaliteit dan de rest van in Rock, maar toch weer erg goed, ook dit nummer is dus weer voor de fan.

Eigenlijk zijn Painted Horse en Cry Free de enige reden voor het uitbrengen van deze LP, de rest is een bijgeraapt zooitje live-opnames om het compleet te maken, maar deze uitvoeringen zijn toch weer anders dus zeker niet overbodig! Wat ik alleen niet snap is dat juist dit materiaal deze LP heeft gehaald terwijl er toendertijd ook heel veel ander niet eerder uitgebracht livemateriaal lag. Black night was al eerder uitgebracht, maar Lucille en Speed King waren ook encores van Made in Japan en juist niet eerder uitgebracht. Die hadden ze er dan beter op kunnen zetten. Daarnaast hadden ze in plaats van deze versie van child in time de veel sterkere versie van Live in Denmark erop kunnen zetten die pas rond 2005 is uitgekomen.

Al met al blijft dit natuurlijk gewoon hartstikke goed, maar het had dus veel beter gekund.

Nick Cave & The Bad Seeds - Push the Sky Away (2013)

5,0
Ook voor mij was dit album mijn eerste kennismaking met Nick Cave and the Bad Seeds. Het eerste nummer We No Who U R sprak me al gelijk aan. Het nummer legt gelijk een unieke sfeer neer en daarmee werd ik in het album getrokken. De conclusie van het nummer is prachtig (We know who you are/We know were you live). Prachtig hoe Nick Cave dat stukje zingt. Ingetogen, maar toch vol emotie. De backing vocals erachter maken het compleet.

De rest van het album blijkt een perfecte voortzetting van die grimmige sfeer. Toch heeft elk nummer ook iets eigens. Alle nummers zijn qua begeleiding en structuur behoorlijk minimaal gehouden, maar door het hele album zijn een paar momenten verstopt die eruit springen en je bij de les houden. Wanneer We Real Cool op 2:40 over gaat op de bridge, met die piano en violen (Sirius is 8.6 light years away/Arcturas is 37) of het moment waarop Higgs Boson Blues openbreekt op 5:30. Op dat soort momenten geeft Nick Cave nét even dat beetje extra en weet hij met zijn muziek elke ader van mijn lichaam binnen te dringen. Het zijn nou net dat soort momenten in de muziek die de echte topmuziek van gewoon goede muziek onderscheiden.

Naar aanleiding van dit album ben ik nu ook de andere albums van Nick Cave gaan luisteren en ik ben fan geworden! (The Mercy Seat, Saint Huck en Your Funeral, My Trial, wat een geweldige nummers zijn dat toch!) Helaas was zijn concert in de HMH al lang en breed uitverkocht toen ik hem ontdekte, maar een dagje naar Werchter om hem te zien is, hoewel wat duurder, ook erg leuk.

Dit is de eerste echte recensie die ik op MuMe schrijf en dat tekent nog maar hoe bijzonder dit album voor mij op dit moment is. Ik denk niet dat er in 2013 nog een plaat gaat komen die deze voorlopige plaat van het jaar gaat overtreffen!

Queens of the Stone Age - …Like Clockwork (2013)

5,0
…Like Clockwork is misschien wel het meest gevarieerde album dat QOTSA ooit heeft uitgebracht. Tegelijkertijd hebben ze sinds Songs for the Deaf geen album meer uitgebracht dat zo’n mooi geheel vormt als dit album. Elk nummer is vergeven van een illustere, bijna ongrijpbare sfeer. Op the Vampyre of Time and Memory komt die sfeer in mijn ogen het beste tot uiting. Voor mijn gevoel komt het nummer tot uitbarsting in de zin: ‘I’m alive, Hurray’. Een zin die middenin een couplet zit en dat is geen logische plek om een nummer tot uitbarsting te laten komen. Ik weet ook niet of anderen hier het nummer op deze manier hebben ervaren. Bij mij wordt dat gevoel van uitbarsting veroorzaakt door niets meer dan een kleine, subtiele dynamiekwisseling van Dave Grohl en de kleine variatie die Josh Homme in zijn zanglijn aanbrengt.

Het zijn juist dit soort subtiliteiten die dit album zo goed maken. QOTSA is uiteraard begonnen als een behoorlijk rechtlijnige rockband, waarbij de nummers vooral door middel van jamsessies tot stand kwamen. Dit album is subtieler, doordachter en daardoor vele malen emotioneler en sfeervoller. Dat betekent echter niet dat QOTSA op dit album geen spontaniteit meer kent, want op het volgende nummer If I had a tail beginnen ze met de lekker debiele lyrics ‘Giuchie, Giuchie Oh la la’. De manier waarop Josh dit zingt tovert steevast een glimlach op mijn gezicht. Daarnaast laat QOTSA op ‘My God is the Sun’ zien dat ze nog steeds heerlijk zwaar kunnen rocken. Met Keep Your Eyes Peeled laten ze zien dat ze nog steeds een lekkere logge stonertrack kunnen maken.

…Like Clockwork is daarmee een hele hoop tegelijk. De band slaat duidelijk een nieuwe weg in, maar laat tegelijk zien alle trucjes die ze in het verleden geleerd hebben nog steeds te beheersen. De plaat is tegelijkertijd bombastisch en ingetogen en op het ene moment sta ik dansend in de kamer, op het andere moment zit ik aandachtig met kippenvel te luisteren.
In 45 minuten en 59 seconden laat QOTSA daadwerkelijk alles horen wat ze in huis hebben. 11 jaar na het uitkomen van Songs for the Deaf levert QOTSA daarmee hun tweede meesterwerk af.

The Beatles - Magical Mystery Tour (1967)

4,0
Deze plaat voelt een beetje als een samenraapsel aan tracks (want dat is het natuurlijk ook). Gevolg is dat enkele van de beste nummers die the Beatles ooit hebben gemaakt (I am the walrus, Strawberry Fields, Penny Lane, Magical Mystery Tour) worden afgewisseld door enkele van de zwakste tracks uit hun oeuvre (Flying, Blue Jay Way (What the fuck Harisson!) en ja, ook All You Need is Love vind ik verschrikkelijk!)

Dat een plaat met zoveel zwakke momenten toch op vier sterren uit kan komen bij mij komt omdat de sterke momenten van zo'n uitermate hoog niveau zijn dat ik simpelweg niet lager kán geven.

Verder vind ik het wel jammer dat de groep qua sound geen vernieuwing biedt ten opzichte van het Sgt. Peppers tijdperk. Met the White Album kwam het experiment gelukkig weer terug in de groep.

The White Stripes - White Blood Cells (2001)

4,5
Een van de beste albums die the White Stripes hebben gemaakt. En dat wilt wat zeggen! Dead Leaves & the Dirty Ground is de perfecte opener. Die riff grijpt je meteen bij de strot. Vervolgens weet het album zijn hele speelduur lang de aandacht vast te houden, wat erg knap is aangezien het een sound is die niet alleen leunt op slechts twee mensen, maar ook nog erg simpel is. Dat zit hem vooral in de voortdurende afwisseling (harde fuzzriffs, akoestische nummers, toetsen, ballads, er komt van alles voorbij) en in het tempo van het album. Geen nummer duurt langer dan 4 minuten.

Hoogtepunten zijn talrijk. De vrolijkheid van Hotel Yorba, de dreiging van the Union Forever of de ijzersterke riff waarop Expecting op gebasseerd is, waarbij Jack White nogmaals bewijst dat hij riffs schrijft die zich kunnen meten met die van goden als Jimmy Page of Ritchie Blackmore.

De hoofdprijs gaat echter naar Fell in Love with a girl. Want wat een prijsnummer is dat zeg! Het nummer begint wederom met een even simpele als briljante riff bestaande uit 4 akkoorden. 1 minuten en 50 seconden lang gooien the Stripes al hun energie erin om de luisteraar vervolgens verbijsterd achter te laten.