Sinds ik Damien live aan het werk gezien heb op Rock Werchter (wat dacht je hiervan), blijf ik terugkeren naar dit album. Die show was buitengewoon goed en de - toen - gloednieuwe nummers werden ontzettend overtuigend gebracht.
Dit album overtreft voor mij zijn voortreffelijke debuut. Dit had ik nooit, maar dan ook nooit verwacht. Eerlijk gezegd had ik de hoop op nieuw werk van Damien al min of meer opgegeven. Maar dat hij dan met zo een album op de proppen komt, tart al mijn verbeelding.
Het blinkt uit in doodeerlijke, hartverscheurende teksten ("Hallo Lisa, luister je mee?") en ongelooflijke muzikale arrangementen. Komt nu meteen ook in mijn top 10. Net boven dat andere fantastische singer songwriter album van Ben Howard uit hetzelfde, gezegende jaar 2014.
Favorieten waren lange tijd het onwaarschijnlijk mooie openingstrio, maar op dit moment kan ik alle nummers, behalve 'I don't want to change you', wel een ster geven. Onwaarschijnlijk mooi. Damien Rice is voor mij, nu ook zonder twijfel, dé singer songwriter van het afgelopen decennium.

Ik ben allicht bijna de enige, maar ik vind dit voorlopig de beste dEUS-plaat die ik ken. Volgens velen spelen ze hier op safe en leveren ze hiermee een gewone 'rockplaat' af en dat is misschien wel waar. Ik denk bij deze vergelijking altijd een beetje aan The Bends van Radiohead, ook zo een geweldig 'gewoon' rockalbum.
Wat ik echter vooral waarheid vind, is dat ze een verdomd goeie rockplaat afleveren. Neen, misschien niet écht met een topklassieker als Suds & Soda, Instant Street, Via, Little Arithmetics op (alhoewel?), maar aan de andere kant vind ik deze plaat de enige van dEUS (wederom, van de albums die ik ken) die een constant niveau haalt, misschien enkel een beetje inzakt met het iets mindere The End Of Romance.
Ik heb minder met hun meer experimentele gedoe op Ideal Crash of In the bar under the sea, waar enkele nummers mij eigenlijk weinig kunnen boeien. Misschien moet ik die gewoon iets vaker luisteren, want heb dat eigenlijk nog nooit intensief gedaan. Voorlopig vind ik deze Keep you close echter de meest constante en daarmee ook de beste.
Ondanks het constant hoge niveau kies ik als uitschieter voor afsluiter Easy, magistraal nummer. Ideale afsluiter voor mij, geeft me meteen zin om deze nog maar eens een keertje op te zetten.
Een gewone rockplaat? Misschien, maar dan toch een uitermate goede.