Terug nieuwe muziek van Car Seat Headrest, mijn favoriete band na 2015!
Met Teens Of Style en Twin Fantasy (Mirror to Mirror) hebben ze op korte tijd 2 albums afgeleverd die ik op dit moment beiden in mijn top 30 albums aller tijden zou plaatsen.
Uiteraard is dit (mogelijks) een momentopname en kan dit binnen 2 jaar, als het "nieuwe" er wat af is, nog wat dalen, maar het betekent toch wat.

Voor de eerste maal pas maakte ik een release echt bewust mee bij deze band. Reeds enkele weken/maanden worden er hier en daar singles gereleased, het een al wat meer geslaagd dan het andere.
Can't Cool Me Down was meteen een 5*-single en CSH voldeed aan mijn torenhoge verwachtingen. Martin is ook een meer dan behoorlijk nummer, maar Hollywood, zoals hierboven reeds een aantal keer besproken, is dan weer één van de minste CSH-nummers die ik reeds gehoord heb.
Zonde eigenlijk, want de gitaarriff is best veelbelovend, maar het schreeuwerige is niet aan mij besteed en verder blijft het nummer ook gewoon zeer basic.

Vanochtend dan eindelijk het album in haar volledigheid kunnen beluisteren. Het minste dat je kan zeggen is dat het een zéér interessante zit is. Het is naar mijn kennis het meest experimentele album van de band. Er blijven nog meer dan voldoende gekende indierock-elementen over, maar electronica en experiment nemen met wisselend succes een toch wel zeer prominente plaats in.

Het album start m.i. furieus goed met het eerste drieluik: Weightlifters, Can't Cool Me Down en Deadlines (Hostile). Weightlifters heeft een gelijkaardige opbouw als talloze CSH-nummers (denk aan bvb Vincent), maar die succesformule verveelt bij mij nooit. Ook Deadlines (Hostile) is een klassiek indierocknummer en haalt moeiteloos het niveau van de eerdere albums. Ongelooflijk, maar dit album lijkt opnieuw het niveau van een klassieker (in wording) te halen.

Maar na dat openingskwartier komt het eerste voorziene mindere moment. Hollywood doet het bij mij al iets beter dan de eerste luisterbeurten, maar het blijft toch een (zeer) ondermaats nummer voor een band van hun kaliber. Hymns - Remix volgt en is, zacht uitgedrukt, vrij experimenteel. Autotune, repetitieve beats, een korte breakdown a la Tame Impala om daarna te ontspatten in een chaos van een half minuutje en daarna terug synths en alles dat wat samen komt. Best een cool nummer en apprecieer het zeker beter dan Hollywood, maar speciaal is het alleszins.

Met Martin wordt de weg naar boven terug ingezet en ook de tweede Deadlines van het album komt zeer goed binnen. Opnieuw heel wat elektronica-invloeden, maar de opbouw is wederom magistraal.
What's With You Lately is het obligate akoestische lofi-nummer op het album. Ditmaal echter niet door Will gezongen, maar door Ethan. Redelijk, zonder meer.

Na dit akoestisch nummer (of bijna intermezzo), wordt de elektronische indierock verdergezet in de vorm van Life Worth Missing. Door sommigen reeds geroemd als een klassieke CSH en ik sluit mij daar volledig bij aan. Topnummer. There Must Be More Than Blood is een song die enkele dagen voor de release van het album al te horen was. Eindelijk een nummer boven de 7 minuten en het stelt allerminst teleur, zeker niet. Het heeft daarentegen ook net niet genoeg omhanden om een échte CSH-klassieker te worden. Daarvoor hebben ze nu eenmaal zelf de lat te hoog gelegd.

Afsluiten doet het album dan met Famous. Een korte en vrij experimentele song van minder dan drie minuten, waarin opnieuw best veel gebeurt. Komt gematigd oké binnen, maar niet meteen de afsluiter waar ik van gedroomd had.


Kortom: Car Seat Headrest stelt opnieuw allerminst teleur en levert alweer een zeer boeiend album af, maar ze slagen er niet in om het niveau van de vorige 2 (mss 3) albums te evenaren (laat staan overstijgen). Daarvoor zijn er toch iets te veel nummers die het net niet goed genoeg doen. Voor alle duidelijkheid, dit is absoluut geen schande en was ook een quasi-onmogelijke opdracht, gelet op de status die beide albums hebben. Ze evolueren alleszins in hun muziek en opteren er voor om niet opnieuw een louter klassiek CSH-indierockalbum te brengen en dat kan enkel toegejuicht worden. Er bestaat dan ook geen enkele twijfel dat ik de komende tijde nog zeer vaak ga genieten van dit album.

Na overdonderd te zijn door de fantastische voorganger Teens of Denial uit 2016, was ik uitermate benieuwd naar deze 'nieuwe oude' van Car Seat Headrest. Heb de oude versie zelf nooit in zijn volledigheid beluisterd, maar de paar nummers van de 2011-versie die ik gehoord heb zijn misschien toch nét dat tikkeltje te slordig en demo-achtig om echt van te genieten.
Ze hebben hun eigenheid en gezellige slordigheid weten te bewaren in Teens of Denial en deze nieuwe versie, maar de productie is nu toch vele malen beter. Zelf ga ik dit album dus eerder bespreken als een 2018-plaat, aangezien het nu eenmaal aanvoelt als nieuwe muziek voor mij.

Deze plaat heeft in zekere zin hetzelfde recept als de zo geroemde 'voorganger'. Vuige gitaarrock wordt afgewisseld met breekbare, bijna Eels-achtige stukken. Hij vindt ook in deze plaat weer de ideale afwisseling tussen meebrulmomentjes (wie kan weerstaan om een slagzin als "I don't want to go insane" mee te brullen?) en fragiele emotionele uitlopers. Dit resulteert in alweer een reeks geweldige rocksongs. Epische lange nummers als Beach Life-In-Death en Famous Prophets (Stars) blijven het hele kwartier boeiend en zijn werkelijk onvoorstelbaar goed. Het iets toegankelijkere Bodys kan zich dan weer meten met Drunk Drivers/Killer Whales. Eigenlijk staat er gewoonweg wederom geen enkele song op die me weinig/niets doet.

Ik ben alleszins heel blij dat Teens of Denial allesbehalve een toevalstreffer blijkt te zijn. Weer krijgen we een pak meer dan een uur muziek voorgeschoteld en toch is het ontzettend gemakkelijk om de plaat volledig uit te luisteren. Ik kan me voorstellen dat sommige mensen bepaalde nummers of delen van nummers redelijk repetitief vinden (ik denk aan het einde van Sober to Death), maar hij weet het nét binnen de perken te houden. Net voor het zou gaan irriteren, past hij het aan of komt er iets geheel anders.
Beter dan erwinz valt het trouwens moeilijk te verwoorden:
Deze plaat kan zich bijgevolg meten met hun 'meesterwerk' en komt minstens in de buurt van dat niveau. Had ik deze plaat eerst gehoord voor Teens of Denial had ik dit waarschijnlijk net zo goed andersom kunnen zeggen.

Dit is zonder twijfel de meest interessante band van het moment. De veel voorkomende vergelijking met The Strokes kan ik muzikaal begrijpen, maar Car Seat Headrest heeft met de voorbije 2 platen (Teens of Style moet ik nog verkennen) naar mijn mening al meer bewezen dan The Strokes in hun gehele oeuvre. De diepgang die Will Toledo in zijn songs legt, is van een heel ander kaliber.
Al hoop ik wel dat ze het niveau van hun live-optredens nog wat kunnen opkrikken. De nonchalance van de frontman is op zich geweldig om te zien, maar mag het niveau van de geweldige songs niet in de weg staan. Hopelijk bewijst Will in de AB mijn ongelijk en levert hij een knalprestatie.

Vandaag nog eens een kans gegeven, maar dit album is nog een maatje kleiner dan hun eerdere foute album Mylo Xyloto. Everglow is inderdaad nog een redelijk goed nummer, maar ook dit soort nummers hebben ze reeds beter gedaan. De rest klinkt allemaal ongeveer hetzelfde en dit is jammer genoeg geen goede song die meermaals gekopieerd wordt. Met Up&up als negatieve uitschieter, ondanks de best wel mooie gitaarsolo. Dat refrein kan ik gewoonweg niet aanhoren. Dat overkomt me werkelijk zelden (en dan bedoel ik bij alle muziek) en had ik al zeker niet verwacht bij een (oude) liefde als Coldplay.
Enkel Adventure Of A Lifetime kan me dan eigenlijk nog wat bekoren. Leuk popnummer.

Van "indie"sensatie met een der beste debuutalbums ooit gemaakt tot een album met de uitermate sporadische "guilty pleasure" (denk dus aan adventure of a lifetime). Wat kan het verkeren.
Ik dacht dat ze met Ghost Stories de weg naar omhoog opnieuw ingezet hadden, maar misschien was het dan toch gewoon een laatste stuiptrekking, teken van leven van een ooit zo sterke band. Zonde.

Laat mij nu net een grote voorstander zijn van publieksenthousiasme en -gezangen. Coldplay, en m.n. Chris Martin, is een meester in het begeesteren van zijn publiek. Love it or hate it, maar ik vind het geweldig. Zij willen echt gewoon dat de toeschouwers een fantastische avond hebben, zowel op muzikaal vlak (ze hebben echt wel geweldige nummers geschreven) als op het vlak van het échte live-gevoel, de sfeer.
'Is there anybody out there?' vind ik sowieso een zeer fijne aanmoediging, het mag eens iets anders zijn dan enkel 'I can't hear you' of 'Make some noise' (wat ze ook wel gebruiken).
Ook teksten aanpassen aan de zaal of streek waar ze spelen, is misschien gemakkelijk scoren bij het publiek, maar ach, ik klap zelf ook des te meer als een fantastisch artiest iets in het Nederlands probeert te zeggen.
Voor de sfeer krijgt dit album van mij dan ook zo goed als een 5/5.

Natuurlijk zijn er ook nog de uitvoeringen en de setlist. Ook op dat vlak scoren ze zeker een voldoende, maar toch enkele opmerkingen hierover.
- Een prachtsong als Yellow wordt hier niet echt in mijn favoriete versie gebracht. Het is allemaal iets te druk en te veel gedoe. Hier had ik veel liever een wat kalere versie gehoord. De elektrische gitaar mocht wat minder, zeker tijdens het reffrein. De 2003-versie vind ik persoonlijk beter.
- Princess of China blijft nu eenmaal een misser. Ook live ben ik er allesbehalve een voorstander van. Rihanna is nu eenmaal niet echt een gastartiest waar ik op zit te wachten.
- De kalere songs als Up in Flames en Us Against The World vind ik zeker de moeite. Dat blijven imo mooie songs.

Maar goed, over het algemeen is het wel een degelijke setlist. Er staan natuurlijk een heleboel fantastische songs niet op, maar die staan dan weer op de Live 2003. Het is dus een quasi-ideale aanvulling op de eerdere live-cd/dvd.
3,5/5

Live 2012 is voor mij een goede live-registratie van een band, die (jammer genoeg) een heleboel veranderd is sinds ze in 2000 het prachtige Parachutes op ons hebben losgelaten. Mylo Xyloto was en is het minste album van de band, maar ik kon het, in tegenstelling tot velen, wel nog verteren. Ik word namelijk wel vrolijk bij het luisteren van songs als Charlie Brown en Hurts Like Heaven.
Ik hoop op een nieuwe wending, namelijk terug wat meer naar de roots, maar ook in het meer poppy genre bewijst Coldplay dat het een zeer goede band is.

Eindelijk is het zover. Dank u lieve kerstman, de nieuwe Coldplay is eindelijk gearriveerd.
Een beetje bang omwille van de toch wel uitzonderlijk lage score voor dit coldplay-album, maar toch wel enorm nieuwsgierig naar wat Chris nog allemaal in petto heeft.

Mylo Xyloto is wel een mooie albumopener, gewoon om er wat sfeer in te brengen. Best wel geslaagd, zeker door de goede overgang naar Hurts Like Heaven. Hyperkinetische pop, ongelofelijk aanstekelijke pop ook. Voor mij al meteen een hoogtepuntje op dit album, zeer leuk nummer.
Dan de eerste single al meteen: 'Paradise'. Heeft heel wat tijd nodig gehad bij mij, vond hem de eerste luisterbeurten op de radio echt niet goed, maar is gaandeweg gegroeid en is nu zeker en vast een aangenaam nummer.
Daarna komt Charlie Brown, een nummer dat ik live al heel goed kon waarderen de eerste luisterbeurt, en ook op plaat is dit een erg leuke song. Hadd zo op Viva la vida kunnen staan mijns inziens.
4 tracks weg en me nog geen minuut verveeld. Geweldige start van het album.

Dan komt 'Us against the world' een beetje onverwacht. Een rustig, mooi, akoestisch liedje, zoals ik Coldplay eigenlijk nog steeds het liefst hoor. Het kwam dus wel degelijk onverwacht, maar dat wil zeker niet zeggen dat ik het niet kan appreciëren, een welgekomen rustpunt.

Via M.M.I.X. dan maar naar Every teardrop is a waterfall, de eerste uitgebrachte single. Sfeernummer zonder meer, scoort live best wel, ook op de plaat vind ik het absoluut geen misbaksel.
Major Minus is alweer een vrolijke, snelle song, voor mij persoonlijk weer een voltreffer. Zeer geslaagde song. 2de échte hoogtepunt na Hurts like heaven. Maar wederom, ook tot nu nog geen minuut verveeld!

Met U.F.O. komen we aan het tweede rustpunt van het album. Alweer een mooie akoestische gitaarsong van Chris. Niets uitzonderlijk echter vind ik persoonlijk. Niet slecht, maar ook niet meer dan dat.

Na U.F.O. gaan we er weer volledig tegenaan, moet Coldplay gedacht hebben, en volgt Princess of China, met Rihanna als gastartieste. Jammer, ongelofelijk jammer. Een op het irritante af popsong is het gevolg, wat inderdaad zelfs niet per se door Rihanna komt. Zonde, echt.
Goed, 1 verloren wedstrijd is nog geen verloren seizoen. Terug rust brengen na dé misser van de plaat. Een mooie, mooie song: Up in flames. Simpel, maar efficiënt. Petje af!
Via 'a hopeful transmission' dan weer verder naar 'don't let it break your heart', een doordeweekse overgang, niet geheel overbodig na het rustige 'up in flames', maar ook niet meer dan dat. 'Don't let it break your heart' zelf dan, een bijwijlen chaotische song, die ik pas na een heel aantal luisterbeurten kon appreciëren. Wederom niet slecht echter, maar leunt wel dicht aan bij het eerste deel van het album. Misschien iets te veel van hetzelfde.

De plaat wordt dan afgerond met 'up with the birds'. Geen fan van het eerste deel van dit lied, maar het tweede deel kan ik zeker wel smaken. Matige tot degelijke afsluiter.

Deze plaat is bijwijlen dus zeker goed, echt goed zelfs in het eerste kwart. Nog steeds heel goed tot track 8 zelfs. Daarna valt het niet per se volledig in elkaar, maar is het niveau toch heel wat minder, 'up in flames' uitgezonderd. De samenwerking met Rihanna kost Coldplay voorlopig een halve ster in mijn beoordeling, maar het kan zeker nog naar de 4 sterren gaan.

De rustpunten vind ik uiteindelijk toch goed gezien. Heb een paar keer bij mezelf gedacht dat ze misschien beter de snelle, opzwepende songs bij elkaar hadden gezet en de tragere, rustige nummers samen. Dit zou echter vooral tegensteken bij de snelle nummers, waar ik nu 'Don't let it break your heart' al min of meer een nummer te veel van vind.

(Voorlopig) 3.5/5 voor deze Mylo Xyloto van Coldplay, zonder twijfel hun meest poppy plaat.