Na deze toch wel behoorlijk lang niet meer gehoord te hebben, klinkt deze des te beter en verhoog ik bij deze toch naar de 4,5.
Ja, het klinkt dikwijls zeer vol en ja, het is bombastisch,... máár wat een kleppers van songs staan hier op. Men wordt hier vaker dan in al hun andere platen van de ene climax naar de andere gegooid en is naar mijn bescheiden mening hun meest postrock-gerichte plaat.
Ik vind trouwens dat ze wel nog voor genoeg afwisseling zorgen met bijvoorbeeld Með Blóðnasir, wat van mij misschien ook nog wel iets kaler had gemogen dan.
Uitschieters blijven voor mij Glosoli (hémels, zeker ook met die prachtige clip), Saeglopur (ongeveer even hemels) en Gong. Maar ongeveer elk ander nummer op deze plaat is eveneens van een onaardse schoonheid.
Deze plaat blijft gedurende het volle uur boeiend en daarom verdient het deze verhoging zeker wel.
Na Agaetis Byrjun en () hun beste. Takk Sigur Ros.

Dat is inderdaad ook hoe ik denk dat hij het best zal doordringen, als het al niet ver de enige manier is. Hij is wat minimalistischer, wat meer ambient (blijkbaar? ) en daarom kan je inderdaad beter met niets anders bezig zijn dan 'luisteren'.
Ik kan er ook ontzettend van genieten 's avonds als ik in bed lig, en nee, niet om bij in slaap te vallen, wel om te luisteren. Liggen en genieten. Zo werkt ie het best (of misschien werkt ie zelfs alleen maar zo).

Ik denk dat Varud voor mij geen 'strohalm' is om mij aan vast te klampen, om het 'goed te willen vinden', maar dat het gewoon weer een pracht van een song is, die niet zou misstaan hebben op andere Sigur Ros albums à la () of bijvoorbeeld Takk. Dat blijft dan ook mijn absolute favoriet van het album.

Zeker niet hun beste, maar wederom allesbehalve een slecht album.

Van een ontdekking gesproken. Spoon stond al een tijdje op mijn 'to listen'-lijst, maar het was er nog nooit van gekomen. Nu ze op BKS 2018 staan, komt het er eindelijk van en dat is maar goed ook. Ben nog niet bijster enthousiast over het 'middenveld' van BKS, maar nu blijkt Spoon toch wel een zéér mooie naam te zijn.

'Hot Thoughts' zet meteen de toon. Zelden zo positief verrast geweest door een eerste luisterbeurt, dan nog van een band waar ik niets van kende. Geweldige opener. Een beetje een funky Mansun.
'WhisperI'lllistentohearit' is meteen een tweede favoriet. Er zit een zekere spanning in deze song die na een tweetal minuten ook opgevolgd wordt door een versnelling hoger te gaan. Het brugje van deel 1 naar deel 2 vind ik fantastisch. Die eerste 2 nummers zijn dus werkelijk geweldig, maar ook de rest van het album mag er zeker zijn.
Bij 'Do I Have To Talk You Into It' en 'First Caress' krijg ik af en toe zowaar een dEUS-gevoel. De stem doet me een beetje aan Tom Barman denken. Beiden zeker leuke nummers. Van een geweldig openingskwartier gesproken.

Met 'Pink Up' wordt de voet een eerste keer van het gaspedaal gehaald. Een grotendeels instrumentaal nummer. Het pianootje op het einde brengt me in de sfeer van Muse's Isolated System in combinatie met wat Radiohead's Daydreaming. Een oké tussendoortje, maar niet meteen meer dan dat. De funky gitaar- en baslijn van 'Can I Sit Next To You' schudt me echter meteen weer wakker. Nu ik toch met namedropping bezig ben, Kasabian zou trots zijn op de oosterse synth(?)melodie. Correct me if I'm wrong wat betreft de synth.
'I Ain't The One' en 'Tear It Down' zijn degelijke nummers, maar hou toch wat meer van hun meer uptempo (funky) nummers. Het einde van 'Tear It Down' vind ik dan weer wel prachtig. Mooie wat ingehouden climax.

Met 'Shotgun' luister je dan weer ineens naar I Was Made For Loving you van Kiss. Redelijke 'cover', maar zelfs deze nieuwe fan weet nu al dat ze toch heel wat meer in hun mars hebben. 'Us' sluit het album muzikaal af. Niet meteen in de stijl van het album, maar vind het wel een mooi nummer. Interessante afsluiter.

Spoon toont op dit album dat ze dus heel wat stijlen aan kunnen. Ik ben geen kenner, maar meen hier elementen van jazz en funk te horen in een indiepop/rock sausje. Heb ook misschien wat veel aan vergelijkingen gedaan, maar het is best wel interessant wanneer ik in 1 album flarden van Mansun, dEUS, Muse, Kasabian en Kiss kan horen. Voor alle duidelijkheid, net door de veelzijdigheid behouden ze zeker wel een eigen sound, met uitzondering van Shotgun misschien. Dit veelzijdige Spoon staat nu alleszins hoog op mijn lijstje om op BKS te gaan beluisteren. Benieuwd wat de vroegere albums bevatten.

Eigenlijk ongelofelijk dat prachtnummers als bijvoorbeeld 'Separated' en 'The Showstopper' meteen gevolgd kunnen worden door draken van songs als 'Devil's Ringtone' en 'Kite Song'.
(Zeer) hoge pieken en (zeer) diepe dalen. Dat is zowat mijn samenvatting van dit album.

Als hij zich beperkt tot het zachtere werk (ballads) en niet al te gek gaat doen, heeft hij nochtans écht wel wat in zijn mars.