Radiohead heeft met A Moon Shaped Pool bewezen waarom ze tot één van mijn allerfavorietste bands behoren. The King Of Limbs deed het niet (echt) voor mij en was een lichte teleurstelling omdat het de eerste release van hen was die ik heel bewust meemaakte. The Bends, OK Computer en ondertussen vooral In Rainbows hadden me klaargestoomd om TKOL met open armen te ontvangen, maar de liefde voor dat album is nooit echt doorgebroken.

Dinsdag 3 mei 2016 kwam dan Burn The Witch een beetje uit de lucht vallen en dat bleek meteen een schot in de roos. Gepaard gaand met een geweldige videoclip en een fantastische stringsclimax. Een paar dagen later kwam ook Daydreaming online en betoverden ze me met een Sigur Rosiaanse song die enorm beklijvend is. Toen reeds besefte ik dat dit wel eens een heel speciaal album zou kunnen worden.

Zondagavond in dezelfde week was er dan de global listening party op BBC6. De geloste songs bleken meteen de eerste twee nummers van het album te zijn. Daarna zou het pas een echte ontdekkingstocht worden. Liggend op het bed, starend naar het plafond met de koptelefoon op luisteren naar dit wonderlijke album en even compleet wegdromen. Decks Dark leende zich daar meteen uitstekend toe. Van een sterke start gesproken.

Eenmaal terug op planeet aarde bleek dat ook de MuMe-community helemaal ondersteboven was van deze plaat met een waanzinnig gemiddelde tot gevolg. Een tiental dagen en allicht zo ongeveer het dubbele aantal luisterbeurten later blijf ik bij die overweldigde eerste mening. Dit is (alweer) een uitzonderlijk album door het fenomeen dat Radiohead is.
Radiohead toont zich van al hun beste kanten op dit album: een vleugje The National Anthem in Ful Stop ('the less grumpy cousin van TNA', ergens gelezen op Twitter), het meesterlijke In Rainbows is terug te vinden in onder meer The Present Tense (hoera, arpeggio!), volop ontroeren in Glass Eyes en True Love Waits, meesterlijk gitaarwerk in Identikit (wat een solo) en nog wat geweldige strijkers in onder meer The Numbers en Tinker Tailor.

Kortom, een dijk van een album. Deze release heb ik alleszins heel erg bewust meegemaakt en zal ik me allicht heel lang herinneren. Pure schoonheid, pure klasse. Liefste Radiohead, just don't (ever) leave.

Ah, Radiohead - OK Computer.
Terecht een klassieker, volkomen terecht! Ik herinner me nog goed mijn eerste kennismaking met Radiohead. Dat is alweer een paar jaar geleden, toen ik écht helemaal into Muse was, maar ik herinner me het alsof het gisteren was. Toen ik uitkwam bij wat invloeden / gelijkende groepen van Muse, zag ik daar Radiohead bij staan. Bekend van naam, bekend van Creep, allicht nog wel wat singles die ik er reeds van kende, maar voor de rest wel geheel onbekend.
Dus, met toch wel een beetje verwachtingen, zette ik deze plaat van mijn pa op, terwijl ik ondertussen met weet ik veel wat op de pc bezig was.
Naargelang de plaat vorderde, groeide mijn teleurstelling. "Is dit nu één van de invloeden van Muse, mijn favo band aller tijden?" Het leek me allemaal wat saai, wat braafjes die eerste keer.

Maar wat ben ik blij dat ik Radiohead ben blijven luisteren, m.n. eerst deze plaat écht leren kennen, en daarna wat verdiepen in wat andere werken.
Deze plaat is gewoonweg een meesterwerk en Radiohead is gewoonweg een ongelofelijke groep.
In Rainbows zou net zo goed ook in mijn top 10 kunnen staan, ook zo een plaat.
Favorieten zijn bij mij wel de 2 te verwachten namen: Karma Police (For A Minute ... ) en Paranoid Android ('God Loves His Children' )
5/5! En dat is zéér graag gedaan.

Zeker wel een goed album. Het niveau van de eerste 6 nummers vind ik persoonlijk bijzonder hoog. Voor mij qua niveau vergelijkbaar met bijvoorbeeld de eerste 6 van Muse - OoS, of Arctic Monkeys - Whatever ... wat imo uitzonderlijk is.
Daarna zou ik niet meteen zeggen dat het uiteen valt, maar mijn aandacht verslapt wel altijd wat bij Easily en Porcelain. Slecht zijn die zeker niet, maar voor mij zijn die toch beduidend minder dan de nummers ervoor. Emmit Remus - I like dirt - This velvet glove zijn eveneens goed te versmaden, maar nog niet terug op het niveau van die eerste parels. Savior is voor mij persoonlijk dan weer terug een hoogtepunt, lekker nummer. Bij het begin van Purple Stain waan ik mij altijd even bij de oldschool Kings Of Leon, vind dat zijn stem er dan wel wat van weg heeft. Excuses als ik hier nu al op een diehard rhcp-fan zijn tenen stap. Best een aangenaam nummer, net zoals het korte Right on Time.
Dan hebben ze met Road Trippin' wel werkelijk een pracht van een afsluiter, nogmaals een bewijs van hun bijwijlen ongelofelijke kunde. Rustig, maar zeker geslaagd.

Algemeen gezien vind ik dit zeker een goed album, maar zoals wel eens vaker bij de peppers, iets te lang om bijna het volledige uur mijn volle aandacht te hebben. Jammer, want als hier een nummer of 3 minder opstaat en dit album een goeie 40 min. à 3 kwartier zou duren, zou dit bij mij zeker in mijn top 10 kunnen staan.