Zeer goed album. Slechts 91 stemmen doet het echt oneer aan. Na een aantal luisterbeurten kan ik zeggen dat zij met dit album voor mij bijna een album van het kaliber Room On Fire / Is This It afleveren. Ik verkies vooralsnog ook (de oude) The Strokes, maar ze komen toch echt wel in de buurt. Geweldige, rauwe stem, aanstekelijke, strakke gitaarriffs en een stuwende drum;het is allemaal aanwezig en maakt van dit album een zeer goed debuutalbum. De associatie met Arcade Fire zie ik eerlijk gezegd niet echt.
Het zou een meer dan degelijk Strokes-album kunnen geweest zijn, maar laat ik nou niet vergeten dat ze wel degelijk een eigen touch geven aan de muziek. Een kopie is het dus zeker niet. Een song als Sometime Around Midnight, echt een pareltje overigens, is hier een overduidelijk voorbeeld van. Dergelijke opbouw is een beetje de vreemde eend in de bijt, tussen het gitaargeweld, maar ook een ideaal, welgekomen rustpunt om daarna weer mooi te ontploffen!
4 sterren lijkt het mij zeker te verdienen. Hun tweede album gaat alleszins ook een kans krijgen! Dan luister ik natuurlijk wel met wat meer verwachting, hopend dat ze die kunnen inlossen.

Moet dan toch wat op mijn eerdere mening terugkomen. Dit is uiteindelijk wel echt een – bij wijlen zeer - mooi album geworden. Na de meer standaard pop-rock sound van Promises en Ocean By Ocean kiezen ze nu voor aan aanpak à la The Slow Show, Villagers, Radical Face en 'onze' eigen Novastar (zeker bij Under Control denk ik wel eens aan Joost Zweegers). Een semi-akoestisch album met de nadruk op mooie gitaar- en pianomelodieën aangevuld met wat strijkers en blazers en dan genieten van het wondermooie stemgeluid van Nathan Nicholson.

What The Fuck is gegroeid en blijkt nu toch een prachtige opener. Het lichtjes aanzwellen en fluitriedeltje op het einde werken wondermooi samen. Het zet de toon voor het hele album. De serene sfeer wordt 3 kwartier aangehouden en er zijn een pak hoogtepunten. Samen met Rain (vooral die laatste 2 minuten), Here I Am en Under Control zorgen zij voor het nodige kippenvel.

Love Yourself vind ik voorlopig nog steeds een wat minder nummer en was dan ook 1 van de redenen waarom ik niet meteen zodanig onder de indruk was van de eerste 3 nummers. Daar blijf ik wat op mijn honger zitten en gaat, ondanks het degelijke gitaarsolotje, zo langs me heen. Hetzelfde geldt een beetje voor Lost Cause. Degelijke songs, maar niet meteen meer dan dat.

Denk dat ik dit album nog een pak meer zou appreciëren als ze er een minuutje of 8-10 van afdoen. Dan hou je maar een kort album over, maar staat het wel vol pareltjes. Heb de indruk dat 3 kwartier misschien net iets te veel van het goede is in dit semi-akoestische genre. Schommelt daardoor wat tussen 3,5 en 4*, maar geef ze voorlopig graag het voordeel van de twijfel.
De algemene indruk is toch zeer positief. Union blijft wel mijn favoriet, maar dit album is toch een zeer mooie aanvulling op hun oerdegelijke oeuvre.

Ik vind de eerste 3 nummers best nog goed, met Runaways dan als beste nummer. Niet dat Flesh and Bone en The Way It Was zeer sterke poprocksongs zijn, maar een heel album van dit niveau zou mijns inziens zéker meer verdienen dan 2,90.
Vanaf 'Here With Me' zakt het dan een eerste keer als een pudding in mekaar. Dat is allesbehalve een Killers-waardige song. De tekst van het reffrein is hier al eens belachelijk gemaakt en daar kan ik het eigenlijk alleen maar mee eens zijn. A matter of time werkt me eigenlijk meer op de zenuwen dan het mij bekoort. Coldplay mag ook veel wooh's en dergelijke gebruiken, maar dan vind ik persoonlijk dat ze dat toch heel wat beter doen dan The Killers hier. De ohohohohoh in de strofes irriteren me alleen maar.
Ook Deadlines and Commitments mist toch heel wat tempo. Doet me denken aan wat Day&Age-materiaal, maar dan vind ik ongeveer elke song op dat album toch stúkken beter.
Miss Atomic Bomb is , tgoh, doenbaar. Maar dan zie je duidelijk het grote probleem van dit album: dit lied is slechts doenbaar en is toch beter dan de 3 voorgaande nummers… Dat is zéér pijnlijk voor een band van het kaliber The Killers.
Ik ga er verder eigenlijk weinig woorden aan vuil maken, want het laatste deel van het album is niet beter dan het middenstuk. Behalve dan dat Battle Born nog best goed is, al kan dat ook het effect zijn van die misplaatste draak als Be Still ervoor.
Dit album mist tempo, mist snedige gitaarsolo’s, mist kracht,… en is dan ook veruit het zwakste Killers-album. Het zou jammer genoeg van veel bands het zwakste album zijn.
Ik ga het album tóch nog een aantal luisterkansen geven, enkel dan op basis van de bandnaam. Ik wíl het namelijk niet slecht vinden, het zijn de Killers verdomme, maar dit album is... slecht. Dit is alleszins mijn mening na 3 luisterbeurten en ik vrees dat dit zo zal blijven, al luister ik het 30 keer.
Ik hoop dat ik nog wat schoonheid ontdek in enkele songs, naast 1-3, (7) en 12 dan, maar ik betwijfel het. Een magere 2 sterren is op dit moment het verdict en dat is een nog heel wat grotere teleurstelling dan bijvoorbeeld de nieuwe Temper Trap.

De vooruitgeschoven singles deden het beste vermoeden. De invloed van The War On Drugs, toch wel een band die het niveau van The Killers de laatste jaren enorm overstijgt, was zeer duidelijk op het geweldige "My Own Soul's Warning".
Ook "Caution" was nog eens geslaagde bombast en deed me wat denken aan de euforie die ik voelde bij"Runaways", één van de zeldzame hoogtepunten op het anders nogal ondermaatse album Battle Born.
"Fire In Bone" was de minste van de vooruitgeschoven nummers, maar deed het nog steeds meer dan behoorlijk en zou niet misstaan hebben op Day & Age.

Jammer genoeg wordt reeds snel duidelijk dat het opnieuw een hit and miss-album zou worden. "Blowback" is meteen een terugkeer naar de realiteit, zijnde dat het voor The Killers allicht niet meer mogelijk zal zijn om een heel album boeiend te blijven (waar ze m.i. wel degelijk nog in slaagden op de eerste 2 of zelfs 3 albums). Ook "Lightning Fields", "When The Dreams Run Dry" (met een op het randje van vervelend refrein) en het titel-/slotnummer zijn toch van een beduidend minder niveau.

Positieve vermelding wel nog voor "Running Towards A Place", een soort van The War On Drugs-light, al meen ik wel dat deze laatste band een pak meer uit deze leuke synths had gehaald. Daar had gerust een aantal minuten outro bij gekund.

Een degelijk album, en allicht toch wat beter dan de laatste 2 albums, maar opnieuw slaan ze de bal net iets te vaak mis om van een échte terugkeer naar de hoogdagen te spreken. Wel hebben ze weer een 3 a 4-tal fantastische nummers om toe te voegen aan hun live setlist. Hangt ergens tussen de 3 en de 3,5*.

Schrijnend om te zien hoe weinig aandacht een band als The Killers dezer dagen nog krijgt op deze website. Hoewel ik Day & Age nog kon smaken, viel deze al wat minder in de smaak op MuMe en met Battle Born was de weg naar beneden wel degelijk volledig ingezet. Ook mijzelf was het zowaar even ontgaan dat het album al (een tijdje) uit was. En dit ondanks de goede singles The Man en Run For Cover. Net zoals in 2012, toen met het geweldige Runaways, deden ze mij terugdenken aan de machtige band die ze in de nillies waren.

Jammer genoeg doet Wonderful Wonderful exact hetzelfde als zijn voorganger. De verwachtingen werden door de vooruitgeschoven singles toch weer een beetje opgekrikt en dan is de gehele plaat toch voor een tweede maal op rij (zeer) teleurstellend.

De plaat start nochtans uitstekend met de interessante titeltrack en gesmaakte single The Man. Bij de intro van Rut besluipt het gevoel me echter al dat ze dit niveau niet gaan aanhouden. Geen idee wat ze met deze intro wilden bereiken, maar de toon is alleszins gezet voor een wel zeer matige ballad. Het heeft nog vaag een Day&Age-achtige insteek, maar dan enkele niveaus lager. Life To Come doet me jammer genoeg ook weinig. Op een of andere manier doet (het reffrein van) dit nummer me aan U2 denken.

Gelukkig komt daar Run For Cover om het niveau terug op te krikken. The Killers op hun best. No nonsense meezingreffrein, lekkere gitaarrifjes en zie de hele wei van Rock Werchter meteen op en neer springen. Ook Tyson vs Douglas past in dit rijtje. Lekkere song.

Jammer genoeg gaat het tempo daarna terug naar beneden en wordt mijn aandacht nergens meer écht gewekt. Hier en daar een leuk synthdeuntje maar niets bijzonders. Dat is natuurlijk wel zeer vroeg om op een plaat van 10 nummers na 6 nummers min of meer uitgezongen te zijn.

Een beetje vergelijkbaar met hun Battle Born uit 2012 dus. Een 4-tal leuke nummers die de live-setlist zeker weer wat kunnen aanspekken. Jammer genoeg zijn ze tot een singlesband gedegradeerd en kunnen ze het geen hele plaat meer een bepaald niveau aanhouden.

Dit album echt slecht vinden als The National fan lijkt mij ook niet zo eenvoudig.

Niettemin vind ik het voorlopig (op hun debuut na) toch ook hun minste plaat. Kan natuurlijk nog groeien, maar kabbelt toch echt nét iets te veel voort. Dit geldt vooral voor het middenstuk van 7-12 (wat toch echt heel lang is) en me allemaal voorlopig iets te inwisselbaar klinkt.

Die rocker waar jij over spreekt zit ik soms wel op te wachten. Al zijn de 2 nummers die je noemt niet meteen de beste 'rockers' van The National. Maar een Mr. November, Mistaken For Strangers of een The System Only Dreams In Total Darkness zou dit album toch goed doen.

Rylan heeft dan het potentieel om een échte TN-classic te worden, maar vergeet er m.i. dan een climaxje a la England aan toe te voegen. Maar dat is natuurlijk persoonlijke smaak.

Jammer genoeg voor mij minder goed dan Sleep Well Beast, al was dat een heel ander album. Een trio van het niveau Empire Line - I'll Still Destroy You - Guilty Party (en zelfs quartet met ook Carin At The Liquor Store) staat hier jammer genoeg niet op.

Een zeer degelijk album - alweer - maar niet volledig waar ik op gehoopt had.

Maar toch weer een handvol parels (Quiet Light, The Pull of You, Rylan, Light Years om aan hun ongelofelijk indrukwekkend oeuvre toe te voegen.

Een ***(*) verdienen ze toch weer. Maar om naar 4 te gaan moet het middenstuk toch echt nog wat groeien.

Nu het album zich volledig in mijn geheugen genesteld heeft, tijd voor een wat uitgebreidere bespreking aan de hand van de vinylkanten. Maakt het op een of andere manier wat overzichtelijker.

Kant A: 4,5/5
Het album start werkelijk geweldig. Het rustige 'Nobody Else Will Be There' greep me bij de eerste luisterbeurt meteen bij de keel en dat doet het nog steeds.
Single 'The Day I Die' is een typische The National rocksong genre Abel, Mr November en was mijns inziens ook een slimme keuze als single. Komt na vele luisterbeurten misschien een minibeetje sleet op, maar het blijft zeker een goede song.
In 'Walk It Back' experimenteren Matt en zijn maten een eerste keer. De elektronica is duidelijk aanwezig, zonder het typische The National-geluid te overmeesteren. Een zeer geslaagde combinatie en het behoort allicht tot de beste 5/6 nummers van het album.

Kant B: 3,5/5
De eerste vooruitgeschoven single 'The System Only Dreams In Total Darkness' van het album was meteen een voltreffer. Een rammelende gitaar en zowaar een echte gitaarsolo! Fan-tas-tische song. Ingetogen is The National geweldig, maar zo hoor ik ze ook ongelooflijk graag bezig. I can't explain it, any other way.
'Born To Beg' is voor mij een eerste missertje op het album. Al is misser misschien wat een groot woord, maar het doet me uitermate weinig. Vrij ongewoon, want hun trage nummers weten me meestal net wel te boeien. Een oké nummer, maar zeker niet meer dan dat.
Ruige rocker 'Turtleneck' gaat nog een niveautje verder dan eerdere rocknummers van The National. Het gaat er wel heel garagerockachtig aan toe. Niet echt slecht, maar zeker geen hoogtepunt in hun oeuvre.

Kant C: 5/5
Geen twijfel mogelijk. Dit drieluik is magisch. 'Empire Line' heeft de eer om het niveau opnieuw op te krikken naar 5sterrenmateriaal. Niet de absolute favoriet van het album, maar een steengoed nummer dat me vrijwel meteen wist te raken. De ingehouden spanning is een van de grootste sterkten van The National en dat tonen ze hier maar al te goed.
Een beetje elektronisch geëxperimenteer in 'I'll Still Destroy You', maar perfect gebruikt. De ideale combinatie tussen hun gekende geluid met een wat innovatievere sound. Aangevinkt als één van mijn favorieten en misschien wel mijn absolute favoriet. De climax op het einde van de song is ook geweldig.
'Guilty Party' was ook een van de 4 songs die we al op voorhand konden beluisteren en deed het vrijwel meteen bij iedereen goed. Volkomen terecht. Het raakt een gevoelige snaar en is dan ook aangevinkt als een van de favoriete nummers. Het rondt een enorm memorabel drieluik op geweldige wijze af.

Kant D: 4/5
De 'Pink Rabbits' song van deze plaat. Met trage pianoballad 'Carin At The Liquor Store' plezieren ze mij zeker, al had de song gerust een minuutje of 2 langer mogen duren. Prachtig nummer, maar dus net iets te kort, heb het gevoel dat er nóg meer in had gezeten.
De 1-2-3wals 'Dark Side Of The Gym' had heel wat tijd nodig om mij te bekoren, maar nu ben ik toch overtuigd van zijn eenvoudige schoonheid. Geen klassieker, maar een mooi voortkabbelend nummer desalniettemin. Speciaal einde ook, doet me zelfs wat denken aan Sufjan Stevens. Geen slechte referentie uiteraard.
Met 'Sleep Well Beast' valt deze plaat uiteindelijk in slaap. In zekere zin lijkt het een logische afsluiter waarin wat wordt teruggekeken naar de rest van de plaat. De elektronica loopt ook hier als een rode draad door de song en Matt haalt zijn vertelstem boven. Ik kan hier redelijk kort over zijn: dit is voor mij geen hoogvlieger. Het is een wat langdradige song die mij nergens weet te raken en ook muzikaal me niet echt kan boeien. Een beetje jammer om het album op deze manier te eindigen.

Eindoordeel: de 4 sterren blijven uiteindelijk staan. Een paar keer geaarzeld om ook deze alsnog naar die 4,5 te brengen, maar dat verdient hij uiteindelijk nét niet. Daarvoor zijn songs 5,6 en 12 toch niet goed genoeg. Dit album heeft wel de verdienste om te tonen dat The National wel degelijk zeer divers kan zijn. Ze hebben een typisch geluid, al is het maar door de prachtstem van Matt, maar ze kunnen binnen dat geluid toch énorm variëren. Anderzijds toont het album nog maar eens aan hoe consistent The National is (ondanks een aantal mindere nummers). Hun debuut ken ik niet echt, maar sinds Sad Songs en vooral sinds Boxer halen ze toch wel een uitzonderlijk hoog niveau. Dit album bevat een groot aantal absolute topnummers. 3 favorieten aanduiden was allerminst gemakkelijk, aangezien er zo een 7-tal nummers zijn die er aanspraak op maken. Met hun zoveelste goede album op rij hebben ze zich dan ook opgewerkt tot mijn favoriete band aller tijden. Sorry Sigur Ros!

De hemelse gezangen van het koor starten deze plaat en dan weet je dat je vertrokken bent voor 3 kwartier puur genieten van de al even hemelse stem van Rob Goodwin, begeleid door melodieën waar The National bijwijlen jaloers op zou zijn.
Heb deze plaat grijsgedraaid toen hij uitkwam tijdens het schrijven van mijn thesis aan de universiteit. Een drietal jaar later zit er nog geen spatje verval op. Sterker nog, hij wordt in zekere mate nog steeds beter hoe meer ik hem beluister.

Uitschieters zoeken is moeilijk. Uiteraard was ik meteen overdonderd door Dresden en Brother en dat vind ik vandaag nog steeds wonderschone nummers. De grote sterkte van dit album vind ik echter de constante. Er zit geen enkel nummer tussen dat me niet pakt. De sfeer over het hele album is zo ongelofelijk sereen en volwassen, zonder ook maar een moment te vervelen.

De vergelijking is hierboven al eens gevallen, ze hebben wel degelijk wat weg van The National, mijn favoriete band. Toch brengen ze ook meer dan voldoende ‘eigenheid’ in hun muziek. Daarenboven vind ik de basstem van Rob zowaar nog mooier en een pak warmer dan Matt’s stemgeluid.
Deze plaat krijgt vandaag (eindelijk) een plaatsje in mijn top 10. Hoop dat deze het iets langer weet vol te houden dan Fleet Foxes’ fantastische titelloze debuut. De laatste 3 á 4 albums van mijn top 10 durven al eens roteren ? Genieten is dit album alleszins.

Wat een album eigenlijk.
19 jaar na hun (alleszins voor sommige personen) legendarische debuut, flikken ze opnieuw een topalbum.

The Strokes kregen vrijwel meteen een heldenstatus na hun debuut. Voor mij konden ze dit minstens tot Room On Fire doortrekken. Daarna zakte het niveau echter heel wat. Angles, Comedown Machine, ... Het kon allemaal een pak minder boeien. Luister, behalve de singles, deze albums zéér zelden in hun totaliteit.

Dan komt plotseling dit album na 7 jaar radiostilte. Optredens in België en Nederland, éindelijk.

De vooropgeschoven singles zijn redelijk veelbelovend. Bad Decisions is voor mij meteen een voltreffer. The Strokes zoals ik ze ontzettend graag hoor en waarom ik fan ben geworden. At The Door iets experimenteler, maar zeker interessant genoeg.

Net voor het album uitkomt, wordt Brooklyn Bridge gedropt als single. Opnieuw een voltreffer. Dit kan écht wel wat gaan worden.

En dat doet het ook. 9 nummers, niet bijster lang, maar geen enkele slechte song op deze plaat. Echt geen enkele voor alle duidelijkheid.

Ik zou hier nu over elk nummer iets kort kunnen schrijven, maar dat is niet nodig. Het is gewoon stuk voor stuk ijzersterk. Het stembereik van Julian (al dan niet met autotune) is wondermooi en dat wordt ruimschoots geëtaleerd op dit album.

Favorieten aanduiden is zowaar niet eenvoudig en zwakke songs aanduiden zou zowaar nog moeilijker zijn.

Geen twijfel mogelijk dat dit album voor mij tot de 3 beste albums van The Strokes hoort. Room On Fire mag zelfs een beetje gaan oppassen voor dit zeer jonge broertje.

Wat ontzettend jammer dat ik hen in 2020 niet voor de eerste keer kan zien. Ik kan alleen maar hopen dat 2021 nieuwe kansen biedt om The Strokes aan het werk te zien.

Deze een nieuwe kans gegeven, leek ik heel even te keren.
Need your love bevalt me nog steeds niet super, maar ach, er zit wel tempo in. London's burning bleek niet de draak te zijn dat ik dacht (maar nu ook nog steeds niet om te zeggen een geweldige song) en Trembling Hands vind ik echt niet slecht.
Maar dan, dan komt het... De grote leegte. Track 4, 5, 6, 7, 8 én 9, stuk voor stuk ondermaats naar mijn gevoel. Nu kan er eens een minder moment in een album zitten, maar sorry, dat is de helft van het album dat mij nagenoeg niets doet.
Rabbit Hole is een sterke song, maar wat baat het dan nog... (3 minuten interessant, hoezee)
I'm gonna wait en Leaving Heartbreak Hotel zijn ook niet echt songs waar ik op zit te wachten.

Dood, maar écht doodzonde, maar deze is dus echt niet aan mij besteed. 2,5 op 5 is misschien nog wat teveel voor een album waarvan 2 liedjes mij echt aanstaan, 1 dat er zeker mee door kan (London's burning) en 1 single, die ik in het begin eigenlijk zeer zwak vond, nu iet of wat matig. Dan worden het 2 sterren, iets wat ik echt wel quasi nooit geef, maar helaas. Gewikt en gewogen, maar zéér licht bevonden.

Ik ga Conditions nog maar eens draaien, dat blijft imo een steengoed album natuurlijk. De voorkeur voor The Temper Trap op Rock Werchter is wel weg, Jack White in poleposition.