Onmogelijk dat ze ooit nog een Sigh No More-album gaan maken. Dat album staat ook gewoon nét niet in mijn top 10 maar zou er altijd nog wel eens in terecht kunnen komen. Een echte klassieker.

Dit album kent zijn hoogtes en laagtes, maar bevat toch weer enkele topnummers en lijkt me niet zoveel minder te zijn dan het eveneens meer dan behoorlijke Wilder Mind. Beetje gelijkaardig qua hoogtes en laagtes.

Het duo'tje Picture You en Rose of Sharon is allicht het dieptepunt imo, maar dit komt gelukkig na een absoluut hoogtepunt met Slip Away.

Verder heb ik 42 en Delta als favorieten aangeduid. Altijd slim als je het album zeer goed kan beginnen en dito eindigen. Slim gedaan van Marcus en zijn (halve goden)zonen.

4 albums ver en hoewel ze dus absoluut niet meer het niveau van SNM halen, blijven ze het meer dan behoorlijk doen en verdienen ze wat mij betreft hun (semi-)headlinerspots op de grote festivals.

Commercieel gericht genoeg, maar toch een heel pak beter dan de Bastilles en Imagine Dragons van deze wereld.

Was te verwachten dat deze plaat hier een slecht gemiddelde ging scoren. Voor mij haalt hij echter op dit moment nog zeker een ruime voldoende. Het stemgeluid van Marcus doet me automatisch iets. Sigh No More uit 2009 was een van de eerste albums dat ik meteen na aankoop werkelijk tientallen keren beluisterd heb. Het was voor mij een relatief nieuw geluid. Ook nu nog grijp ik zeer graag terug naar dat album.

Genoeg over Sigh No More, ze zijn ondertussen een pak geëvolueerd en verschijnen met een pop-rock album gedreven door de elektrische gitaar. Klinken ze nog steeds als Mumford & Sons anno 2009? Neen, niet echt. Hoewel, de karakteristieke stem en de opbouw van de nummers blijft behouden (inderdaad, het stereotiepe zacht-hard(-zacht)). Een voor mij gegarandeerde succesformule op Sigh No More, een af en toe werkende formule op Babel en dit Wilder Mind.

De vooruitgeschoven singles werkten voor mij allen meer dan behoorlijk. Zowel Believe, The Wolf als Snake Eyes vond ik (commerciële) pop-rock van een (zeer) goed niveau met leuke uitbarstingen (al blijft het meestal wel binnen de lijntjes). De verwijzingen naar Coldplay en consoorten is imo volkomen terecht, maar dat betekent niet automatisch iets negatief. Aanstekelijke rock die in mijn geval toch meeslepend werkt.

Dit hoge niveau aanhouden lukt hen jammer genoeg niet het hele album lang. Bij Ditmas begint het me allemaal wat té stereotiep te klinken en te ergeren. Heb ik dit al eens niet eerder gehoord? Dan blijkt het overduidelijk dat ze de hele cd lang uit hetzelfde vaatje tappen. De ene song is jammer genoeg al wat beter getapt dan het andere. De uitbarstingen blijken toch allemaal wat te veel op mekaar te lijken. Dit kan je hen bij de banjo-uitbarstingen misschien ook verwijten, maar daar stoort het (mij alleszins) een pak minder.

Mumford and Sons levert dus niet bepaald een hoogvlieger af, dat zeker niet. Ze leveren echter wel een album af dat enkele zeer goede nummers bevat die naar ik vermoed ook live zeer goed zullen werken. Een heel album in deze stijl blijkt echter toch wat veel van het goede. De houdbaarheidsdatum lijkt me héél wat korter te zijn dan hun geprezen debuut. Voorlopig kan ik echter nog meer dan voldoende genieten van de meer dan een handvol sterke songs op dit album om de 6,5/10 die ik in gedachten heb op te waarderen tot een 3,5*.

Enorm benieuwd naar de dvd, dat wordt sowieso weer smullen geblazen.
Ook de cd klinkt allerminst verkeerd. Ik ken er geen reet van, maar het geluid lijkt me wel énorm goed. Iets wat me nochtans niet zo vaak zou opvallen.

Het eerste halfuur is gewoonweg genieten geblazen. Supremacy en Panic Station vind ik sowieso 2 van de goede nummers van The 2nd Law, maar ze komen allebei live nóg beter tot hun recht. Dat geldt op overtuigende wijze ook voor Resistance (prachtig) en Animals. En Hysteria is natuurlijk gewoon een bom.
De eerste live-registratie van de magistrale Man With A Harmonica-intro van Knights Of Cydonia kan ik ook alleen maar toejuichen! Gevolgd door een 6 minuten-lange euforietrip, alhoewel ik wel moet zeggen dat het lalalala-stemeffect van Matthew allerminst nodig was.

Daarna komt met Explorers en Follow Me een wat minder stuk in de setlist. Op The 2nd Law zijn het niet mijn favorieten en dat worden ze ook live niet. Explorers blijft een vlakke en zwakke ballad, die nog niet tot de enkels reikt van vorige Muse-ballads (denk aan een Unintended) en Follow Me een zwakke poging tot 'dance'song. Al moet ik wel toegeven dat het enthousiasme van het publiek toch een tikkeltje aanstekelijk werkt en het live wat ruwer (en daardoor beter) is.

Daarna gaat het niveau terug gestaag de hoogte in met Madness (I need to loooooooooove!) en Guiding Light (dat me nog steeds wat doet denken aan Ultravox' Vienna) om terug de hoogste toppen te scheren met Supermassive Black Hole en Uprising. Afsluiter Starlight is en blijft een leuke single, maar daar had ik liever een episch Survival of eerste officiële live-registratie van Undisclosed Desires gehoord.

Schommelt, mede door de niet ideale setlist, wat tussen de 3,5 en 4. Na het zien van de DVD maakt 4 sterren misschien wel het meeste kans
De releasedag is natuurlijk goed gekozen en aangezien ik braaf geweest ben, zal de lieve Sint deze binnenkort dan ook wel onder de haard leggen.

Supremacy. Een machtige titel voor een machtige song en dus een knaller van een opener. Dat is de Muse die ik wil horen. Goed begonnen is half gewonnen. Daarna meteen single Madness, waarom niet. Moest echt wennen aan de single, maar ondertussen is die al voldoende gehoord en is ie toch echt wel gegroeid. Kan het dus zéker appreciëren, wanneer hij naar het einde toe uithaalt met zijn geweldige stem krijgt hij het haar op mijn armen recht, op de goede manier. Het album opent voor mij dus zeer sterk. En het is nog niet gedaan.
Want daar komt Panic Station. Hier zijn de meningen misschien wat verdeeld, maar ik vind dit eerlijk gezegd een retestrak nummer.
Dan volgt, na een mooie prelude, het controversiële nummer Survival. Wederom veel voor- en tegenstanders en wederom behoor ik tot de voorstanders. De tekst stelt niet al te veel voor, maar het gitaarspel vind ik machtig. Lekkere solo en heb er al zéér veel zin in om die live uit de gitaar van Matthew te horen knallen.

So far, so good. Ik had zelf ook een beetje schrik voor het nieuwe album, maar met deze eerste ‘5’ nummers hebben ze die twijfel toch wat weggedrukt.

Helaas komt dan ‘Follow me’. De eerste maal dat ik het hoorde dacht ik (tot aan het reffrein dan): dit kan er weer boenk op zijn. Integendeel dus, hier slaat Muse de bal serieus mis. Wanneer de beats erbij komen, wordt het jammer genoeg gewoonweg een zwak dancenummer. Een nummer dat ik niet echt van Muse verwacht had. Eventueel Matthew’s stem ooit bij een dance-artiest, à la Robert Smith bij ‘I’m not in love’ met Crystal Castles (waar het wel werkt), maar dus niet van Muse zelf. Bono doet op het einde ook nog even mee met zijn ooooh’s, maar dat mag niet baten. Grote misser.
Animals zorgt dan gelukkig meteen voor een heropleving. Een Radiohead-achtig achtergronddeuntje, aangename gitaren en naar het einde toe een degelijke climax. Ik hou wel van die hectiek op het einde.
Jammer genoeg was Animals een korte heropleving. Muse heeft al erg aardige ballads gemaakt, maar daar hoort Explorers niet bij. Dit vind ik toch wel een zeer zwak nummer. Het raakt me niet en dan wordt zo een nummer snel relatief vervelend.
Big Freeze is dan een degelijke song, maar ook niet meer dan dat.
Save Me. De eerste keer Chris aan de zang. Ik vind het sterk dat hij het aandurft, niet echt evident om een charismatische stem als die van Matthew te vervangen. Helaas is het nummer niet veel soeps. Wachten op Godot, jammer genoeg komt die in dit nummer ook niet. Er gebeurt weinig in dit nummer en mijn aandacht geraakt hier dus wel eens zoek.

Het middenstuk is jammer genoeg toch al heel wat minder. Animals steekt er wel nog bovenuit.

Dan horen we met Liquid State nogmaals Chris en wat kan een andere stem toch soms zo vreemd klinken. Heb hier echt niet het gevoel dat ik naar Muse aan het luisteren ben. Liquid State scoort niet echt briljant, maar kan er wel mee door. Afsluitend volgen de twee ‘2nd Law’s’. Unsustainable blijf ik een beetje een jammer verhaal vinden. De opbouw vind ik namelijk werkelijk briljant, maar de veelbesproken ‘al-dan-niet-dubstepdrop’ doet het bij mij niet goed. Ik vermoed daarentegen wel dat ik dit live wel kan appreciëren. De boodschap die ze willen brengen is duidelijk en goed, maar de robotstem parodieert het voor mij wat.
Van afsluiter Isolated System kan ik dan weer in zijn geheel genieten. Het zou het begin kunnen zijn van een dancetrack, maar hier vervalt het dus niet in dat genre. De stemmen erdoor klinken zeer onheilspellend en ik vermoed dat ze dat ook zo bedoeld hebben. De bas stoort niet en de strijkers doen hun werk. Een geslaagde afsluiter van een erg wisselvallig album.

The 2nd Law van mijn geliefde Muse is een album dat zich erg moeilijk laat beoordelen. Het bevat een echte topper als Supremacy, zeer goede songs als Madness, Panic Station, Survival en Animals, (deels zeer) degelijke songs als Big Freeze, Liquid State, Unsustainable en Isolated System en 3 mindere tot ronduit zwakke nummers als Follow Me, Explorers en Save Me.
De balans over het algemeen is positief, maar dit is voor mij wel hun minste album tot nu toe. Geen echte schande, het overkomt nog bands (The Killers) en het is zéker geen rampzalig album. Het is een degelijk album, dat ik best vaak ga draaien en met plezier ook. Het ligt eigenlijk dicht bij mijn verwachtingen, ik was namelijk slechts gedeeltelijk gelukkig met de 3 vooropgeschoven nummers. Ik ben nu ook gedeeltelijk gelukkig met het hele album. Een 3,5 lijkt me voor nu een juist oordeel, al kan daar altijd nog verandering in komen.

Dit is toch wel een vrij aangename plaat. De tweede plaat die ik van MMJ te horen kreeg (na het mooie 'Z'). Moet zeggen dat het album ge-wel-dig opent met Victory Dance. Circuital breit daar een zeer mooi gevolg aan en ook The Day Is Coming kan ik zeker smaken. Wonderful (the way i feel) vind ik al iets zwakker. Het is een zacht en vrij traag nummer, waar op zich niets mis mee is, maar ik mis hier toch iets...
Outta My System en Holdin' On To Black Metal maken dit dan wel echt ruimschoots goed, 2 leuke nummers imo.
Tot daar het zeer goede nieuws eigenlijk. 5/6 overtuigend, met die 6de dat zeker nog meevalt.
Het laatste deel van de cd houdt mijn aandacht er heel wat minder bij.
First Light is niet per se slecht, maar haalt voor mij persoonlijk niet het niveau van de eerste 6 nummers. Min of meer hetzelfde met You Wanna Freak Out. Ze zijn allebei gewoon minder meeslepend dan de eerste nummers en dan durft de aandacht wat te verslappen. Nogmaals, ze zijn zeker niet per se tenenkrommend slecht. Op een ander, zwakker album met oa een minder sterk begin, zou het goed kunnen dat deze nummers wél werken en zelfs een lichtpunt op de cd zouden zijn, maar op deze cd is dat niet het geval imo.
Slow Slow Tune is niet snel uiteraard, dat zegt de titel al, maar de gitaar houdt de aandacht er wel bij, maar als die dan wegvalt, vind ik het eerder een nummer om zachtjes bij in slaap te vallen. Werkt niet zo fantastisch bij mij.
Movin' Away is dan toch een welgekomen mooi nummer. Vraag me niet waarom, maar dit werkt voor mij nu eenmaal veel beter dan een Slow Slow Tune. Dit is zeker niet per se sneller of wat dan ook, maar waar het mij bij Slow Slow Tune niet raakt, raakt het me wel bij Movin' Away. De zang zit gewoon ook echt beter, er wordt met meer gevoel gezongen. Zeer degelijke afsluiter van een degelijke cd.
Dit album verdient dus zeker nog een 3,5, maar helaas (voorlopig) niet meer. Na goed halfweg zat dit album goed op weg om een 4 of mogelijks zelfs een 4.5 te halen, maar tracks 7-9 vergooiden die score.

Wel moet ik zeggen dat hier dus weer heel wat fantastische nummers opstaan en ik zou gemakkelijk een album kunnen samenstellen van 10 tot 12 tracks uit dit album en 'Z' die dan ongetwijfeld in mijn top 10 zou kunnen staan.

Met de kanttekening dat ik 'Z' persoonlijk wel duidelijk van een hoger niveau vind.