Veel grootheden uit de 60’s brengen geen nieuwe muziek meer uit. Robert Plant is een van de uitzonderingen op de regel. Op zijn vorige album werd hij al begeleid door The Sensational Space Shifters, op Carry Fire is dit ook het geval. Maar liefst 11 nieuwe songs krijgen we voorgeschoteld en kok Plant kan nog steeds prima koken, hoewel het wellicht iets minder gevarieerd is. Is dat erg? Nee. Bij de opener May Queen horen we dat de stem van deze bijna 70-jarige nog niets aan kracht heeft ingeboet, zijn kenmerkende stem klinkt juist warmer en voller dan ooit tevoren. Dat de arrangementen allemaal wat minder groots zijn mag de pret niet drukken. Hoewel de spanningsboog bij bijvoorbeeld Dance With You Tonight volledig lijkt te ontbreken, wordt dat bij songs als Carving Up The World Again… a wall not a fence weer helemaal recht getrokken. Een verrassend hoogtepunt is de Beach Boys-cover Bluebirds over the Mountain waarin een lekker potje gerockt wordt samen met Pretenders zangeres Chrissie Hynde. Plant is het nog verleerd bewijst Carry Fire. Misschien in 2021 een nieuwe menukaart? Ik schuif graag weer aan in zijn restaurant.

Ik vond dit een vrij pittige plaat om doorheen te komen, dit komt mede door de vlakke productie, denk ik. Het concept is erg interessant, het verhaaltje in het boekje geeft een mooie introductie, in de liedjes wordt dit verder uitgediept. Sowieso is dit album voor mij interessanter dan die van zijn voormalige collega's: 'A Momentary Lapse Of Reason'. Ik vond dat er op die plaat iets essentieels ontbrak. Als ik een favoriet moet kiezen van deze cd dan ga ik voor 'The Tide Is Turning [After Live Aid]'. Het is wellicht clichématig, maar een positieve afsluiter stemt mij toch wel vrolijk. De rest van de nummers zie ik eigenlijk meer als een geheel, hoewel 'Home' er toch wel uitspringt.

Ik zet een telkens een stapje terug. Het begon voor mij met het echte concert in Amsterdam, daarna zag ik het concert in de bioscoop om het deze zomer weer te zien via Amazon Prime en tot slot ga ik het straks beluisteren op cd.

De afgelopen jaren heb ik veel mooie concerten mogen zien, van de Stones tot Fleetwood Mac. Toch was dit concert van Roger Waters het absolute hoogtepunt. Een intense ervaring. Emotioneel gelaagd. Daarom: de volle mep.