stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

OK, inmiddels een aantal luisterbeurten achter de rug. Ik snap heus de kritiek wel die in de paarse wereld rondgaat. Het is een raar allegaartje, er zijn leukere releases uit de vault te bedenken en waarom maar 10 nummers. Als ik dat allemaal even vergeet en gewoon naar de muziek ga luisteren, word ik eigenlijk best gelukkig.

I Am You
Zo overduidelijk een nummer uit de begintijd van Prince eind jaren '70. Had zeker niet misstaan op For You, helemaal omdat het iets pittiger is dan enkele andere nummers op dat album. Leuk dat David Rivkin achter de knoppen zat, toch 1 van de pioniers met Jam en Lewis en Prince en vrienden (Morris Day en Andre Cymone) van de Minneapolis Sound. Ik vind dit 1 van de betere tracks uit die periode.

Tick, Tick, Bang
Ook deze is weer zeer herkenbaar quo tijdsgeest. Had prima gepast, zowel tekstueel als muzikaal, op Dirty Mind. Dit album had echter Sister al wat een vergelijkbare track is, dus dat kan zomaar de reden geweest zijn. In een behoorlijk ander arrangement uiteindelijk verschenen op Graffiti Bridge. Deze versie is echter veel leuker.

Heaven
Ook hier weer heel herkenbaar de 80s terug te horen. Dit is de eerste hele productieve periode van Prince (moeten we Susannah misschien wel dankbaar voor zijn) en dit ademt de sfeer van die dagen iut. Was bedoeld voor een musical (The Dawnin) die nooit het licht heeft gezien. Prima nummer, maar dit poepte Prince uit terwijl hij 10 andere dingen aan het doen was.

I Wonder
Serieus pareltje nu eindelijk in goede kwaliteit. Altijd een favoriet van de fans geweest en volledig terecht! Sfeermatig had dit best op The Vault uitgebracht kunnen worden, maar ik kan me voorstellen dat Prince het nummer te goed vond voor dat samengeraapte album onder zijn contract uit te komen.

With This Tear
Bekend geworden door Celine Dion die het eerder uit heeft gebracht. Het is een mierzoet nummer dat gered wordt door de werkelijk fantastische vocalen die ervoor zorgen dat dit een ballad is die ik heel mooi vind.

Stone
Geschreven en onder een andere titel uitgebracht door Sandra St. Victor. Komt uit de Emancipation periode. Dat is al niet mijn favoriete periode en dit voelt erg als Prince op autopilot. Er zit wel een fijn brutaal gitaartje in.

Calabama
Bij de eerste luisterbeurt was dit het eerste nummer dat er bij mij uitsprong. Lekker funky met een moddervette bas en de bekende Prince and the Band regel waardoor het klinkt als iets van halverwege de jaren 90. Hier zijn de line notes wel discutabel, want Adrian Crutchfield en Lynn Grissett (allebei op horns) zijn zover bekend pas in 2012 met Prince gaan samenwerken en dan is 2003 niet logisch.

The Guilty Ones
Een rocknummer zoals Prince er veel heeft gemaakt (denk aan Guitar en Fury). Wel met een heerlijke solo erin.

Bestest Friend
DIt nummer moest even landen, maar is inmiddels mijn favoriete track van het album. Powerballad in de stijl van o.a. 3 Chains Of Gold (maar dan beter). Mooi opgebouwd, fijne gitaar erin. Prachtig.

How Come U Don’t Call Me Anymore? [Live]
Dan de vreemdste eend in de bijt. Ineens een live uitvoering van een publieksfavoriet. Het laat horen dat Prince vocaal nog tip top in orde was tot aan het einde. Er is ook helemaal niets mis met dit nummer, maar waaraan het zijn plek op dit album verdiend heeft, is een raadsel.

Al met al kan je dus zeggen dat het muzikaal echt wel OK is wat hier geboden wordt. Voor mensen die minder bekend zijn met zijn werk, maar wel nieuwgierig worden van de naam Prince is dit denk ik een fijn album.
Zoals vaker is de timing echter weer niet te begrijpen. Als je een album als dit doet, waarom dan niet rond april (10-jarge sterfdag), dan had je erqua marketing veel meer van kunnen maken.
De hoeveelheid muziek die na Prince zijn dood wordt uitgebracht, mogen we niet heel hard over klagen, maar de materiaalkeuzes en de timing blijven continu dramatisch.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem geplaatst