Ik denk dat dit toch 1 van de mijlpalen in de hip-hop is.
Over de boodschap van Eminem is al genoeg gediscussieerd. Ik hoor iig bij de groep die denkt dat mijnheer Mathers meer wil vertellen dan dat je je vrouw moet afmaken en dat homo's eng zijn.

Ik vind de rapstijl van Em ongeëvenaard. Heel vloeiend, maar nog altijd zeer ritmisch. Verder zijn zijn volumewisselingen erg goed. Veel rappers zijn monotoom in hun vocalen, maar Eminem wisselt regelmatig af.
Dr. Dre is natuurlijk de echte beats dokter ( ) en zorgt ervoor dat het album muzikaal gezien prettig in het gehoor liogt.
Tsja, dan de teksten. Het is duidelijk dat die het meeste controversie oproepen en zoals bij veel controversiële artiesten voor hem, is het redelijk zwart-wit. Je vindt het of fantastisch, of helemaal niets. De teksten zijn soms keihard en soms heel grappig, maar zijn nooit letterlijk te nemen, want dan zou hij (zoals ie zelf al rapt) direct vastgezet moeten worden. Een paar voorbeelden:
Stan geeft aan hoe moeilijk fans kunnen zijn en Eminem is niet de eerste artiest die er veel moeite mee heeft hoe hij hier mee om moet gaan.
Kim gaat voor mij over liefdesverdriet, maar wel op een zeer extreme wijze. Borduurt tekstueel voort op "I used to love her, but i had to kill her" van GNR.
The Way I Am geeft in typische Eminem stijl aan, wat een succesvolle debuutplaat teweegbrengt en laat ook direct horen dat hij graag wil schockeren.

De skits van Eminem vind ik vaak ontzettend grappig en zijn dus een leuke aanvulling op deze plaat.
Het minste punt van dit album zijn voor mij juist de samenwerkingen. Een nummer met Snoop, Nate, Dre en X ziet er heel veelbelovend uit, maar blijft bij mij een beetje hangen in de middelmaat. Een fenomeen dat je vaak ziet als grote artiesten samenwerken.
Haal de nummers met anderen eraf (m.u.v. Stan) en je houdt een 5* plaat over.

Tenslotte: voor wat betreft de review discussie. Het vinkje staat voor je persoonlijke mening of een recensie. Iemands persoonlijke mening hoeft geen professionele review te zijn, dus ik heb met veel liefde het vinkje aangezet.

Ik vind dit eigenlijk gewoon een steengoed album.
Een hele vette knipoog naar de hardrock van de jaren '80 met een dosis funk erdoor (alleen de titel had al door George Clinton zelf bedacht kunnen zijn).
Bettencourt is een hele goede gitarist, maar Gary Cherone is een zwaar onderschatte zanger.
Kijk de Freddy Mercury tribute nog maar eens terug en hij is 1 van de weinige zangers die niet op zijn bek gaat met een Queen nummer.
Des te jammerder dat zijn optreden bij Van Halen bij 1 album is gebleven, wat ook nog eens een zeer matig album is.

Ik ben het met iedereen eens dat deze plaat niet vernieuwend is, maar hier en daar zitten er wel dappere momenten op. De spierballenrock met funky sausje is erg goed te verteren, maar een nummer als When I First Kissed You had ook op een Sinatra album kunnen staan en is gewoon knap uitgevoerd. Daarbij het funky Hole Hearted en 1 van de allerbeste rockballads ooit (More Than Words) en je hebt gewoon een plaat die geen moment verveeld en dat is toch wel bijzonder.

Deze plaat bewijst voor mij dat het niet altijd vernieuwend hoeft te zijn om toch heel lekker weg te luisteren. Uitendelijk wordt muziek gemaakt om ervan te genieten.