Na één van de allerbeste debuutalbums aller tijden een opvolger uitbrengen, is geen makkelijke opdracht. Veel bands hebben last van het 2e-plaat-syndroom en als je Ten hebt afgeleverd, wordt de druk wel heel hoog.
NIets is echter minder waar. Vs. is een opvolger zonder zwakke momenten. Minder drama, minder toegankelijk, maar het staat als een huis. Ik denk overall dat het album misschien iets minder is dan Ten, maar nog altijd de volle score waard.

Go
Een fantastische albumopener. Met name de bas van jeff Ament springt er echt uit en lijkt een beetje Flea op acid.

Animal
We houden met het volgende nummer het hoge tempo vast. PJ bewijst dat het geen album vol nummers als Alive gaat maken, maat benadrukt echt zijn hardrockkant.

Daughter
Het eerste echte prijsnummer. Heeft zich ontwikkeld tot een echte live favoriet, waar vaak een ander nummer in wordt gebakken. In de begin periode heel vaak Another Brick In The Wall, tegenwoordig ook regelmatig een verkorte W.M.A.

Glorified G
Tekstueel broertje van Jeremy, maar dan minder in de verhalende trant. Mooie aanklacht tegen de Amerikaanse wapenwet.

Dissident
Dit is heel lang mijn favoriete nummer van dit album geweest. Is ook het eerste nummer dat meer naar het geluid van Ten toeschuift. Niet heel gek, want het is uiteindelijk dezelfde band. Een nummer als dit is heerlijk in de auto om genadeloos hard mee te brullen en gek aangekeken te worden door andere automobilisten om je heen.

W.M.A.
Een mooi, gelaagd nummer. Tikkeltje vreemd, maar wel lekker. Live wordt meestal de verkorte meer uptempo versie gespeeld, maar op het album wordt het breed uitgesponnen en hoor je elke luisterbeurt weer iets nieuws.

Blood
We haan weer helemaal los. Eén van de tracks waarop PJ de punkroots van de grunge laat horen.

Rearviewmirror
Wederom een echte live favoriet. Mooie typische PJ opbouw met een rustiger begin en helemaal los in het refrein, waar Eddie laat horen heerlijk te kunnen schreeuwen.

Rats
Nummer dat ik nooit helemaal begrepen heb. Het heeft een onheilspellend sfeertje met een toegankelijk refrein.

Elderly Woman Behind the Counter in a Small Town
PJ in singer-/songwriter modus. Akoestisch sfeertje en zo lekker.

Leash
Net als Blood ongecompliceerd rocken. Dat kan zo lekker zijn.

Indifference
Mede door de live uitvoeringen inmiddels één van mijn favoriete nummers. Dit nummer is net zo'n gedragen track als Black en Release waar je echt ingezogen wordt. Het kippenvel vliegt tegen het plafond en als het nummer is afgelopen, is er stilte....

1999, het 5e album van Prince en voor het eerst vind ik de voorganger iets beter. Neemt niet weg dat dit in vele opzichten een cruciaal Prince album is. The Revolution wordt voor het eerst genoemd, al krijgen ze nog niet alle credits. Prince deelt geheel in de stijl van Sly Stone de leadvocalen. Verder is het voor het eerst dat hij zijn normale stem gebruikt zonder allerlei vervormingen en voor het eerst dat de kleur paars een hele prominente rol speelt.
Het album zelf is vooral een lange jamsessie, waar je als je goed blijft luisteren absurd veel briljante dingen hoor, maar waar ik op andere momenten afgeleid wordt. Dit fenomeen maakt voor mij Controversy iets beter. Het album was bedoeld als dubbelalbum, maar het kostte moeite om Warner hiervan te overtuigen wat resulteert in vrij veel verschillende versies. De tracks dan.

1999
De opener met vocalen van Lisa Coleman en Dez Dickerson. Het einde der tijden is nabij en dus moeten we feesten, een bekend thema bij Prince. De stuwende synths zijn fantastisch en het is een nummer dat Prince zijn hele carrière is blijven spelen.

Little Red Corvette
Deed Prince met When You Were Mine al een geslaagde poging de perfecte popsong te schrijven, hier doet hij het nog eens dunnetjes over. De gitaarsolo van Dez is heerlijk en geeft het nummer iets extra's. In de tekst een heerlijke vergelijking tussen vrouwen en auto's alhoewel ik als jong joch niet helemaal wist wat een used Trojan Horse was.......

Delirious
Dit is voor mij vooral live een favoriet. De rock and roll feel van het nummer doet het live ontzettend goed. Op plaat is het minder energiek.

Let's Pretend We're Married
Tsja, Prince heeft een oplossing voor een vieze smaak in je mond op deze heerlijke funk track. Het eerste nummer van een trio aan experimentele electrofunk. Als je dit gedachteloos op de achtergrond zet, verlies je je aandacht, maar ga je luisteren dan kan je niet stilzitten en is het een groot genot.

D.M.S.R.
Nummer 2 in het drieluik geeft aan wat Prince het liefste met zijn tijd doet. Zware funk die eindeloos lijkt door te gaan. George Clinton zou een nummer als dit makkelijk een half uur kunnen laten duren. Zo gek maakt Prince het niet, maar wat een fantastisch nummer.

Automatic
Het slotstuk van dit funktrio is een stuk donkerder en pakt iets wat Prince nog was "vergeten": SM. Dit nummer is bijna hypnotiserend, maar zols gezegd als ik er niet voor in de stemming ben, kan ik er na 3 minuten klaar mee zijn.

Something in the Water (Does Not Compute)
Een fantastisch nummer gedreven door de Linn drumcomputer. Zelfs Prince kan gedumpt worden en dat schreeuwt hij hier van zich af.

Free
De eerste vingeroefening voor de power ballad die het volgende album zou dragen. Ik vind het fantastisch. Schitterende opbouw, hartverscheurend gezongen en ook nog eens een goede tekst. Het is op dit album een vreemde eend in de bijt en is de reden dat het zo lang geduurd heeft voordat Moonbeam Levels officieel uitkwam.

Lady Cab Driver
Tekstueel kan dit nummer natuurlijk echt niet, maar Prince kwam er mee weg en Jill Jones lijkt het zelfs fijn te vinden. Een bizar nummer, maar onweerstaanbaar funky.

All the Critics Love U in New York
Met alle live uitvoeringen in het achterhoofd houden de Critics inmiddels overal van je. Dit is voor mij niet zo hoogstaand als andere nummers op het album, maar nog altijd bovengemiddeld van kwaliteit.

International Lover
De afsluiter: seks vergeleken met een vlucht in een vliegtuig. Piloot Prince doet het fantastisch. Je wordt geboeid door de tekst, maar heel stiekum zijn de vocalen gemeen goed.

Dit album maakte van Prince een ster in Amerika waardoor hij het voor elkaar kreeg een film te maken die zorgde voor zijn wereldwijde doorbraak. Het album moet in zijn geheel beluisterd worden, vooral nummer 4, 5 en 6. Toch is het nog slechts de opmaat voor iets groters........

Prince doet weer een solovoorstelling. Alle instrumenten, met uitzondering van de blazers en ondersteund door achtergrondzangeressen. Dit album had wederom een bijzondere distributiemethode: via een Belgische krant op de dag van zijn optreden op Werchter. De Belgen keken raar toen Hollandse Prince fans in supermarkten langs de snelweg de krant in grote hoeveelheden kwamen kopen. Muzikaal had deze best iets traditionele gereleased mogen worden, want dat zou commercieel best succesvol geweest kunnen zijn.

Compassion
We beginnen lekker. Een poprock nummer waar Prince patent op heeft. Heerlijke gitaren en veel dynamiek. We zijn begonnen.

Beginning Endlessly
We gaan lekker verder met goede, standaard Prince tracks, Dit is een strak, kaal funknummer. Zeker in de 21e eeuw bevallen deze nummers mij veel beter dan de rijker gearrangeerde nummers.

Future Soul Song
Dit vond ik altijd een wat standard R&B-ballad. De opener geeft daar ook alle aanleiding toe. Aan het eind redt de gitaar de studioversie van dit nummer. Dit nummer kreeg na Werchter echter een andere dimensie. Na de main show was er een aftershow in Viage en daar werd dit nummer gespeeld en toverde Prince een standaard ballad om naar een schitterend hoogtepunt van de show.

Sticky Like Glue
Weer een lekker funky nummer, vooral door de heerlijke gitaar.

Act Of God
Hier lijkt de Linn-drum in te zitten. Het nummer heeft een typisch jaren ’80 geluid en het doet mij aan Sex Shooter denken.

Lavaux
Het Linn-achtige geluid blijft en er komt nu ook nog een funky gitaartje overheen. Dit klinkt daardoor heerlijk vertrouwd in de oren.

Walk In Sand
Muzikaal is dit absoluut geen uitschieter, maar het is wel schitterend gezongen.

Sea Of Everything
Van het zand naar de zee. Het nummer is voor mij te glad, maar het is wederom de prachtige stem van Prince die het nummer redt.

Everybody Loves Me
De officiële afsluiter is typische jaren ’80 funk van de meester. Niet spectaculair, maar helemaal niets mis mee.

Laydown
Bonustrack op track 77. Hier introduceert Prince de Purple Yoda from the heart of Minnesota. Schitterend gevonden. Het nummer funkt als een dolle met name door de bas en de gitaar. Prince rapt / praat de tekst. Beste track van het album en de moeite waard.

Aan de ene kant lijkt dit album een routineklus, maar het is catchy en toegankelijk. Future Soul Song en Laydown trekken het uit de middelmaat en zorgen ervoor dat ik naar boven afrond in mijn beoordeling.

Prince deed een residentie van 21 optredens in de O2 Arena in Londen. Vaak nog uitgebreid met een aftershow met de in hetzelfde gebouw geleden Indigo. Prince liet tijdens deze periode vooral zien dat hij nog altijd de allerbelangrijkste performer is. De band was vooral gericht op James Brown-achtoge funkshows. Candy zou ook nog mee mogen blazen, maar dat ging uiteindelijk niet door. Dit schijfje is een registratie van de aftershows, waar Prince regelmatig lekker aan het jammen was en de band dan alle ruimte gaf. Het zat bij een fotoboek dat diende als registratie voor deze recordreeks aan concerten.

3121
Verrassende opener als je bedenkt dat deze tour meer gelinkt is aan Planet Earth dan aan 3121, maar Prince liet zijn meest recente album sowieso behoorlijk links liggen. De toevoeging van de blazers geven het een soul- / funkvibe mee, wat live heerlijk is. De kalere studioversie heeft wel mijn voorkeur.

Girls And Boys
Echte Prince klassieker. Het wordt iets teveel als jam benadert, waar dit nummer juist strak gespeeld op zijn allerbest is.

Song Of The Heart
Verrassend nummer voor dit schijfje. Het is een lichtvoetig nummer van de Happy Feet soundtrack, maar ls onderdeel van de jam die met 3121 gestart was, past het prima op.

Delirious
De jam gaat door met dit rockabilly nummer.

Just Like U
Hier wordt de jam onderbroken en begint Prince te praten over hoe hij ooit als zijn publiek was. Grappig gedaan en flinke delen lijken echt op waarheid berust.

Satisfied
Deze ballad krijgt de echte aftershow behandeling. De band heeft lol. De saxofoonsolo van Mike Philips is schitterend.

Beggin’ Woman Blues
Prince op de improvisatie tour. Veel humor laat horen dat de band het echt naar de zin had tijdens de aftershows.

Rock Steady
Gastol voor Beverly Knight. Heerlijk het basloopje van Whole Lotta Lover erin verwerkt. De sax zit er wederom heerlijk in.

Whole Lotta Love
Heb ik een aantal goede uitvoeringen van Prince van gehoord. Deze instrumentale versie is echter minder geslaagd.

Alphabet St.
Maceo mag hier een solo geven en doet dat weer prima in deze door blazers overheerste versie. Dat haalt wel kracht uit het nummer. Wel heel leuk is weer als Prince de band gas terug laat nemen en daarna weer erbij haalt. Dit geeft die echte aftershow sfeer.

Indigo Nights
Zit de jam van Get On The Boat in verwerkt. Renato mag een latin solootje geven, maar verder is dit niet heel bijzonder.

Misty Blue
Een hoofdrol voor Shelby in dit schitterend gezongen Misty Blue. Shelby kreeg later veel kritiek omdat Prince haar altijd veel ruimte gaf. Daar kan ze zelf weinig aan doen, maar ze verdient de ruimte wel, want het is een hele goede zangeres. Verder kreeg ik het idee dat Shelby er persoonlijk voor zorgde dat de sfeer op het podium heel goed was.

Baby Love
Dit had van mij dan niet gehoeven. Veel minder krachtig gezongen en daardoor minder indrukwekkend.

The One
Schitterende mash-up van The Question Of U en The One. Deze nummers passen wonderbaarlijk mooi in elkaar en live is het heel goed gedaan. Maceo en Mike Philips mogen ook weer laten horen dat ze heel lekker kunnen blazen. Eén van de hoogtepunten van dit album

All The Critics Love U In London
Altijd een makkelijk nummer live omdat de speellocatie er makkelijk in verwerkt kan worden. Gewoon een lekker feetelijke afsluiter.

De 21 Nights was een hele leuke ervaring om naartoe te gaan, zeker als je beloond werd met aftershow en het gevoel is wel vastgelegd op dit schijfje, maar de kwaliteit is behoorlijk wisselvallig.

Na zijn terugkeer aan de top kwam Prince snel met een vervolgalbum. Dit keer vergezeld van een “Sjakie en de Chocoladefabriek-actie”. Fans konden een exclusief kaartje in de wikkel vinden voor een exclusief concert in Paisley Park. Helaas was ik niet de gelukkige. Muzikaal leverde Prince een prima album vol met funky tracks. Meer nog dan Musicology is 3121 een hitgevoelig album. Er waren dan ook 3 singles met enig succes.

3121
Een fantastische opener met veel dat Prince zo bijzonder maakt: een vervormde stem, heerlijke gitaar en de terugkeer van het New Power Trio. Harde funk, duidelijk tijd voor een feestje.

Lolita
Een titel die, gezien zijn vriendinnen, uitstekend bij Prince past. Prince is zelf dol op Lolita’s en dit nummer bevalt mij ook goed. Het klinkt dankzij de synths behoorlijk jaren ’80.

Te Amo Corazon
Een zoete ballad met een latin jasje. Niet helemaal mijn ding, al is de Santana-achtige solo wel ontzettend prettig.

Black Sweat
Typische Prince klassieker. Kale funk in de stijl van Kiss, een tekst met een knipoog en een heerlijke clip. De synthtoon die door het hele nummer klinkt, is bijna irritant, maar geeft het nummer gek genoeg ook iets extra’s.

Incense And Candles
Helaas bevatten de latere albums altijd minimaal 1 filler. Hier hebben we de eerste te pakken. Vlakke arrenbie.

Love
Een ontzettend verrassend feestnummer. Heerlijke electrofunk met een heelijke beat.

Satisfied
De Prince waar ik het minste mee heb. Zoete, standaard R&B.

Fury
Een lekkere rocker, iets te glad. Vooral live was te horen dat er meer potentie in het nummer zit, dan op dit album terug te horen is.

The Word
Tijd om te preken. Niet zo nadrukkelijk als op Lovesexy of The Rainbow Children. Muzikaal is het heel fijn vormgegeven. Goede beat, lekkere gitaar.

Beautiful, Love And Blessed
Traditioneel duet met Tamar. Het derde mindere nummer van het album.

The Dance
Remake van het nummer dat op The Chocolate Invasion stond. Deze versie is vele malen beter, met fantastische vocalen. Prince krijst weer uit zijn tenen en zoals altijd bevalt dat uitstekend.

Get On The Boat
Prettige funk met een hele belangrijke rol voor de blazers. De tekst is weer religieus, maar niet zo dwingend als op het eerdergenoemde The Rainbow Children. Daardoor stoort het mij verder niet.

Dit is uiteindelijk een heel fijn Prince album dat onterecht wat in de vergetelheid is geraakt. Prince deed in deze tijd veel live optredens waar sommige nummers beter uit de verf kwamen.

Eindelijk nieuw werk van de Grote Kleine Man.
De laatste platen (na het briljante The Rainbow Children) waren allemaal erg wisselvallig, maar bevatten altijd minimaal 1 dijk van een song die de hele plaat goed maakte.
Qua wisselvalligheid is het hier weer raak.
De eerste luisterbeurt laat een fris, modern geluid horen, maar je blijft wel een beetje met een "is dit alles-gevoel" zitten. Na een paar luisterbeurten durf ik nu mijn mening wel te tikken.

Art Official Cage
Het eerste wat opvalt is het matige geluid. iets wat bij Prince platen niet nieuw is, maar het valt wel op. Gek genoeg valt dit met de koptelefoon op juist wel weer mee. Het nummer heeft een beetje een fout jaren '90 gevoel (Dead Or Alive). In deel 2 van het nummer wordt het meer Prince en sluit het dus naar tevredenheid af.

Clouds
Is een relatief simpel R&B nummer dat dankzij de gitaar een Prince twist krijgt. Een aardig nummer.

Breakdown
Het hoogtepunt van de plaat, maar niet het briljante nummer waar ik op hoopte.
Het is een echte powerballad zoals alleen Prince die kan maken. De vocalen zijn briljant, maar ik mis de gitaar. Ik kan niet wachten op een live uitvoering met gitaar, want dat kan dit nummer klassiek maken.

The Gold Standard
Heerlijk funky nummer dat een beetje de sfeer van de jonge Prince uitademt (zal wel door de synths komen). De synths, rhythm gitaar en de blazers maken een lekker feestje van dit nummer.

U Know
Standaard R&B nummer. Wel lekker, maar niet echt mijn ding.

Breakfast Can't Wait
De enige echte filler op de plaat. Nu is een filler van Prince nog boven het niveau van veel andere artiesten, maar dit nummer heeft ie volgens mij slapend opgenomen.

This Could Be Us
Hele mooie zang en typische Prince verleiding zit erin. Ik moet de tekst nog goed beluistern, maar dit nummer kan een mooie avond losmaken.

What It Feels Like
Prince laat horen dat hij ook goede, moderne R&B kan maken.

Affirmation I & II
Segue voor het verhaal....

Way Back Home
Heel mooi gezongen, mar muzikaal verder erg simpel. Geen bijzonder nummer.

Funknroll
Lekker dynamisch feestnummer uit Prince zijn funkschool. Deze remix is zeer dansbaar en ik krijg er poitieve energie van.

Time
In het begin krijg ik het idee dat ik naar een slap aftreksel van Love Song (met Madonna) zit te luisteren. Echter naarmate het nummer vordert, wordt het beter en beter. In deel 2 zorgt met name de bas ervoor dat je in een heerlijke flow terecht komt. Lekker nummer!

Affirmation III
Vage afsluiter die zo onder een S/F film kan.

Het schijnt een soort van een concept album te zijn en er zit iets van een verhaal in, maar ik snap er helemaal niets van.
Voorlopig mag ie het met 3.5* doen.

Na een decennium vol voltreffers kwam Prince met Batman, 1 van de 2 soundtracks bij de film. Na een aantal bandalbums was dit weer een soloproject van Prince. Volgens de verhalen was de tune van de Batman serie het eerste wat de kleine Prince speelde op de piano en hij was dan ook direct enthousiast toen hij gevraagd werd voor de soundtrack. In zijn enthousiasme leverde dat een compleet album op waar elk nummer vanuit de karakters uit de film benaderd werd.
Nadat Prince sinds Dirty Mind alleen nog maar topalbums had gemaakt, was dit voor velen een teleurstelling. Commercieel was het echter een groot succes en er staat ook weer een aantal hele bijzondere nummers op. Batman is een heel dansbaar album geworden met lichte house invloeden. Tegelijk heef het album de duistere sfeer, kenmerkend voor Batman.

The Future
Gezongen vanuit Batman, de held die vecht voor een betere toekomst. Een heerlijke funky danstrack met een dreigend sfeertje.

Electric Chair
Uiteraard vanuit het door Jack Nicholson zo perfect neergezette personage The Joker. De gitaar op dit nummer is fenomenaal. Dit is dan ook een echt topnummer, dat m.i. ontzettend onderschat wordt.
The Arms of Orion
De tweede samenwerking met Sheena Easton. U Got The Look was een heel fijn popnummer, maar dit is 1 van de gladste nummers die Prince ooit heeft opgenomen. De vocalen worden keurig onderling verdeeld en Prince zingt fantastisch in zijn lager register, maar het blijft glad.

Partyman
Het feestnummer van het album, gezongen door The Joker. In de bijpassende clip presenteert Prince zichzelf als Gemini met een half Batman en een half Joker pak. Tevens wordt de kreet geïntroduceerd: When I Want Sax, I call Candy, waarmee Candy Dulfer wordt aangekondigd. Op de albumversie is ze niet hoorbaar, maar in de clip is ze volop aanwezig. Het nummer zelf is een typisch funky feestnummer waar Prince patent op heeft. Ook live is dit een waanzinnig lekker nummer.

Vicki Waiting
Wordt gezongen vanuit Bruce Wayne die worstelt met zijn persoonlijke leven en dat van Batman. Dit nummer heette oorspronkelijk Anna Waiting en was bestemd voor de Nederlandse Anna Garcia die Prince leerde kennen toen zij nog minderjarig was en met wie Prince keurig wachtte tot ze 18 was om een relatie te beginnen.

Trust
Wederom gezongen vanuit The Joker is dit een uptempo danstrack. Niet slecht, maar ook niet heel memorabel.

Lemon Crush
Gezongen vanuit Vicki Vale is dit het minste nummer van de plaat.

Scandalous
Gezongen vanuit Batman is deze stomende ballad waar Prince een vrouw verleidt. De lange versie van dit nummer is samen met Kim Basinger, met wie Prince samen een verhouding. Een perfect slaapkamernummer.

Batdance
Hier krijgen alle personages zanglijnen, inclusie Gemini. Deze track is echt waanzinnig met de vele tempowisselingen. Van een stevige dansbeat, naar rauwe gitaren. Prince leeft zicht hier gewoon lekker uit.

Al met als is dit dus een m.i. erg ondergewaardeerd album. Het absoluut 1 van de minste albums van Prince tot nu toe, maar veel artiesten zullen dit niveau op hun allerbest nog niet bereiken.

Dit is een wat onderschat Prince album. Eén van de albums die Prince na zijn naamsverandering uit de kluis trok en aan Warner gaf om onder zijn contract uit te komen. In het begin vond ik het door het gitaargeluid van de eerste nummer klinken alsof het de leftovers waren van The pGold Experience. In de loop van de tijd vind ik het meer restanten van het Love Symbol album. De funk ’n roll van met name de eerste nummers kwam uiteindelijk tot volledige wasdom met de dames van 3rdEyeGirl.
Mijnheer mist de broodnodige inspiratie die TGE zo bijzonder maakte en is hier en daar bitter en cynisch.

Chaos And Disorder
Een lekker opener met een heerlijk grunge geluid. Eén van mijn favoriete lyrics zit hier ook in: “He’s gay, used 2 mean he’s happy. Nowadays happy ain’t allowed.” Verder zit er behoorlijk wat agressie in het nummer die misschien komt door de strijd met Warner.

I Like It There
Blijft qua stijl in hetzelfde stramien. Iets minder agressief en wat toegankelijker, maar daardoor ook wat minder lekker in mijn ogen.

Dinner With Delores
Tekstueel is dit nummer leuk en het heeft een prettig relaxed sfeertje.

The Same December
Het laatste nummer uit het rijtje met de NPG Trio en voor mij de afsluiter van het Gold Experience geluid. Dit nummer is erg “vol” maar na enkele luisterbeurten kan ik het goed hebben.

Right The Wrong
Tekstueel heeft het nummer wel wat te vertellen, maar muzikaal kan ik er weinig mee.

Zannalee
Zou later op The Undertaker een heerlijke bluesrocker worden, maar hier wordt het nummer door een soort hoorspel om zeep gelopen. Volgens 1 van mijn paarse vrienden is dit gedaan om Warner te sarren en het zou zomaar kunnen, want dit album is natuurlijk wel een anti-Warner statement.

I Rock Therefore I Am
Rosie Gaines doet haar intrede en de hele vibe van het nummer had prima op Diamonds And Pearls gepast. Tekstueel is het ijzersterk, het duurt misschien iets te lang. De rap aan het eind wordt door een hoop fans in Tony M.-stijl verketterd, maar ik vind het leuk gedaan.

Into The Light
Voor mij een kruising van Gold en The Morning Papers. Het heeft een religieuze feel die ook Gold heeft. Prima nummer, maar wel minder sterk dan de genoemde tracks.

I Will
Is eigenlijk één geheel met de voorganger. Losstaand vind ik het niet veel, maar in combinatie met Into The Light werkt het wel degelijk.

Dig U Better Dead
Een nummer duidelijk bedoeld voor de platenindustrie met een, deze keer kleine, rol voor Rosie Gaines. Klinkt lekker, maar vervliegt snel.

Had U
Tsja duidelijker richting Warner kon hij bijna niet zijn. Mede daarom kan ik dit statement wel waarderen.

Al met al kent dit album behoorlijk wat mindere momenten, maar is het bij vlagen ook gewoon goed. Met name de eerste 4 nummers zijn van goede kwaliteit. Ik twijfel tussen 3,5 en 4*. De paars bril wint vooralsnog.

Na de schitterende Greatest Hits box barstte de strijd tussen Warner en Prince echt los. Prince was baanbrekend in zijn strijd voor het beheer over zijn masters en daarnaast bleef hij ook in eeuwige discussie over de snelheid van het releasen van nieuwe muziek. Over dat laatste had WB uiteraard gelijk vanuit commercieel oogpunt. Prince veranderde zijn naam naar een onuitspreekbaar symbool om het contract te omzeilen. Dit bleek commerciële (bijna)zelfmoord. Uiteindelijk kwam er een overeenkomst en werd Warner afgescheept met restmateriaal.
Dit album was de “dood” van Prince en loopt qua opnames gelijk met The Gold Experience die later onder zijn nieuwe naam werd uitgebracht. De titels van dit album bestaan allemaal uit één woord en destijds ging het gerucht dat er van de woorden een zin te maken was. De uitkomst hiervan heb ik echter nooit gezien.

Come
Een complete suite over een wilde vrijpartij. Bij vlagen interessant, maar duurt uiteindelijk te lang in mijn ogen. De teksten zijn ranzig, maar missen de subtiliteit uit eerder werk.

Space
Nummer met een mystiek sfeertje dat ondanks dat mij nooit helemaal heeft kunnen grijpen.

Pheromone
Eerste nummer dat mij rechtop laat zitten. Heerlijk funky met een tekst waar SM het onderwerp lijkt te zijn. Prince kan het nog!

Loose!
Ik heb weinig met house, maar dit nummer vind ik toch altijd wel prettig. Een beetje Prince doet Prodigy en dat bevalt prima. Heerlijk agressief met dito gitaar.

Papa
Eerste echte hoogtepunt. Het nummer begin heel bluesy om aan het eind los te barsten in metal. De tekst is zeldzaam autobiografisch omdat Prince op 7-jarige leeftijd door zijn stiefvader regelmatig in de kast werd opgesloten. Een trauma dat Prince zijn persoonlijkheid serieus veranderde en hem “dwong” zich te storten op de muziek. Heel terloops meldt Prince dan ook: “Don’t abuse children, or else they ‘ll turn out like me.”

Race
Muzikaal lekker funky, maar tekstueel ijzersterk racisme aanpakkend. Eén van de beter geslaagde maatschappijkritische teksten van Prince.

Dark
Vocaal hoogtepunt. Prince gebruikt zijn stam van de laagste regionen tot hoog in de falsetto, briljant gedaan. Deze prestaties maken dit een meer dan gemiddelde ballad.

Solo
Was Dark vocaal al indrukwekkend, dan doet Solo er een schepje bovenop. Bijna a-capella nummer, zonder vocale overdubs. Aan het eind sluit het nog even aan op zijn naamwissel. Prince bewijst een echte topzanger te zijn.

Letitgo
Een popnummer ontbrak nog en hier is het met een fijne bijdrage van Eric Leeds. Om de één of andere reden doet dit nummer mij ook altijd een beetje aan 7 denken, maar dan wel minder goed gelukt. Het is een lekker nummer, maar iets te middelmatig.

Orgasm
Ik heb niets tegen orgasmes en met Vanity zou het indertijd prima lukken, maar uiteindelijk is dit volkomen overbodig. De gitaarpartij kan het nummer niet redden. Ik blijf me afvragen of dit nog even een dikke vinger naar Warner is.

Al met al is dit helemaal geen heel slecht album, maar zwak en sterk wisselen elkaar hier wel heel erg af. Prince onwaardig, maar als je bedenkt dat dit het mindere materiaal is uit deze periode en hij het beste hield voor The Gold Experience is het eigenlijk best bijzonder.

Weer lukt het Prince om zichzelf te verbeteren t.o.v. de vorige plaat. De stap vooruit is wel kleiner deze keer. Hij borduurt voort op de MPLS sound met nog iets meer funky gitaar erin. Op de hoes houdt hij deze keer zijn broek aan, waardoor het ook iets toegankelijker wordt en een volgende stap is in zijn crossover naar een blanker publiek.

Controversy
Een muzikaal broertje van Dirty Mind. Iets minder beukend, maar een slag funkier. Waar hij op zijn vorige plaat zo'n beetje alle sexuele thema's aanpakte, declameert hij hier het Onze Vader. Gekoppeld aan de teksten draagt dit verder bij aan zijn zorgvuldig opgebouwde, mysterieuze image.

Sexuality
Voor diegenen die bang waren dat seks geen thema meer zou zijn, is hier Sexuality. Prince is in de overdrive en geil als altijd. Hij gaat ook verder met het ontdekken van zijn normale stem i.p.v. de falsetto. Op 1999 zou hij pas echt voluit met zijn normale stem gaan zingen.

Do Me Baby
Als we het hebben over typische Prince ballads bedoelen we nummers in deze stijl. De falsette, de broeierige sfeer, geen andere artiest kan ballads maken als deze. Tekstueel is Prince fenomenaal. Hij is lekker met zichzelf bezig en nodigt zijn bedpartner uit om het af te maken wat dan ook gebeurt. De hele opbouw van het liedje past bij het thema.

Private Joy
Tsja een echte macho man deelt zijn liefje natuurlijk niet. Iets anders valt er over dit nummer niet te zeggen. Een popdeuntje dat niet lang blijft hangen.

Ronnie, Talk to Russia
Politiek en Prince gaan in mijn ogen slecht samen. We zitten middenin de koude oorlog, dus het thema is wel begrijpelijk.

Let's Work
Na 2 mindere nummers pakken we nu weer een Prince klassiekertje. Het nummer is retefunky, maar vooral live erg sterk.

Annie Christian
De manier van zingen is bijna het oplezen van een verklaring (later op eenzelfde manier gedaan met Anna Stesia). Prince verpersoonlijkt hier de antichrist. Muzikaal gebeurt er op de achtergrond heel veel. De gitaar en synths zijn echt fantastisch, waardoor dit nummer je echt bij de strot grijpt. Luister dit nummer maar eens met een koptelefoon.

Jack U Off
Op Do Me Babay was hij er al mee bezig, maar op Dirty Mind was hij het "vergeten": masturbatie. Qua zang een vrolijk uptempo popliedje, gemaakt voor de zomer. Lekker rock and rollen en ondertussen verwend worden. Een plaat kan slechter eindigen.

Prince stond na dit album op het punt van zijn grote doorbraak. Als je echter terugluistert naar het niveau van zijn eerste 4 platen is het ongekend dat die doorbraak nog niet had plaats gevonden. Er zijn zat artiesten die het niveau van een album als Controversy nooit zullen halen. Voor Prince was het einde van de warming-up.

Onder de naam Crystal Ball had eigenlijk het officiële magnum opus van Prince uit moeten komen. Een driedubbel album van een uniek talent op de toppen van zijn kunnen. Warner stond het niet toe en uiteindelijk moesten we het doen met Sign O’ The Times, ook geen slechte plaat (zie mijn top 10), maar bedenk eens wat het had kunnen zijn. Nu werd het een bonte verzameling outtakes, te bestellen via een website wat wel al zeer progressief was en 1 van de eerste stappen van Prince in de zoektocht naar nieuwe distributiemethodes.
Omdat het een behoorlijk bonte verzameling uit verschillende tijdvakken is, is de consistentie heel ver te zoeken, maar er staat wel een aantal pareltjes op die voor niet-fans anders verborgen waren gebleven.

Crystal Ball
Wat moet ik hier nog meer over zeggen. Dit is voor mij het allerbeste dat de man in de studio gebrouwen heeft. Alles wat Prince bijzonder maakt, zit erin. Funk, rock, wat prog, bizarre breaks en tempowisselingen en de helium stem van Camille. Tekstueel is het hier en daar wat minder, maar dat mag de pret niet drukken. Voor de liefhebber is hier na tientallen luisterbeurten nog altijd wat nieuws te halen, mede door de heerlijke arrangementen van Clare Fisher.

Dream Factory
Komt overduidelijk uit dezelfde sessies. Ook Camille is weer goed hoorbaar. Dit nummer is echter wat toegankelijker en is een lekker poppy funk nummer van Prince op zijn allerbest.

Acknowledge Me
Na 2 brilante 80s nummers valt deze wat gek. Oorspronkelijk bedoeld voor The Gold Experience heeft het een totaal andere sound waar ik na de vorige 2 wat moeite mee heb. Het funkt overigens heerlijk.

Ripopgodazippa
Tekstueel niet al te best. Prince bewandelt hier wegen die hij (gelukkig) niet al te vaak bewandelt: in de richting van reggae. Tich heeft het wel een lekkere, ontspannen flow en luistert het prima weg.

Love Sign (remix)
Samen met Nona, de dochter van Marvin Gaye. Stel je voor dat die samen een kindje hadden gekregen. Dit nummer is een aanklacht tegen het vuurwapenbezit. T.o.v. het origineel is deze remix zeer teleurstellend.

Hide The Bone
Heerlijke funkstamper toegeschreven aan de NPG. Dit is dan ook echt een bandnummer. Behoort het tot het beste dat hij ooit maakte? Nee, maar het is wel een ontzettend fijn nummer.

2Morrow
Aardig nummer met een Emancipation feel.

So Dark
Weer een remix. Deze is beter gelukt dan de vorige en voegt wat toe aan het origineel, maar het is niet wereldschokkend.

Movie Star
Volgens Susan Rogers is Morris Day gebaseerd op een typetje dat Prince vaak vertolkte in de studio. Dit nummer is op het lijf geschreven van dit type. Muzikaal is het leuk, er gebeurt op de achtergrond heel veel. Tekstueel is het echt fantastisch met een Prince die zijn humoristische kant alle ruimte geeft.

Tell Me How U Wanna B Done
Matige afsluiter van het eerste schijfje. Een remix die niets toevoegt aan het origineel.

Interactive
We knaller er op de 2e schijf direct in. Een heerlijke rocker. Destijds mijn duurste single ooit toen ik de CD-ROM kocht zonder dat ik een computer had. Is duidelijk familie van Endorphinmachine. Live een absolute topper.

Da Bang
Heerlijk nummer met die tempoversnelling in het refrein vliegt het positief de pan uit, na de kalme bluesy opening.

Calhoun Square
De gitaar blijft erin op deze heerlijke track die vooral dankzij de fantastische groove van begin tot het eind interessant is.

What’s My Name?
Ontwikkelde zich tot een absolute live favoriet waar de band in het refrein helemaal los mag. Het nummer is opgenomen rond zijn naamswijziging wat in ieder geval direct de titel verklaart.

Crucial
Eén van mijn eerste bootlegs van Prince is Crucial. Daar staat ook Power Fantastic op, maar Crucial is door die bootleg 1 van mijn favoriete Prince nummers geworden. Een schitterende Prince ballad die er zowel in een sax- als in een gitaarversie is. Dit nummer zal altijd bijzonder blijven.

An Honest Man
Na 5 toppers is het jammer dat deze uiteindelijk in deze box terecht is gekomen, omdat het heel weinig toevoegt.

Sexual Suicide
Dit is gelukkig weer andere koek. Ook bekend van de Crucial bootleg en van Prince zijn creatieve piek halverwege de jaren 80. Heerlijk.

Cloreen Bacon Skin
Morris Day op drums (bacon skin) en Prince op bas, samen lekker jammen. Tekstueel een niemendalletje, maar wat een heerlijke groove leggen de heren samen neer die ondanks de lange zit geen moment verveelt.

Good Love
Uitstekend nummer uit de Camille sessies. Ongelooflijk dat dit eigenlijk alleen maar een goed nummer is tussen al dat briljante werk.

Strays Of The World
De vocalen van Prince stelen de show. De gitaren zijn prettig en de bombast blijft binnen de perken. Schijfje 2 was een genot voor de oren.

Days Of Wild
Het laatste schijfje knalt erin. In de live uitvoering behoort dit nummer tot Prince zijn allerbeste werk. Sowieso vind ik het zijn beste pure funktrack. De bas is waanzinnig, de raps op hun plaats en het is feest.

Last Heart
Eric Leeds haalt het ordinaire uit dit nummer. Verder vind ik het veel te oppervlakkig.

Poom Poom
Tsja, de wisselvalligheid van deze box was al benoemd, maar zo diep zinken was niet nodig geweest.

She Gave Her Angels
Prince laat hier weer horen hoe mooi hij kan zingen. Het begint heel zoet, maar wow die gitaarsolo. Fantastisch!!!

18 & Over
Mijnheer laat aan duidelijkheid even niets te wensen over op deze funky track die het live heel goed doet. De tekst is wel wat te plat.

The Ride
Eén van de allerbeste bluesnummers die Prince heeft opgenomen. Fantastisch gitaarwerk, grappige tekst en de band hangt perfect in het nummer. Vooral een heerlijk nummer voor aftershows in een klein zaaltje.

Get Loose
Remix van Loose. Ik vind het niet bijzonder geslaagd omdat het meer dance en minder Prince klinkt.

P. Control (remix)
Weer een remix. Deze keer van een favoriet van me. Het lijkt vooral een iets langere versie. Ik vind het prima.

Make Your Mama Happy
Eric Leeds doet het weer goed, verder een opvullertje.

Goodbye
Had op Emancipation gepast en is eigenlijk een onwaardige, maar symbolische afsluiter van de set Veel te veel 13-in-een-dozijn naar mijn zin.

Al met al is dit een rare box. Jaren 80 en 90 dwars door elkaar. Studio en live door elkaar. Door meer te groeperen had het consistenter tussen zijn. De kwaliteit is ook zo bijzonder divers. Een aantal nummers uit mijn top 20 staat erin en op een aantal nummer is heel goed te horen wat een uniek talent Prince was. Helaas heeft het ook een aantal zwakke momenten.

De derde van de meester is de officiële start van de MPLS sound. De kenmerkende kale synth gedreven funk. Voor het eerst mag de band een beetje meedoen, al blijft het voornamelijk een solo product. Tekstueel worden zo'n beetje alle eigen huisjes hier omver geramd en dankzij het demo karakter is het recht-in-je-gezicht. De ontwikkeling van Prince gaat in een ongekend hoog tempo. Dit is voor het eerst dat je kan merken dat er een genie aan het werk is, ook live begon dat hier zichtbaarder te worden. Op de hoes zijn punk en New Wave invloeden zichtbaar. Het is duidelijk dat Prince ook probeert een crossover te maken die op de volgende albums echt zou lukken.

Dirty Mind
Het album knalt gelijk binnen. Beukende beats en lekkere riffs, met dank aan Dr. Fink. De teksten zijn ook duidelijk van een explicieter kaliber dan de voorgaande albums. We maken eindelijk kennis met de echte Prince.

When You Were Mine
Prince heeft een zoektocht gestart naar het perfecte popliedje en komt in de buurt. Toch is het door de combinatie met de teksten over een bizarre driehoeksverhouding geen simpel popliedje geworden. Wel is het essentieel Prince werk.

Do It All Night
Tekstueel lijkt het op It van SOTT. Het is duidelijk: Prince wil maar 1 ding en dat de hele nacht door. Na de vorige 2 toppers is het echter wel een stapje terug.

Gotta Broken Heart Again
Tsja dat iemand die zich zo misdraagt af en toe tegen een gebroken hart oploopt, is niet heel verwonderlijk. Hij verpakt het in een schitterende ballad die dankzij de arrangementen beter tot zijn recht komt dan voorgangers op eerdere albums. Dit is het enige rustpunt op het album en dat had voor mij op een plaat van 33 minuten niet gehoeven.

Uptown
De start van de creatie van zijn eigen wereld die later Paisley Park zou worden. Het maakt niet uit wie je bent of welke kleur je hebt, iedereen gaat uit zijn / haar dak.

Head
En dan een ultieme Prince klassieker. Een maagd op weg naar haar bruiloft ontmoet Prince en ontspoort en het leidt zelfs tot een huwelijk. De solo van Dr. Fink is legendarisch te noemen en bleef een hoogtepunt in de set van The Revolution tijdens latere reünie optredens. Dit is Prince op zijn allerbest.

Sister
Voor wie oraal genot nog niet ranzig genoeg was, is de verwennerij compleet met een stukje incest. In anderhalve minuut wordt seks met zusterlief beschreven. Tekstuele insinuaties geven dit nummer een licht autobiografisch karakter, maar daar is verder nooit iets over naar buiten gekomen.

Partyup
In de stijl van de punk eindigt Prince met een opgestoken middelvinger naar de maatschappij. Muzikaal niet het beste nummer van het album, maar het past uitstekend vanwege het rebelse karakter. De Rude Boy is geboren.

Dit album is essentieel in de discografie van Prince omdat hij hier voor de eerste keer zijn ware gezicht toont. De volgende albums zou hij zich nog altijd door ontwikkelen naar een nog hoger niveau wat bijna niet voor te stellen is.

Het album der vrijheid. Prince had zich losgerukt van Warner en kon de plaat maken waar hij van droomde. Prince was in een gelukkige fase van zijn leven. Gelukkig getrouwd en een kindje op komst. Dit geluk is hoorbaar en haalde misschien de scherpe kantjes van de muziek af. Een beetje lijden stuwt kunstenaard vaak naar grotere hoogtes en die worden hier niet voldoende bereikt. Prince wilde uiteraard ook commercieel succes om zijn punt te maken en koos daarom voor risicoloze R&B. Misschien best een goed idee, maar voor mij was het niet perfect.

Jam of The Year
Later ook de naam van een tour die Prince naar Nederland bracht. Live is dit een lekker funknummer, maar op plaat wil het net niet vies genoeg worden. Desalniettemin een lekkere opener van de plaat.

Right Back Here In My Arms
De funk wordt wat vetter dankzij een fijne bas, maar echt scherp wordt het nergens en de rap is niet de allerbeste die hij ooit op plaat heeft gezet.

Somebody’s Somebody
(Iets te) gladde R&B-track waar we in de jaren ’90 mee dood zijn gegooid. Het ligt redelijk in het gehoor, maar is niet memorabel.

Get Yo Groove On
Deze is wel goed gelukt. Ondanks het brave karakter heeft dit nummer een prettig geluid, mogelijk dankzij de fijne blaaspartij.

Courtin’ Time
Jazzy nummer en de zang is ook erg lekker. Dit is een stijl die Prince goed ligt en dit is 1 van de betere tracks op het album.

Betcha By Golly Wow!
De eerste cover. De zang is schitterend en redt het daarmee van te zoet.

We Gets Up
Lekker funky, maar ook hier vraag je je af waar de echte scherpe rand is die Prince in topvorm aan zijn muziek kan toevoegen.

White Mansion
Lekkere bas, maar het nummer duurt te lang om mij geboeid te houden.

Damned If Eye Do
Lekker nummer met goede blazers en fijn gitaarwerk. De Latin is er leuk in verweven.

Eye Can’t Make U Love Me
Bonnie Raitt cover. Tikkie emotieloos, maar het is wel een heel mooi nummer.

Mr. Happy
Titel past bij deze plaat, maar ik word er niet happy van. De rap is hier echt slecht. Dit moeten we snel vergeten.

In This Bed Eye Scream
Heerlijk afsluiter van schijfje nummer 1. Opgedragen aan Wendy, Lisa en Susannah en blijkbaar was er ook inspiratie. Prince experimenteert met feedback en het is de eerste keer dat we de avontuurlijk Prince horen die ik zo ben gaan waarderen.

Sex In The Summer
Schijf 2 is echt een ode aan Mayte waar de oprechte liefde vanaf druipt. Het hart van zijn ongeboren kindje dient als ritmetrack van dit nummer. Dit maakt de tragiek die volgde nog wat extra wrang.

One Kiss At A Time
Fijne R&B, geheel opgedragen aan Mayte en ik vind het oprecht overkomen. In deze tijden van #metoo is er voor ons mannen nog wat te leren hier.

Soul Sanctuary
Dit is echt een niemendalletje dat nergens bijzonder is.

Emale
Lekker funky, maar wederom mist het de scherpte om echt memorabel te worden.

Curious Child
Mierzoet, maar wel heel mooi gezongen. Niet helemaal mijn ding, maar ik kan in ieder geval begrijpen dat er veel mensen zijn die dit heel mooi vinden.

Dreamin’ About U
Een dichtende Prince en heerlijke sax partijen van Eric Leeds zelf. Verder vind ik ook de bas van Rhonda Smith hier erg goed.

Joint 2 Joint
Eén van de hoogtepunten van deze set. Het bruist van de energie en heeft een nu-metal sfeertje met heerlijke funk en hip-hop. Het gaat weer eens over seks en blijkbaar is dat een goede inspiratiebron. Aan het eind van het nummer horen we Prince zich wel bekeren tot de liefde in zijn leven. Mayte zal blij zijn geweest.

The Holy River
Prince geeft zich hier volledig aan 1 ware liefde en dat kan zowel religieus als voor een vrouw bedoeld zijn. Een combinatie waar Prince altijd goed in is geweest. Muzikaal wordt het gered door de gitaarsolo, maar tekstueel is het fantastisch.

Let’s Have A Baby
Als je dan de ware liefde gevonden hebt, is een baby vaak een logisch gevolg. Het bleek Prince uiteindelijk niet gegeven.

Saviour
Voor diegenen die twijfelden of zijn liefde voor Mayte oprecht is, doet hij er hier nog een schepje bovenop. Het is over de top, maar het bombastische geeft energie aan deze set die hoognodig is. Wederom met een heerlijke gitaar erin.

The Plan
Volledig overbodige toevoeging aan dit album.

Friend, Lover, Sister, Mother/Wife
Wederom behoorlijk zoet, maar wat een briljante vocalen.

Slave
De intro van het derde schijfje. We laten de liefde niet los, maar het is minder opzichtig voor Mayte gezongen. Muzikaal bevalt dit schijfje mij het beste en dat begint al met dit nummer met een hele aparte sfeer, waardoor ik toch weer wat beter ga luisteren.

New World
Prince probeert een politieke tekst met dance op te leuken. Beide zaken zijn nooit zijn beste kant geweest en dit nummer redt het dan ook niet.

The Human Body
Een opvullertje.

Face Down
Mijn persoonlijke hoogtepunt van deze set. Lekkere vette funk met ook nog eens een felle tekst. Alle scherpte die ik zocht, zit in dit nummer. Niet onlogisch dat dit nummer ook live uitstekend tot zijn recht kwam.

La La La Means Eye Love U
Dan weer een cover. Eentje die ik ondanks dat het heel zoet is toch goed kan hebben.

Style
Muzikaal wordt het nummer lekker gemaakt door Eric Leeds. Tekstueel is het bijzonder grappig en dat maakt dit nummer uiteindelijk erg geslaagd.

Sleep Around
Prettige funk en een ondeugende Prince die even vergeet dat hij zijn leven volledig aan Mayte zou wijden.

Da, Da, Da
Tsja Scrap D. heeft al geen indruk gemaakt en dit nummer helpt hij volledig om zeep. Onbegrijpelijk dat hij zoveel ruimte kreeg.

My Computer
Prince over digitalisering. Beklemmende tekst, maar het luistert lekker weg.

One Of Us
De laatste cover. Het origineel van Joan Osborne vind ik fantastisch en Prince haalt het niet bij haar versie. De gitaar is wel prettig en het feit dat hij het woordje Slave aan het refrein toevoegt, geeft het een mooi personal touch.

The Love We Make
Wederom een hoogtepunt. Boordevol pure emotie. Dit nummer heeft zich terecht ontwikkeld tot een fanfavoriet en ik heb al heel wat fans moeilijk zien slikken tijdens dit nummer.

Emancipation
Zoals vaker eindigt Prince met het titelnummer. Het is echter niet zo memorabel als voorgangers als Purple Rain en Gold. Mijnheer is vrij en viert dat met Emancipation.

Al met al is dit album met exact 180 minuten maar een enkele keer heel slecht. Het is echter ook veel te weinig heel goed. Als een enkele CD had dit een heel fijn album kunnen worden. Voor mij hangt het nu tussen 3 en 3,5*. Omdat het Prince is, rond ik het af naar boven.

De officiële eersteling van het genie uit Minneapolis. De eigenzinnigheid is gelijk zichtbaar met het legendarische "Produced, arranged, composed and performed by Prince". Prince had Warner gevraagd hem niet als zwarte artiest weg te zetten, maar als je de hoes met de afro ziet, denk je toch gelijk aan soul en disco. Het feit dat hij het album in zijn eentje volspeelde, riep uiteraard herinneringen op aan Stevie Wonder. Aangezien dit album nog erg om synths heen is gebouwd, laat je die vergelijking niet makkelijk los. Prince kreeg vrije hand op dit album en laat horen dat hij zeer ambitieus was. Ik heb het album altijd wat klinisch gevonden, maar nu bij her beluistering heb ik daar veel minder last van.

For You
Leuke a-capella song. Duurt misschien iets te lang, maar laat wel horen dat Prince een goede stem en studiovaardigheden bezit.

In Love
Disco georiënteerd nummer. Niet helemaal mijn ding.

Soft and Wet
Tekstueel was Prince baanbrekend als het gaat om het doorbreken van taboes. De eerste tekenen dienen zich hieraan. Dit schijn het oudste nummer te zijn dat hij heeft opgenomen en op plaat is verschenen. Heerlijk funky, ondeugende teksten. NIet zo briljant als later werk, maar absoluut een essentiële song.

Crazy You
Prince zou later hele mooie ballads maken, maar daar valt deze nog niet helemaal onder. Het is mij nog iets te zoet.

Just As Long As We're Together
Een andere favoriet. Heerlijke funky track, een voorbode van de funkjams waar hij later patent op zou krijgen. Ook is zijn gewone stem hier in de achtergrond te horen, waar hij vooralsnog alles in falsetto doet. Beloftevol!

Baby
Dit is wel geslaagd. Dit is echt een vooruitwijzing naar het type ballad waar Prince patent op had. Zeer geslaagd nummer.

My Love Is Forever
Vind ik vooral heel fijn door de gitaarsolo aan het eind, waarmee het nummer meer cachet krijgt.

So Blue
In het verlengde van Crazy You en daarmee is alles wel gezegd.

I'm Yours
Verrassende uitsmijter van het album is een lekkere rocker. Prince zingt agressief en laat horen dat hij een bovengemiddeld gitarist is. Hiermee zorgt hij met het 3e hoogtepunt van de plaat voor een waardige afsluiter.

Al met al heeft Prince op dit album iets teveel zijn best gedaan om perfectie af te leveren, terwijl hij daar qua ontwikkeling nog niet toe in staat was. Ik moet wel zeggen dat het met het verstrijken der jaren niet zwakker wordt, integendeel.

Graffiti Bridge is de soundtrack bij de gelijknamige film. De film is een los vervolg op Purple Rain, de acteerprestaties zijn zo mogelijk nog slechter. Verheugend is de reünie van The Time en het komisch duo Morris Day en Jerome Benton redt (samen met de bij vlagen fantastische muziek) de film.
Thematisch gaat dit album verder in de spirituele stijl van Lovesexy. Muzikaal is dit echter al een voorloper op Diamonds And Pearls. De nieuwe band van Prince is zwarter en funkier en dat is in de muziek terug te horen.
In tegenstelling tot Purple Rain is dit wel een echte soundtrack, waar naast Prince nummers ook tracks van The Time, Mavis Staples en Tevin Campbell op terug te vinden zijn. Dit maakt het geheel wat chaotisch en daardoor worden nummer soms ten onrechte overschaduwd. Een deel van de nummers was al eerder opgenomen en door Prince in een nieuw jasje gestoken.

Can't Stop This Feeling I Got
Lekkere funky start van het album. Misschien niet bijzonder spectaculair, maar toch een ontzettend fijn nummer.

New Power Generation
Viel de kreet al terug te horen op Lovesexy hier is New Power Generation een op zichzelf staand nummer geworden. Prince vond dit blijkbaar zo pakkend dat het later de bandnaam van zijn begeleidingsband werd, die hij tot zijn dood met wisselende leden bleef behouden. Het nummer is ontzettend dynamisch, met een fijne gitaar en een typische oud-tegen-jong tekst.

Release It
Eerste nummer van de uit de dood opgestane The Time. Op sax begeleid door onze eigen Candy Dulfer is dit een hele fijne funkstamper uitstekend passend bij het voorgaande repertoire van de heren.

The Question of U
Eerste echte hoogtepunt, is deze werkelijk schitterend gezongen ballad. Het nummer wordt ondersteund door een hypnotiserende kickdrum en is essentieel in de Prince catalogus.

Elephants and Flowers
Een heel fijn feestnummer, door Prince enigszins schor gezongen wat het nummer een lekker rauw randje geeft. De spirituele inhoud is overduidelijk en de verpakking is van het niveau dat alleen Prince aan zo’n nummer kan meegeven.

Round and Round
Gezongen door het kindsterretje Tevin Campbell is dit één van de zwakste nummers van de plaat. Een simpel, 13-in-een-dozijn r ’n b nummer waar ik niet van onder de indruk kan raken.

We Can Funk
Een samenwerking met 1 van Prince zijn muzikale helden, Dr. Funkenstein, George Clinton, himself. Het nummer heeft een hele fijne groove, maar is niet zo funky als de titel en samenwerking doen vermoeden. Dit nummer bestond al onder de titel We Can Fuck en dat is wel een echte zware funktrack.

Joy In Repetition
Een nieuw hoogtepunt dat helaas niet blijft herhalen. Ondersteund door een schitterende gitaar en een heerlijke zingende Prince. Twee woorden die we moeten onthouden: Love Me.

Love Machine
The Time mag dan weer even. De typische Morris Day (en Prince) humor geven dit nummer een hele prettige sfeer mee. Het is niet hoogstaand, maar dankzij de performance toch heel genietbaar. Uiteraard wordt The Time ook hier ondersteund door onze eigen Candy.

Tick Tick Bang
Het laat zich niet moeilijk raden wat Prince hier over ons heen laat komen. Tekstueel is hij bij zijn vroege zelf teruggekomen. Muzikaal lukt dit met dit nummer niet helemaal.

Shake!
Een Time nummer gemaakt om te dansen. Hun minste bijdrage aan dit album.

Thieves In the Temple
De single van het album, ondersteund door een uitstekende 12” versie die helaas niet op het album staat. Dit is een echt fijn popnummer, maar wel afwijkend t.o.v. de vorige poptoppers van Prince. Desalniettemin absoluut een fantastische track.

The Latest Fashion
Eindelijk een duet van Prince en The Time. Deze feesttrack is ontzettend fijn met een opscheppende Morris en een heerlijk zingende Prince.

Melody Cool
Mavis Staples, de gospel koningin, is het andere muzikale voorbeeld dat was onder contract stond van Paisley Park. Mavis laat al haar kwaliteiten horen in dit lekkere swingende nummer, ondersteund door de gospelfamilie: The Steeles.

Still Would Stand All Time
Eén van mijn alltime Prince favorieten. Prince laat horen dat hij gospel ook beheerst. Ondersteund door The Steeles, begint Prince rustig om krijsend naar het eind te gaan. Het nummer was al bekend van het nachtoptreden in het Haagse Paard van Troje en is op plaat nog beter. Tranen in mijn ogen elke keer weer.

Graffiti Bridge
Het titelnummer met vocalen voor alle deelnemers. Het heeft een zelfde gedragen toon als bijv. Purple Rain, maar mist de klasse. Prince heeft het nummer veel te rijk gearrangeerd en het daarmee vermoord. Het is daardoor meer een mislukt Queen kopie.

New Power Generation (pt. II)
Waar Prince eerder hip-hop nog niets vond, laat hij zien dat hij van gedachten aan het veranderen is. TC Ellis (broer van MPLS coryfee Sue Ann Carwell) mag hier even rappen en is daar eigenlijk niet zo goed in. Het is dan ook geen beste afsluiter. De afsluitende woorden zijn profetisch: The New Power Generation has just taken control”. Op de volgende plaat wordt de NPG dan ook officieel geïntroduceerd.

Al met al een veel te chaotisch werk, wat heel jammer is aangezien er ontzettend sterk Prince materiaal op te vinden is, dat met een aantal andere leftovers van de Crystal Ball periode een briljante plaat had kunnen opleveren.

Afgelopen vrijdag dan eindelijk het album in huis gehaald. Heeft sinds Purple Rain nooit zo lang geduurd.
Door de feedback die ik overal gelezen had, begon ik met lage verwachtingen te luisteren. Hierdoor viel het eigenlijk wel mee.
Het is een coherent album geworden met een fris en modern geluid. Het is wel wat overgeproduceerd met alle geluidjes en effecten.

Million $ Show
Leuke knipoog naar het verlden om mee te beginnen. Je vreest bijna de de verkeerde CD in het doosje zit. Verder vind ik het een nietszeggend nummer en tot de slotrap zelfs geen Prince nummer.

Shut This Down
Dat is al een stuk beter. Agressieve rap in de stijl van My Name Is Prince. Samen met de funky bas is dit een heel lekker nummer geworden.

Ain't About 2 Stop
21st Century Funk!!!! Ik moet bij dit nummer erg aan de Black Eyed Peas denken en die hadden hier een megahit van kunnen maken. Met name aan het eind is de bas retevet en de synth heerlijke funky. Toppertje!

Like A Mack
Lekker nummer, niet spectaculair. Goede raps, luistert lekker weg.

This Could B Us
Echte Prince ballad. Heerlijk gezongen. Voor mij wordt het wel wat stuk geproduceerd. Geen echte klassieker, maar wel potentie.

Fallinlove2nite
Zielloos nummer. Eerste echte opvuller.

X's Face
Dit nummer wordt per luisterbeurt beter. Het heeft een heerlijke flow en wordt goed gezongen. Goede revanche na het vorige nummer.

Hardrocklover
Vooraf al een favoriet. Dit is de Prince die ik graag hoor. Wel jammer dat net als bij Guitar de solo genadeloos wordt afgekapt. Ben zeer benieuwd naar een lange live versie.

Mr. Nelson
I.p.v. een heerlijke gitaarsolo krijgen we dit nummer dat helemaal niets met mij doet. Overbodig opvullertje.

1000 X's & O's
Veel teveel 13-in-een-dozijn R 'n B voor mij. Laat dit maar over aan de R. Kelly's van deze wereld zodat ik er met een boog omheen kan lopen.

June
Na 2 mindere nummers sluiten we gelukkig wel goed af. Schitterend gezongen ballad, alleen de tekst snap ik geen moer van.

Tsja is Joshua nu een vloek of een zegen. Het allerleukste van dit album is dat Pince toch echt anders klinkt. Nadeel is dat het misschien wel wat minder origineel is. De plaat bevat meer lekkere nummers dan ik had verwacht, maar echt briljant is het nergens.
Laat ik het 3.5* geven.

Zoals aangegeven de recensie nu ik het zilveren schijfje een aantal keer heb gedraaid.

Baltimore
Een nummer geschreven na de rellen in Baltimore. Hoewel Prince en politiek meestal slecht combineren, vind ik zijn teksten hier prima te pruimen. Het nummer lijkt muzikaal wat op Money Don't Matter 2Night, alleen de koortjes zijn me net iets teveel.

Rocknroll Loveaffair
Voor de mensen die twijfelen of Prince nog in staat is om popliedjes te schrijven. Ziehier het bewijs. Een prima, prettig gezongen popliedje.

2 Y. 2 D.
De funk gaat beginnen. Heerlijk funky track met een typische Prince tekst in het refrein: Öld enuff 2 do ya, but 2.Y(oung).2.D(are).

Look At Me, Look At U
Het nummer is mij iets te zoet, maar de bas is wel erg lekker. Zo blind dat zelfs Ray en Stevie het zouden kunnen zijn, is niet origineel, maar toch grappig.

Stare
De Purple Yoda heeft het nog. Superfunky basloopje dat het nummer een ontzettend fijn old school gevoel geeft. Daaroverheen de verwijzingen naar optreden in onderbroek, Kiss en Sexy Dancer en het is duidelijk dat Prince zelf ook wil bewijzen dat hij de funk nog niet verleerd is. Arrangement is karakteristiek kaal, alleen merk ik nu ik het vaker gehoord heb dat de positieve verrassing eraf is. Blijft een topper,

Xtraloveable
De funktrein dendert door op deze lekker vies gezongen track. Bij dit nummer is het andersom t.o.v. Stare. Hoe vaker ik het hoor, hoe catchier die wordt. De oerversie uit begin jaren '80 wordt absoluut benaderd,

Groovy Potential
In eerste instantie vond ik vooral dat dit nummer de titel eer aandeed, maar na vaker geluisterd te hebben, hoor ik wel meer dan alleen potentie. De groove van het nummer is goed en het einde gewoon erg lekker

When She Comes
Bij een titel als dit hoop je bij Prince op een nummer vol dubbelzinnigheden, maar dat valt tegen. Neemt niet weg dat het heel mooi gezongen is en daardoor een prima ballad is geworden.

Screwdriver
De kennismaking met de dames van 3EG en die was destijds erg prettig. Dit is typische funkrock van Prince in de stijlvan Fury en Guitar. Lekker rauw gezongen en licht scheurende gitaren. Aan het eind lijkt hij de registers vol open te trekken in de richting van Endorphinmachine, maar dat gebeurt uiteindelijk niet. Hier is live uiteraard een beest van een nummer van te maken.

Black Muse
Dit vind ik 1 van de mindere nummers. In het begin is het allemaal wat simpel, maar dan komt een hele fijne jazzy twist die het nummer redt.

Revelation
Het absolute hoogtepunt van het album. Het begint al bij het heerlijke sax intro dat mij aan Najee doet denken, maar het is Marcus Anderson. Tijdens een nummer krijgt hij nog een korte solo die van mij veel langer had mogen duren. Prince zelf laat hier horen wat een briljant zanger hij is en maakt het nummer af met een fijne gitaar.

Big City
Eigenlijk had REvelation het laatste nummer van de plaat mogen zijn, maar er volgt nog een popnummer dat wel lekker, maar niet bijzonder is.

Al met al bevalt dit album me veel beter dan Phase 1. Het is zeker geen nieuwe klassieker, maar in deze eeuw 1 van de betere Prince albums.
Als eindscore twijfel ik tussen 3.5* en 4*, maar Revelation trekt het naar 4.

Dit zeik ik eerder bij de gecombineerde set.

Prince was helaas gestopt met de NPG Music Club en een nieuwe website werd gepresenteerd: Lotusflow3r.com. Na het succes van de NPGMC waren de verwachtingen hooggespannen, maar die werden nooit waargemaakt. Sterker: velen wachten nog op hun t-shirt. Prince kwam met een 3-dubbel CD. Eén wegwerp CD van de laatste protégé Bria Valente en 2 albums van eigen hand: Lotusflow3r en MPLSound. In het begin vond ik LF een beetje een standaard oefening van Prince, maar dat is in de loop van de jaren veranderd. Inmiddels vind ik zelf dat het album zich kan meten met enkele albums uit de jaren ’80.
Het overall geluid is gitaar gedreven. Niet alleen het scheurende Hendrix geluid, maar ook vaak heel subtiel en zuiver spel. Gekoppeld aan enkele goede composities levert dit na The Rainbow Children eindelijk weer een consistent goed album op. Waar Musicology, 3121 en Planet Earth nog wel zwakke momenten bevatten, is dit album over de hele linie goed.

From The Lotus...
Jazzy geluid dat we kennen van The Rainboow Children. Heerlijke subtiele gitaargeluiden maken deze instrumentale opening een prettig nummer om naar te luisteren.

Boom
Geeft in ieder geval aan dat dit een andere plaat gaat worden dan TRC. Dit is een rustige rocker waar Prince zijn gitaar op een prettige manier laat overheersen.

Crimson And Clover
Een cover. Het origineel is behoorlijk zoet, maar Prince geeft het een klassiek jaren ’70 rocksausje en dat geeft het nummer flink schwung. Op een leuke manier wordt ook Wild Thing van The Troggs er nog tussendoor gefietst. Verrassend goed geslaagde cover en heel fijn dat dit nummer uiteindelijk de persing haalde en niet The Morning After dat op de download stond en een slap popnummer is.

4Ever
Heeft in mijn oren ongeveer een gelijk geluid als Gold en Dolphin van The Gold Experience. Iets minder spannend, maar luistert wel heel fijn weg.

Colonized Mind
Michael B. en Sonny T. vormen weer de begeleiding en dat is zoals altijd heel fijn. Dit nummer is een hoogtepunt op het album. Prince gitaarspel is ook weer fenomenaal. Tekstueel is het ook erg goed.

Feel Better, Feel Good, Feel Wonderful
Op de achtergrond meen ik de riff van Musicology te herkennen wat het lekker funky maakt. De groove is verslavend en had van mij best wat langer mogen duren.

Love Like Jazz
We komen in een mindere fase. Dit is een jazzy nummer, maar iets te lief gezongen. Het had een scherper randje mogen krijgen om echt spannend te worden.

77 Beverly Park
Het absolute dieptepunt. Het intro is veelbelovend, maar dan wordt het liftmuziek. De Spaanse gitaar die erin zit (of mandoline) is overigens wel knap gedaan.

Wall Of Berlin
Het niveau gaat weer omhoog. Michael B. en Sonny leggen weer een fenomenale basis waar Prince met zijn gitaar op excelleert. Het heeft een soortgelijke feel als The War, maar dan wat minder vaag.

$
Dit nummer heeft een heerlijke vibe waar je ontzettend blij van wordt. Funky, uptempo nummer. Goed voor een fijn zomers gevoel.

Dreamer
Na Bambi is Prince nooit meer zo dichtbij Jimi Hendrix gekomen als met dit nummer. Scheurende gitaarrock, ik hou ervan. Er is slechts 1 ding dat dit nummer van de perfectie houdt. De ritmesectie bestaat uit de Dunhams en alhoewel ze het goed doen, hadden dat Michael en Sonny moeten zijn.

...Back 2 The Lotus
Dit is eigenlijk gewoon 1 nummer samen met de opener. Zelfde TRC gevoel. Enkele gebruikte geluidjes e.d. laten zelfs wat Crystal Ball doorschemeren dus ik ben overtuigd.

Omdat ik dit album in de eerste luisterbeurten altijd wat plichtmatig vond, heb ik het lang links laten liggen. Na herbeluistering denk ik dat het plichtmatige juist ontspanning is. Daardoor is dit nu echt een favoriet album van me geworden. Helemaal objectief misschien eigenlijk 4*, zeker met de draak die 77 Beverly Park is erop, maar vanwege het heerlijke gevoel en om het onderscheid te maken met andere albums, maak ik er 4.5 van.

Een heel pakket dat het ook verdient om rustig behandeld te worden.

LOTUSFLOW3R

Prince was helaas gestopt met de NPG Music Club en een nieuwe website werd gepresenteerd: Lotusflow3r.com. Na het succes van de NPGMC waren de verwachtingen hooggespannen, maar die werden nooit waargemaakt. Sterker: velen wachten nog op hun t-shirt. Prince kwam met een 3-dubbel CD. Eén wegwerp CD van de laatste protégé Bria Valente en 2 albums van eigen hand: Lotusflow3r en MPLSound. In het begin vond ik LF een beetje een standaard oefening van Prince, maar dat is in de loop van de jaren veranderd. Inmiddels vind ik zelf dat het album zich kan meten met enkele albums uit de jaren ’80.
Het overall geluid is gitaar gedreven. Niet alleen het scheurende Hendirx geluid, maar ook vaak heel subtiel en zuiver spel. Gekoppeld aan enkele goede composities levert dit na The Rainbow Children eindelijk weer een consistent goed album op. Waar Musicology, 3121 en Planet Earth nog wel zwakke momenten bevatten, is dit album over de hele linie goed.

From The Lotus...
Jazzy geluid dat we kennen van The Rainboow Children. Heerlijke subtiele gitaargeluiden maken deze instrumentale opening een prettig nummer om naar te luisteren.

Boom
Geeft in ieder geval aan dat dit een andere plaat gaat wordendan TRC. Dit is een rustige rocker waar Prince zijn gitaar op een prettige manier laat overheersen.

Crimson And Clover
Een cover. Het origineel is behoorlijk zoet, maar Prince geeft het een klassiek jaren ’70 rocksausje en dat geeft het nummer flink schwung. Op een leuke manier wordt ook Wild Thing van The Troggs er nog tussendoor gefietst. Verrassend goed geslaagde cover en heel fijn dat dit nummer uiteindelijk de persing haalde en niet The Morning After dat op de download stond en een slap popnummer is.

4Ever
Heeft in mijn oren ongeveer een gelijk geluid als Gold en Dolphin van The Gold Experience. Iets minder spannend, maar luistert wel heel fijn weg.

Colonized Mind
Michael B. en Sonny T. vormen weer de begeleiding en dat is zoals altijd heel fijn. Dit nummer is een hoogtepunt op het album. Prince gitaarspel is ook weer fenomenaal. Tekstueel is het ook erg goed.

Feel Better, Feel Good, Feel Wonderful
Op de achtergrond meen ik de riff van Musicology te herkennen wat het lekker funky maakt. De groove is verslavend en had van mij best wat langer mogen duren.

Love Like Jazz
We komen in een mindere fase. Dit is een jazzy nummer, maar iets te lief gezongen. Het had een scherper randje mogen krijgen om echt spannend te worden.

77 Beverly Park
Het absolute dieptepunt. Het intro is veelbelovend, maar dan wordt het liftmuziek. De spaanse gitaar die erin zit (of mandoline) is overigens wel knap gedaan.

Wall Of Berlin
Het niveau gaat weer omhoog. Michael B. en Sonny leggen weer een fenomenale basis waar Prince met zijn gitaar op excelleert. Het heeft een soortgelijke feel als The War, maar dan wat minder vaag.

$
Dit nummer heeft een heerlijke vibe waar je ontzettend blif van wordt. Funky, uptempo nummer. Goed voor een fijn zomers gevoel.

Dreamer
Na Bambi is Prince nooit meer zo dichtbij Jimi Hendrix gekomen als met dit nummer. Scheurende gitaarrock, ik hou ervan. Er is slechts 1 ding dat dit nummer van de perfectie houdt. De ritmesectie bestaat uit de Dunhams en alhoewel ze het goed doen hadden dat Michael en Sonny moeten zijn.

...Back 2 The Lotus
Dit is eigenlijk gewoon 1 nummer samen met de opener. Zelfde TRC gevoel. Enkele gebruikte geluidjes e.d. laten zelfs wat Crystal Ball doorschemeren dus ik ben overtuigd.

Omdat ik dit album in de eerste luisternbeurten altijd wat plichtmatig vond, heb ik het lang links laten liggen. Na herbeluistering denk ik dat het plichtmatige juist ontspanning is. Daardoor is dit nu echt een favoriet album van me geworden. Helemaal objectief misschien eigenlijk 4*, zeker met de draak die 77 Beverly Park is erop, maar vanwege het heerlijke gevoel en om het onderscheid te maken met andere albums, maak ik er 4.5 van.

MPLSOUND

MPLSound deed bij de eerste luisterbeurten echt zijn naam eer aan. Ik vond dit Prince die zijn jaren ’80 geluid de 21e eeuw inbracht. Inmiddels vind ik het minder fris en fruitig dan in het begin en ben ik toch wat kritischer geworden op dit album. Prince heeft dit in zijn eentje ingespeeld en waar dat in de jaren ’80 een kwaliteitskenmerk was, is dat nu vaak een aanzet tot herhaling van zetten.

(There'll Never B) Another Like Me
Een funky Prince-versie van R&B. Het swingt de pan uit en de gitaar in de outro is heerlijk.

Chocolate Box
We funken lekker fris door. Dit nummer heeft een plezierig, modern geluid dat ook door de raps van Q-Tip niet verpest kan worden.

Dance 4 Me
We blijven in de funk hangen. Dit is echter meer synthesizer-gedreven. Het synth geluidje heeft een jaren ’80 geluid en doet me daardoor erg denken aan Dr. Fink.

U're Gonna C Me
We gaan de ballads in. Dit is een standaard 13-in-een-dozijn nummer, veel te glad voor mij.

Here
Een routinematig tussendoortje, snel vergeten.

Valentina
Standaard funk uit het Prince boekje. Dit soort nummers kon Prince schrijven in zijn slaap en in zijn latere carrière heeft hij dat iets teveel gedaan.

Better With Time
Een ballad die gered wordt door de uitstekende vocalen.

Ol' Skool Company
Het hoogtepunt van dit album. Ijzersterk old skool funk. Alles is aanwezig; de briljante ritmegitaar, het Camille-stemmetje. Dit nummer alleen al maakt het verschijnen van dit album de moeite waard. Prince in topvorm.

No More Candy 4 U
Fijne funky track. Niet heel erg vernieuwend, maar wel erg prettig.

Al met al is Prince hier iets teveel op de automatische piloot, maar het album luistert wel prettig weg. Het is fris en funky, maar heeft de tand des tijds iets minder goed doorstaan dan ik oorspronkelijk dacht. 3.5*

ELIXER

Niet teveel woorden aan vuil maken. Bria Heeft geen talent en de muziek is inspiratieloos. Uitzondering: de heerlijke gitaar van Prince op Here Eye Come.

Lotusflow3r - 4.5*
MPLSoUND - 3.5*
Elixer - 2*

OK, de hoes is even doorbijten. Een naakte Prince met een suggestieve stamper. De commotie eromheen was echter weer fantastisch. In NL bereik het MPS genie in deze tijd zijn hoogtepunt. Dit album is dan ook weer de zoveelste voltreffer waar hij net zo makkelijk van muzikale stijlen wisselt als ik van schoenen. Dit album kwam tot stand nadat de Black Album was teruggetrokken omdat dat te negatief was. Dit album is vooral heel positief, daarom blijven deze albums voor mij ook met elkaar verbonden.
Wat dit album voor mij kenmerkt, is dat het na de kale, strakke funkalbums heel rijk gearrangeerd is. Samen met de teksten versterkt dit het spirituele gevoel. Dit album is 1 grote ode aan de Almachtige. in deze tijd was ik zelf qua geloof ook wat zoekende en sloot dit album perfect aan op mijn beleefwereld. Mede daarom is dit voor mij nog altijd 1 van de allerbeste Prince platen.
De bijbehorende tour bevat misschien wel enkele van de beste concerten ooit gegeven.

Eye No
De "strijd" tussen hemel (God) en hel (Spooky Electric) wordt hier gelijk bezongen. Prince wisselt op het hele album veel tussen falsetto en zijn normale stem en dat is heerlijk. Dit nummer is een kakafonie aan geluid en is dan ook op zijn best met koptelefoon.

Alphabet St.
De grootste hit van het album met een videoclip met verborgen boodschappen (o.a. Don't buy the Black Album). De single versie is een puntig popfunknummer. Op de plaat wordt er nog een rap van Cat aan toegevoegd wat het nummer voor mij echt meerwaarde geeft.

Glam Slam
Het duurde even voordat ik met mijn middelbare school Engels goed begreep wat er met de titel bedoeld werd, maar dan wordt het nummer een stuk duidelijker. Dit is gewoon een typisch Prince gitaarpop nummer en die zijn in de jaren '80 stuk voor stuk van een absurd hoog niveau.

Anna Stesia
De eerste van de 2 echte sleuteltracks van het album. Tijdens de tour werd na Bob George het verlichtte deel ingestart met dit nummer en heeft Prince het voor elkaar gekregen om stadions over de hele wereld "God is Love and Love is God" mee te laten zingen. De zang is monotoon en intrigerend en klinkt dreigend en sinister. De tekst is echter uiteindelijk opbeurend. Na zijn tragische dood was dit 1 van de eerste nummers die ik hoorde. Kippenvel gaf het altijd al, maar toen had ik de tranen in mijn ogen staan. Zijn dood heeft dit nummer voor mij nog vele malen sterker gemaakt.

Dance On
Ondanks de titel een nummer waar bijna niet op te dansen is. Gejaagd worden enkele maatschappelijke thema's rond wapens er doorheen gejaagd. Blijft een ontzettend fijn nummer.

Lovesexy
De titelsong legt uit waar het album over gaat: "The feeling U get when U fall in love, not with a boy or a girl, but with the Heavens above". Qua arrangementen lijkt het voor mijn gevoel op Eye No, maar het is in een iets lanzamer tempo en voor mij 1 van de artistieke hoogtepunten op het album.

When 2 R in Love
De schitterende ballad die ook al op de Black Album stond, maar hier echt op zijn plek is. Wonderschoon!

I Wish U Heaven
Voor mij altijd een beetje een tussendoortje geweest. Simpel, maar lekker in het gehoor. Zeker niet slecht, maar niet zo briljant als de rest van het album.

Positivity
Die andere sleuteltrack. Dit heb ik heel veel moeten horen om het daarna steeds meer te gaan waarderen. Er gebeurt ontzettend veel in dit nummer waarin Spooky Electric wordt bestreden met positiviteit. Het bijbehorende Yes-symbool is een veelgebruikte Prince tattoo. De vele tempowisselingen maken dit nummer na vele keren beluisteren echt onweerstaanbaar.

Dit is voor mij 1 van essentiële Prince albums. Het feit dat het oorspronkelijk als 1 track beluisterd moest worden, geeft aan dat ook Prince het concept van dit album heel belangrijk vond.

Dit is wat ik er bij de set over zei.

MPLSound deed bij de eerste luisterbeurten echt zijn naam eer aan. Ik vond dit Prince die zijn jaren ’80 geluid de 21e eeuw inbracht. Inmiddels vind ik het minder fris en fruitig dan in het begin en ben ik toch wat kritischer geworden op dit album. Prince heeft dit in zijn eentje ingespeeld en waar dat in de jaren ’80 een kwaliteitskenmerk was, is dat nu vaak een aanzet tot herhaling van zetten.

(There'll Never B) Another Like Me
Een funky Prince-versie van R&B. Het swingt de pan uit en de gitaar in de outro is heerlijk.

Chocolate Box
We funken lekker fris door. Dit nummer heeft een plezierig, modern geluid dat ook door de raps van Q-Tip niet verpest kan worden.

Dance 4 Me
We blijven in de funk hangen. Dit is echter meer synthesizer-gedreven. Het synth geluidje heeft een jaren ’80 geluid en doet me daardoor erg denken aan Dr. Fink.

U're Gonna C Me
We gaan de ballads in. Dit is een standaard 13-in-een-dozijn nummer, veel te glad voor mij.

Here
Een routinematig tussendoortje, snel vergeten.

Valentina
Standaard funk uit het Prince boekje. Dit soort nummers kon Prince schrijven in zijn slaap en in zijn latere carrière heeft hij dat iets teveel gedaan.

Better With Time
Een ballad die gered wordt door de uitstekende vocalen.

Ol' Skool Company
Het hoogtepunt van dit album. Ijzersterke old skool funk. Alles is aanwezig; de briljante ritmegitaar, het Camille-stemmetje. Dit nummer alleen al maakt het verschijnen van dit album de moeite waard. Prince in topvorm.

No More Candy 4 U
Fijne funky track. Niet heel erg vernieuwend, maar wel erg prettig.

Al met al is Prince hier iets teveel op de automatische piloot, maar het album luistert wel prettig weg. Het is fris en funky, maar heeft de tand des tijds iets minder goed doorstaan dan ik oorspronkelijk dacht. 3.5*

In 2003 was Prince opgenomen in de Rock and Roll Hall of Fame. Dit leek hem een zekere rust te hebben gegeven. Hij scheen te accepteren dat hij een popdino was geworden en hij was definitief een legende geworden. Als hij ergens binnenkwam of een uitreiking deed, leverde dat steevast staande ovaties op. Na een tijdlang in de jazz geopereerd te hebben en niet aan commercie te hebben gedacht, vond hij de tijd rijp om weer commercieel relevant te worden. Zijn live shows bevatte weer de hits, maar wel gepassioneerder dan ooit. Het dogma as: Real music by real musicians. Geïnspireerd door deze gedachte werd de naam van de nieuwe plaat Musicology. Prince was definitief onze muziekleraar geworden.
Hij durfde ongegeneerd terug te keren naar zijn muzikale roots en dit leverde een hele fijne plaat op, alleen niet meer zo consistent als in de gouden jaren.

Musicology
De titeltrack laat de bedoelingen direct horen. Hele kale funk, ontzettend aanstekelijk en met een mooie knipoog naar grootheden uit het verleden en muzikaal naar zichzelf. Het werd zelfs een hitje en Prince maakte voor het grote publiek een heuse comeback. Dit nummer pas wat mij betreft naadloos in het rijtje van Prince zijn beste funktracks als Kiss.

Illusion, Coma, Pimp & Circumstance
Muzikaal in de lijn van de voorganger met een heerlijke grappige tekst. Een rijke dame met een gigolo. Hij heeft geld en zij leert dansen. Uiteraard verpest de man het. De groove is fantastisch en mij bekruipt het gevoel dat als de plaat zo doorgaat, ik naar een legendarisch Prince album zit te luisteren.

A Million Days
Een vreemd nummer na de 2 funkstampers. Het klinkt voor mij als een minder goed broertje van Dolphin en het schijnt ook ongeveer uit die tijd te komen.

Life O’ The Party
Prince gaat weer feesten met in het refrein een prominente vocale rol voor onze eigen Candy. Tijdens de shows liet hij haar regelmatig het hele nummer doen, waardoor Candy het tijdens haar eigen shows ook wel presenteerde als een beetje haar nummer. Alhoewel het minder funky is als de 2 openers, houdt het mij positief over het album.

Call My Name
Een typsiche Prince ballad, maar emotioneel iets te vlak gezongen om bij legendarische nummers als Do Me Baby en Adore in de buurt te komen.

Cinnamon Girl
Een typische Prince poprock zong in de stijl van o.a. The Morning Papers. Tekstueel is het wel sterk. Prince slaagt er uitstekend in om de moslimhaat in het Amerika van na 9/11 te verwoorden. Tekstueel vind ik het goed gelukt, maar muzikaal is het wederom iets te braaf.

What Do U Want Me 2 Do?
Prince die een dame afwijst die met hem het bed in wil duiken? De tijden zijn echt veranderd. Muzikaal is het echter geen hoogvlieger. Charmant liedje, maar niet meer dan dat.

The Marrying Kind
Mooie tegenstelling met het vorige nummer. Hier wordt Prince weer zichzelf. Thematisch is het verwant aan I Could Never Take The Place Of Your Man. Met name John Blackwell is fantastisch in dit nummer. Hij geeft het nummer de dynamiek die op enkele tracks ontbreekt.

If Eye Was The Man In Ur Life
En weer switcht Prince naar de ander kant van het amoureuze spectrum. Samen met de voorganger is het eigenlijk gewoon 1 nummer, wat heel mooi gedaan is.

On The Couch
Prince krijgt op zijn lazer van zijn vrouw en moet op de bank slapen. Een grappige gedachte voor diegenen die denken in plaatjes. Muzikaal is het geen hoogvlieger, maar wel erg aangenaam om naar te luisteren.

Dear Mr. Man
Wederom de maatschappijkritiek. In de zeroes is Prince zich meer politiek gaan uiten dan ooit te voren. Bush geeft Prince net zo hard ervan langs als Pearl Jam bijvoorbeeld deed met Bushleaguer. Tekstueel bijzonder goed geslaagd en muzikaal ondersteunt Prince op ontspannen wijze de tekst. Knap nummer.

Reflection
De afsluiter laat Prince van zijn meest intieme kant zien. Hij lijkt te verwijzen naar zijn overleden moeder en klinkt kwetsbaar. Dit nummer is bijzonder mooi. De live versie met Wendy houdt de intimiteit vast en pakt me daardoor echt.

Het album begint fantastisch en eindigt ook bijzonder goed. Daartussen is het wel een beetje behelpen met het niveau. Dat neemt niet weg dat zijn commerciële comeback geslaagd is en Prince weer echt relevant werd.
Eigenlijk een 3,5* album, maar de uitstekende nummers die erop staan zorgen ervoor dat ik het toch naar boven afrond.

Prince duikt de studio in met zijn ultieme jazz-formatie (John Blackwell, Renato Neto, Rhonda Smith en Eric Leds), het resultaat is niet helemaal in lijn met dit dream team. Dat de nummers allemaal 14 minuten duren is een leuk Prince dingetje, maar wel veel te lang voor minstens 3 van de 4. De nummers zitten vol met twists, de muzikanten schitteren, het zijn alleen niet de allerbeste composities.
De vormgeving van het schijfje is (zeker naar Prince maatstaven) bijzonder geslaagd.

North
Dankij Eric Leeds klinkt dit nummer als een jaren '80 jamsessie, maar de echte scherpte blijft uit. Dit had alleen geen 14 minuten moeten duren, want na enkele minuten haak ik af.

East
In het begin werd ik dankzij John Blackwell direct gegrepen door dit nummer. Verder vond ik ook de vele wisselingen heerlijk, maar ook hier is de tijdsduur wel een probleem.

West
Dit nummer doet mij het minst. Ik weet niet goed waarom. Het nummer begint mooi en Leeds valt goed in. Prince gitaar is prima, maar om de een of andere reden raakt het me niet echt.

South
Dit vind ik wel heel fijn vooral danzkij het fantastische gitaarwerk. Het is wat toegankelijker en zeker de eerste 5 minuten met een uitblinkende Rhonda is hele fijne funkjazz. Dit is het enige nummer waarbij ik weinig moeite heb met de tijdsduur.

Als totaal merk ik wel dat dit album blijft groeien na meerdere luisterbeurten. Toen ik het vandaag pakte met getemperde verwachtingen werd ik positief verrast waar dat bij Xpectation andersom is. Er gebeurt zoveel in deze 4 nummers dat je blijft ontdekken.

De piano medleys waren altijd een populair segment in Prince shows en in die zin al een vooruitblik op de latere Piano & Microphone shows. Een album met Prince en piano schept dus (net als destijds The Truth) direct verwachtingen. Voor het album heeft Prince grotendeels nieuwe nummers opgenomen, dus geen Prince in een piano jasje. Qua tijdsbeeld past het echter prima bij de jazzy Prince met heel veel focus op kwaliteitsmuziek.

One Nite Alone…
Het titelnummer zet direct de toon. Wonderschone vocalen, veelal met zijn kopstem, subtiel begeleid door piano. Er zit een mooie break in het nummer en Prince speelt volop met zijn stem. Zet je koptelefoon op en doe je ogen dicht, intiemer wordt het niet.

U’re Gonna C Me
Gaat op dezelfde voet verder met iets meer effecten eromheen. Afhankelijk van mijn stemming vind ik die effecten de ene keer storend, de andere keer prima.

Here On Earth
Dit is mij iets teveel standaard R&B geworden. De vocalen blijven wel mooi.

A Case Of U
Prince heeft aangegeven groot fan van Joni Mitchell te zijn. Deze cover kan dan ook echt gezien worden als een eerbetoon. In mijn ogen is het ook prima geluk en doet Prince het origineel alle eer aan. Misschien omdat ik de Prince versie kende voor die van Joni, maar deze heeft echt mijn voorkeur.

Have A Heart
Tekstueel heel sterk nummer over een verbroken liefde. Het pianospel is hier werkelijk fantastisch.

Objects In The Mirror
Naadloze overgang vanuit het vorige nummers, zoals we dat gewend zijn vanuit de concerten. Het schijnt ook in 1 take opgenomen te zijn. In het tweede deel grijpt Prince ook weer gewoon terug op de voorganger.

Avalanche
Behalve dat dit een muzikaal hoogtepunt is, wordt je ook gedwongen je oren te spitsen. Prince geeft in de tekst aan dat Lincoln helemaal niet tegen slavernij was, terwijl ik niet beter weet dat de slavernij mede dankzij zijn inspanningen zijn afgeschaft. Het sterkere zwarte bewustzijn van Prince is duidelijk hoorbaar op dit nummer. Geen idee of hij gelijk heeft, maar het heeft hem wel geholpen om een briljantje te schrijven.

Pearls B4 The Swine
Dit is het enige nummer op dit schijfje waar ik echt niets mee kan. De zang is minder en er zit een rare latin vibe in.

Young And Beautiful
Een rocker op de piano. De enige keer dat de intimiteit niet heel nodig was geweest. Prince houdt het echter klein en ik kan me zo snel geen live versie met een gitaarsolo herinneren, dus hij was er zelf blijkbaar niet helemaal uit waar het nummer heen moest.

Arboreum
Een waardige afsluiter. Hij pakt weer helemaal de intieme sfeer van het album en het einde met de voetstappen, de dichtslaande deur en de daaropvolgende stilte is fantastisch.

Al met al ben ik hier enthousiaster over dan The Truth. Ik ben doorgaans meer van Prince met gitaar, maar bij The Truth vond ik de overdaad aan instrumentatie af en toe storen. Dit album ademt grotendeels een hele fijne, intieme sfeer uit.

In eerste instantie was ik behoorlijk sceptisch over deze uitgave. Mijn eerste reactie was weer iets wat we allemaal al jaren hebben, i.p.v. iets nieuws. Die mening moet ik echter bijstellen. Nagenoeg alle versies op dit album hebben we nog niet eerder gehoord (al dan niet door creatief knippen en plakken), dat maakt het de meest interessante release van de estate tot nu toe.
Uiteraard ben ik weer voor de deluxe versie gegaan en net als lennon begin ik dat paars langzaam passend te vinden. Wat deze plaat vooral laat horen, is dat Prince zijn protégé's kant en klare songs gaf en dat zij de guiding vocals vaak nauwgezet volgden. Leuk om te zien dat Jill Jones veelvuldig achtergrondzang deed.

Sex Shooter
Prince zingt in falsetto het nummer exact zoals we het kennen. Appolonia heeft later vooral gekreun en gehijg teogevoegd, maar verder is de Prince versie vele malen beter dan de Appolonia 6 versie.

Jungle Love
Morris doet de achtergrondzang en de apengeluiden aan het begin en Jesse speelt gitaar. Verder ook hier exact de versie zoals die bekend is van The Time. Het is uiteindelijk een bevestiging van het feit dat The Time geen creatieve inbreng had, maar gewoon de richtlijnen van Prince moest volgen. Prince is een betere zanger dan Morris en mede daardoor doet deze versie niets onder voor die van The Time, behalve dat het veel te kort is.

Manic Monday
Oorspronkelijk bedoeld voor Ap[polonia 6 wordt Prince hier begeleid door Jill Jones en Brenda Bennett. Prince zijn vlakke vocalen waren haalbaar geweest voor Appolonia, maar het nummer slaat wel wat dood. The Bangles liften het nummer en geven het de nodige pit, waardoor het een ontzettend fijn nummer bleeft. Het origineel van Prince is hier echt minder dan de bekende uitvoering.

Noon Rendezvous
De grootste verrassing van dit album. De versie van Sheila E. deed mij nooit heel veel, maar deze kale uitvoering met ijzingekkende vocalen gaat door merg en been en zorgt ervoor dat ik met open mond zit te luisteren.

Make-Up
Een heerlijk kil nummer waar Prince er ook een aantal van op Dirty Mind heeft gekwakt. Geschreven voor Vanity 6, maar Prince komt er met zijn controversiële sekse-onafhankelijke teksten prima mee weg. Hij zingt in zijn lage register en dat doet het nummer goed.

100 MPH
Het nummer dat Prince schreef voor Mazerati in ruil voor wat zij met Kiss hadden gedaan. Het nummer funkt er heerlijk op los en beide versies zijn m.i. even goed.

You're My Love
Het minste nummer van dit album. Ik kan ontzettend waarderen dat Prince hier zijn schrijftalent laat zien met een nummer behoorlijk ver uit zijn comfort zonde. Het doet mij in de verte wat denken aan Crazy You. Op het laatste stuk na waar Prince gas geeft en het nummer meer diepgang krijgt, vind ik het vrij matig en Prince heeft nog nooit zo blank geklonken.

Holly Rock
Bekend van Sheila E. uit de hip-hop film Krush Groove. In de vocalen is al te horen dat het nummer is geschreven voor Sheila E. die ook te horen is op percussie. DIt nummer is altijd al een funkfeest geweest en dan maakt het heel weinig uit wie de vocalen doet.

Baby, You're a Trip
Geschreven voor Jill Jones die hier de backing vocals verzorgt. De versie van jill is 1 van de hoogtepunten van haar album en hier horen we dat ze exact de guiding vocals van Prince heeft gevolgd. Ik kan hier niet goed kiezen welke versie ik het beste vind.

The Glamorous Life
De grote hit van Sheila E. De percussie ontbreekt waardoor het minder feestelijk is. Ik vind dat partygevoel toch wel een essentieel onderdeel van dit nummer waardoor ik voorjkeur heb voor de Sheila versie.

Gigolos Get Lonely Too
De versie van The TIme is niet wereldschokkend, maar Prince zingt zoveel beter dan Morris dat deze versie meer diepgang krijgt en wat serieuzer van toon wordt.

Love... Thy Will Be Done
Op verzoek van Jay-Z is dit nummer op deze plaat gekomen. Alhoewel het qua tijd buiten de boot valt, vind ik het een hele prettige toevoeging. Martika had er een hitje mee, maar ook de Prince versie was al bekend en bij mij zeer geliefd. Schitterend nummer.

Dear Michaelangelo
Wederom een nummer voor Sheila E. Hier gebeurt eigenlijk hetzelfde als bij de nummers van The Time. De versies zijn identiek, maar Prince zingt zoveel beter dat de Prince versie superieur wordt aan de bekende uitvoering. Lekkere 80s funk.

Wouldn't You Love to Love Me?
Dit nummer dat is geschonken aan Taja Sevelle had voor mij weggelaten mogen worden. Het geluid is kwalitatief veel minder dan de rest en alhoewel Prince zijn versie beter is, heb ik weinig met dit nummer.

Nothing Compares 2 U
Dit nummer werd geschreven voor The Family, maar Sinead O'Connor had er een wereldhit mee. Dit is duidelijk de vesie van The Family waar ik nooit zo kapot van ben geweest, mede door de matige vocale capaciteiten van St. Paul. Prince zingt beter en dat is prettig en Eric Leeds zijn bijdrage is fantastisch, maar uiteindelijk blijft de Sinead versie beter.
Op (o.a.) de Japanse CD staat ook de Cinematic versie van dit nummer. Kaler qua muziek, maar wel met meer bombast. Leuk om in de kast te hebben en doet weinig onder voor het origineel.

Al met al komt de estate eindelijk met een mooie release en dan ga je hopen dat ze hier meer van gaan brengen.

Als Princefan hoor ik te beginnen met zeuren. Wie heeft er nu behoefte aan een opname die al jarenlang in dezelfde kwaliteit circuleert. Bij het opengaan van The Vault had ik gehoopt op meer gedurfd materiaal en zeker niet deze opname die bedoeld was voor privé gebruik. The Estate geeft aan dat ze het bewust als eerste release hebben gekozen vanwege het feit dat Prince eindigde met een piano en een microfoon.
Wat wel mooi is aan de release is de vormgeving, vooral bij de deluxe versie. Leuke inzichten van Jill en Lisa die echt een aanvulling zijn. Verder is het leuk om Prince te horen experimenteren met nieuwe nummers en met arrangementen. Zijn vocale kwaliteiten worden vluit benut en ook zijn onderbelichte talent op de piano is heel goed hoorbaar hier. De nummers dan.

17 Days
De bekende b-side van 1999 in een hele fijne intieme versie. Prince die met 3 aanwijzingen de juiste stemming creëert en daarna volledig los gaat. Dit nummer zal altijd fantastisch blijven.

Purple Rain
Uiteindelijk bekend geworden als gitaargedreven power ballad, maar doet het hier in een kleine uitvoering ook heel aardig. Prince is hier volgens mij aan het spelen met het nummer, mogelijk voor tijdens shows.

A Case of You
Een coupletje en refreintje van het Joni Mitchell nummer dat Prince heel vaak gebruikt heeft. Op pano is dit nummer op zijn best, zoals vele jaren later ook op ONA goed te horen is.

Mary Don't You Weep
Het hoogtepunt van dit album Prince trekt vocaal alle registers open in deze emotionele vertolking. Enkele snippers van Strange Relationship zijn een leuke toevoeging.

Strange Relationship
Een vroege versie van het nummer dat uiteindelijk op SOTT zou belanden. Ik heb dit altijd een fijn nummer gevonden, maar Prince laat horen dat dit nummer ook in een uitgeklede vorm uitstekend overeid blijft.

International Lover
Spielerei op de piano. Vooral grappig gedaan en ik denk leuk voor de fans. Haalt het niet bij de definitieve versie, maar het is heerlijk om Prince met zijn materiaal te horen spelen.

Wednesday
Kelin, lief liedje dat niet echt beklijft.

Cold Coffee & Cocaine
Prince in Jamie Starr-modus. Dan is het vooral de humor die altijd weer fantastisch is. Enkele regels tekst en lekker jammen op piano. Meer van dit is altijd welkom.

Why the Butterflies
Dit nummer bevalt me heel goed. Het is m.i. een hele vroege versie van dit nummer. Ik word eg nieuwsgierig of hier ook nog een meer definitieve versie van gaat opduiken.

Al met al leek dit een release voor de fnas, maar hoor ik toch ook veel casual Prince liefhebbers veel waardering uitspreken. Het is ook oprecht heel fijn om naar te luisteren, maar ik hoop wel dat volgende releases van The Estate wat avontuurlijker zijn.

In hoog tempo komt Prince weer met zijn volgende plaat: Planet Earth. Een hele mooi hologram hoes begeleidt dit album. Meest bijzondere was dat Prince een nieuwe manier had gevonden om zijn album te distribueren. Je kreeg het gratis bij een Britse krant of bij de concerten tijdens de 21 Nights in Londen. Commercieel was dit briljant omdat ook deze gratis exemplaren werden meegeteld bij verkochte aantallen. De muziek dan.

Planet Earth
Prince spreekt zijn bezorgdheid uit over de gezondheid van Moeder Aarde. Muzikaal wordt dit begeleid door Queen-achtige muzike. Hierdoor roept het vergelijkingen op met o.a. 3 Chains Of Gold. Zo over the top wordt het niet, waardoor er ook meer kwaliteit behouden blijft.

Guitar
Prince gaat op de rocktour. Hij belijdt zijn liefde voor de gitaar en laat de gitaar heerlijk scheuren. Pure heiligschennis natuurlijk dat je een nummer Guitar noemt en dan de solo aan het eind wegdraait. Heel jammer al heb ik ook niet veel live versies gehoord waar de solo veel verder wordt opgerekt.

Somewhere Here On Earth
Het eerste rustpunt en wat voor één. Prince zingt werkelijk fantastisch en deze ballad past voor mij naadloos in het rijtje van Do Me Baby en Adore. Dit is Prince op zijn allerbest, met als extraatje toetsenvirtuoos Renato Neto die nog wat extra’s toevoegt.

The One U Wanna C
Poprock zoals we dat van Prince kennen. Een tikkeltje braaf, maar het luistert wel weer ontzettend fijn weg.

Future Baby Mama
Een nummer dat niet zou misstaan op Emancipation en dat zegt iets over het nummer. Simpel R&B liedje, mooi gezongen, maar niet met die schitterende emotie als in Somewehere Here On Earth.

Mr. Goodnight
Helaas gaat het niveau nog niet omhoog. Dit is wederom een simpel nummer. De Prince rap is weer niet heel fantastisch en daardoor ontstijgt het nergens de middelmaat.

All The Midnights In The World
Het dieptepunt bereiken we in deze 2,5 minuut. Dit nummer bevat eigenlijk niets dat het waard maakt om op een Prince album terecht te komen.

Chelsea Rodgers
Populair bij veel fans, maar ik heb er nooit veel mee gekund. Een dancenummer zoals Prince er weinig gemaakt heeft. Vergelijkbaar met Loose al is het daar o.a. de agressieve zang die dat nummer naar een niveau hoger tilt. Dit is voor mij teveel dance en te weinig funk.

Lion Of Judah
Nu gaat het niveau wel echt weer omhoog. Het nummer, vol religieuze verwijzingen, komt zeer oprecht over en de gitaarsolo is buitengewoon lekker.

Resolution
De afsluiter met Wendy en Lisa in de koortjes. Misschien dat mij wat positiever stemt, want het nummer is verder aan de vlakke kant.

Al met al levert Prince weer degelijk materiaal af. Standaard poprock, wat R&B en 1 echte topper.

Het tweede album van Prince is al behoorlijk anders dan de voorganger. De synths voeren nog de boventoon, maar de gitaar krijgt een veel prominentere rol, waarmee het allemaal wat funkier wordt. Met het verdwijnen van de afro laat Prince ook zien dat hij niet in de soul / disco hoek wil blijven hangen. Aangezien het budget voor de eerste 3 albums al bijna op was gegaan aan For You, moet dit album sneller en spaarzamer opgenomen worden. Dat komt de songs ten goede. Niet elke seconde wordt volgeduwd met geluidjes en de muziek krijgt zo meer ruimte. Tekstueel staat hij zichzelf ook al wat meer toe.....

I Wanna Be Your Loverheerlijk funky
Er was meer druk voor commercieel succes dan bij de voorganger en deze single wordt dan ook de eerste echte grote hit. Als je er goed naar luistert, is dat best bijzonder. Het is zeker geen standaard top 40 materiaal, maar een heerlijke funky track. Prince vond het zelf ook goed gezien het feit dat het later nog regelmatig langskwam. Essentieel Prince materiaal.

Why You Wanna Treat Me So Bad?
Prince laat gelijk horen dat hij het geluid van For You achter zich heeft gelaten met deze rocker. Op de achtergrond is zijn gewone stem weer goed te horen. Het tempo van het nummer is lekker hoog en de gitaar heerlijk.

Sexy Dancer
Vunzige funk waar de grote meester bekend om zou worden. Ontzettend fijne track met kenmerkend geluid. Dit nummer zou je de test voor het Dirty Mind album kunnen noemen.

When We're Dancing Close and Slow
Hele mooie ballad die in mijn ogen iets te lang duurt, maar qua timing op de goede plek op het album als rustpunt.

With You
Later ook nog door Jill Jones op plaat gezet, maar ik heb weinig met dit nummer.

Bambi
Het hoogtepunt op het album. Als gitarist heeft Prince zich altijd laten beïnvloeden door Santana en reageerde hij wat kriegel op Hendrix vergelijkingen. Dit nummer bevat echter de drive van veel Hendrix nummer. Tekstueel taboedoorbrekend als Prince aangeeft een lesbienne wel even te "genezen". Machogedrag waar ook Suzanne Klemann niet gevoelig voor was.

Still Waiting
Heerlijk rustpunt na Bambi weer. Zeer geslaagde ballad, die vooral live in die periode een hoogtepunt in de show was.

I Feel for You
Voor mij bekend geworden in de uitvoering van Chaka Khan die energieker en beter is. Uiteindelijk is dit een heel simple liedje dat nergens echt spannend wordt.

It's Gonna Be Lonely
Heerlijk opgebouwde en fantastisch gezongen ballad als waardige afsluiter van dit album.

Prince laat op zijn 2e horen dat hij meer is dan de nieuwe Stevie en dat hij niet in het zwarte hokje past.

Uitgebreider besproken bij het origineel Rave Un2. Nog even kort.

Rave Un2 The Joy Fantastic
Niet zo krachtig als de verwachting was bij het zien van de titel.

Undisputed
Dit nummer vind ik niet gek. Het is een prima nummer, met alleen een onbegrijpelijke bijdrage van Chuck D. Op de Rave In2 versie is de bas veel sterker en door die versie kan ik dit gewoon ronduit een goed nummer noemen.

The Greatest Romance Ever Sold
Te zoet

Hot Wit U
Samenwerking met Eve die met een hele leuke rap een goede bijdrage heeft aan dit nummer. De Rave In2 versie is een stuk beter met Nasty Girl op een hele fijne manier verwerkt in het nummer.

Tangerine
HIer is het nummer iets langer vanwege een gitaarsolo, dus dat mag.

So Far, So Pleased
BLijft een simpel popliedje.

The Sun, the Moon and Stars
Te zoet.

Man ‘O’ War
Schitterend gezongen Prince ballad. Zeker niet briljant, maar ik mag er graag naar luiteren en Rave In2 doe ik dat dan met plezier nog een keer.

Baby Knows
Blijft een prima rocker.

Eye Love U, But Eye Don’t Trust U Anymore
Identiek aan de heerlijke Rave Un2 versie.

Beautiful Strange
Deze staat alleen op Rave In2. We kregen het al te horen bij het interview met Oprah en dit is absoluut Prince op zijn best. Donkere sfeer met een heerlijke gitaar. Geen idee waar het nummer over gaat, maar het is fantastisch.

Silly Game
Te zoet.

Wherever U Go, Whatever U Do
Nog steed niets.

Prettyman
NOg steed heel fijn.

Het moge duidelijk zijn Rave behoort niet tot de top van het oeuvre van Prince. Het remix album is alleen vanwege Beautiful Strange al veel beter, maar dit was niet de commerciële comeback die Prince voor ogen had.

Na het succes van de comeback van Santana ging ook Prince met Clive Davis in zee om commercieel weer in beeld te komen. Een blik gastartiesten werd opengetrokken en Prince moest zorgen voor hitgevoelig materiaal. Hij plukte wat uit de Vault (het titelnummer) en vulde dat aan met nieuw materiaal. Het resultaat klinkt ergens wel fris, maar veel te oppervlakkig en is uiteindelijk ondermaats Prince materiaal. Later bracht hij ook nog een remix album uit onder de naam Rave In2 dat wel beter was, maar de teleurstelling niet geheel kon wegspoelen.

Rave Un2 The Joy Fantastic
Bekend van het legendarische optreden in het Paard en zou het titelnummer worden van een album in de 80s. De kracht is volledig weg uit het nummer.

Undisputed
Dit nummer vind ik niet gek. Het is een prima nummer, met alleen een onbegrijpelijke bijdrage van Chuck D. Op de Rave In2 versie is de bas veel sterker en door die versie kan ik dit gewoon ronduit een goed nummer noemen.

The Greatest Romance Ever Sold
Op beide versies is dit nummer veel te zoet, vergelijkbaar met TMBGITW. De man kan echt heel mooi zingen, maar dit repertoire koop ik geen Prince album voor.

Hot Wit U
Samenwerking met Eve die met een hele leuke rap een goede bijdrage heeft aan dit nummer. Hier is goed te horen dat de Jehova nog aan het zoeken is naar de juiste toon binnen zijn religie.

Tangerine
Beste wat ik over dit nummer kan zeggen is dat het lekker kort is.

So Far, So Pleased
Ik vind Gwen erg goed, maar ook zij kan dit nummer niet redden. Het is een prima popliedje, maar ook niet meer dan dat.

The Sun, the Moon and Stars
Veel te zoet.

Everyday is a Winding Road
Een cover van Sheryl Crow. Het origineel wordt niet bereikt, maar ik vind het eigenlijk best OK.

Man ‘O’ War
Schitterend gezongen Prince ballad. Zeker niet briljant, maar ik mag er graag naar luisteren.

Baby Knows
Een prima rocker samen met Sheryl Crow. Prince was zelf tevreden over dit nummer want hij speelde het vaak tijdens TV-optredens.

Eye Love U, But Eye Don’t Trust U Anymore
Een ballad samen met Ani DiFranco over wie Prince behoorlijk enthousiast was. Dit kan alleen maar over zijn stukgelopen huwelijk met Mayte gaan. De pijn in het nummer is duidelijk hoorbaar. De vocalen zijn echt ijzersterk en dit zou zomaar het beste nummer van het album kunnen zijn.

Silly Game
Veel te zoet.

Strange But True
Dit nummer laat mij naar het puntje van mijn stoel schuiven. Dit is namelijk de enige keer dat we Prince vol in experimenteermodus krijgen. Muzikaal is het heel moeilijk te volgen, maar ik vind het wel spannend.

Wherever U Go, Whatever U Do
Het nummer is obligaat en klinkt alsof het werd opgenomen terwijl de maker een hele hoop andere, meer interessante dingen zat te doen.

Prettyman
Op deze hidden track doet Prince weer even Morris Day en dat vind ik niet erg. Het is funky en had een prominente plek op het album verdiend, want het is beter dan het gros van Rave.

Het moge duidelijk zijn Rave behoort niet tot de top van het oeuvre van Prince. Het remix album is alleen vanwege Beautiful Strange al veel beter, maar dit was niet de commerciële comeback die Prince voor ogen had.