Andrew Wood, zanger van Mother Love Bone, overleed aan een overdosis. Om dit te verwerken, schreef goede vriend Chris Cornell enkele songs. Hij liet ze horen aan Stone Gossard en Jeff Ament en die vonden dat hij er meer mee moest doen. Matt Cameron en Mike McReady werden erbij getrokken en de bandnaam werd gebaseerd op een track van Mother Love Bone: Man of Golden Words. Behalve de 2 songs die hij al had, schreef Chris er nog wat tracks bij en het album werd geboren. Nadat Pearl Jam doorbrak met Ten werd ook dit album een favoriet onder de liefhebbers van het genre.

Say Hello 2 Heaven
Het eerste nummer dat Cornell baseerde op Wood's dood. De tekst "I never wanted to write down these words" zegt eigenlijk alles. Hartverscheurend verdriet in een grunge jasje met de briljante stem van Cornell eroverheen. Kippenvel.

Reach Down
Het andere, direct op Wood gebaseerde nummer. Naar verluidt wilde Cornell een zeer uitgebreide gitaarsolo in dit nummer. Toen McReady begon zou Cornell de ruimte uit zijn gelopen en pas als hij terug zou komen, mocht de solo stoppen. Hiermee is in ieder geval de lengte van het nummer verklaard. Vervelen doet het echter geen moment.

Hunger Strike
Dit nummer heeft vooral veel waardering gekregen omdat ene Eddie Vedder meezingt. Hij was in de stad om toe te treden tot de band die zou ontstaan uit de as van Mother Love Bone en onder de naam Pearl Jam een aardige carrière zou maken.

Pushin Forward Back
De drive van dit nummer met de bijna gejaagde zang in het refrein maken dit een nummer waarop ik niet stil kan zitten. Heerlijke rocker.

Call Me a Dog
Een wat rustiger nummer met die fantastische gitaarmuur en de zang van Cornell. Het karakteristieke grunge geluid maakt ook van dit nummer een topper.

Times of Trouble
Samen met de opener is dit voor mij de beste track van het album. Cornell behandelt hier tekstueel zijn eigen demonen die hem uiteindelijk fataal zouden worden. Ik vond dit nummer altijd al goed, maar de lading die de dood van Cornell aan dit nummer heeft toegevoegd, maakt het erg beklemmend. Muzikaal zijn veel ballads van Pearl Jam gebaseerd op deze track.

Wooden Jesus
Het andere nummer waarop Vedder zijn zangkunsten mag laten horen. Ook hier is goed te horen hoe mooi de combinatie van de diepe stem van Vedder en het goede geschreeuw van Cornell is.

Your Saviour
Is een nummer dat mij om de één of andere reden niet echt wil bijblijven, terwijl ik tijdens het beluisteren het altijd prima vind passen bij het niveau van het hele album.

Four Walled World
Weer zo'n echt grunge nummer dat uiteindelijk fantastisch wordt door de zang van Cornell.

All Night Thing
Passende afsluiter van één van de beste albums ooit gemaakt. Wederom mede dankzij Cornell.

Deze plaat staat al lange tijd in mijn top 5 en zal daar niet snel uit gaan. Cornell is briljant, maar ook de ritmesectie van Ament, Gossard en Cameron is ijzersterk. Daaroverheen het gitaarstuntwerk van McReady en de plaat is af. Bijzonder dat jaren later deze band met Vedder i.p.v. Cornell uiteindelijk Pearl Jam zou zijn. Hiermee werd het hoofdstuk Mother Love Bone eervol afgesloten en het boek van een legendarische rockband geopend.

Het gaat bijna meer over het feit dat TTD een arrogant mannetje is, dan over de muziek zelf.
Grote sterren zijn heel vaak erg arrogant. Om in het sou- / funkstraatje te blijven, zijn JB en Prince niet echt bescheiden. Beiden waren echter niet in staat om zo'n spetterend debuut af te leveren.

Ik ga toch de opvolgers van Introducing maar eens beluisteren omdat ik ontdekt heb dat dit album voor mij tijdloos is.

If You All Get to Heaven
Op het eerste nummer laat hij vooral horen dat hij een dijk van een zanger is. Een zanger uit de traditionele soultraditie, maar dan met een rauwer randje, waardoor hij dichter bij de funky soul van JB komt, dan bij het gladdere werk van Marvin Gaye.

If You Let Me Stay
Tsja, swingen kan de man ook. Gelijk een voorbarige boodschap naar zijn latere criticasters: If you let me stay, komt het best goed.

Wishing Well
Een heerlijk loom nummer. Sterk gezongen en blijft makkelijk in het gehoor liggen.

I'll Never Turn My Back on You (Father's Word)
Tekstueel pareltje waar ik nu als vader nog meer waardering voor heb. Hoe erg je het ook verkloot, ik ben er altijd voor je. Als mijn zoontje dat ook begrijpt, ga ik daar heel gelukkig van worden.

Dance Little Sister
Get up outta your rockin' chair grandma!!!! Fantastisch funky uptemp nummer dat er lekker inknalt.

Seven More Days
Rustig nummer in traditionele soulstijl.

Let's Go Forward
Dit is een vocaal hoogstandje waardoor een verder saai nummer toch spannend blijft.

Rain
Tekstueel niemendalletje, maar het swingt lekker.

Sign Your Name
De goede ballad die een grote hit moest worden en dat lukte uitstekend. Sterk gezongen, sterke melodie. Gewoon een mooi liedje.

As Yet Untitled
Dapper acapella nummer. Het ontbreken van de muziek stoort wel enigszins, maar skippen doe ik het zeker niet, daarvoor vind ik de zang veel te goed.

Who's Lovin' You
Nummer van Smokey dat ik alleen kende van Jackson 5. TTD voegt een rauwer randje toe, waardoor het minder glad wordt. Waardige afsluiter van een ijzersterk album.

Misschien is TTD een eikel, maar dit album hoort in de kast van elke sou-, funk-, popliefhebber.

Dat het geen complete registratie is, geeft altijd direct een reden om te zeuren.
Zeker als je het in de tijdsgeest zet, is het geluid van het album erg goed voor live opnamen.
Het leuke aan The Doors is/was dat je nooit helemaal zeker was wat je krijgt.
Jim kan in topvorm zingen, schreeuwen en over het podium kronkelen. Hij kan ook apestoned aan een microfoonstandaard hangen en hij kan super geconcerteerd en bijna in (semi-)natuurlijke trance
aan het optreden zijn. Alles heeft zijn eigen magie.
When the music...is echt briljant en met dat geschreeuw naar het publiek wordt inderdaad de magie verbroken, maar het is ook een schitterend moment in een live optreden.
Celebration is ook echt fantastisch. Dit is de echte theatrale kant van The Doors met Jim de dichter. Dit komt ook mooi naar voren met de Graveyard Poem tijdens Light My Fire.

Volgens mij is het gesleutel niet gedaan omdat The Doors niet goed zouden kunnen performen live, maar vooral omdat de opnames uit die tijd abominabel waren.
De 2e CD is m.i. iets strakker, maar als geheel is dit een heerlijk album dat een goed beeld geeft van The Doors.
Uiteraard moeten liefhebbers vooral live DVD's pakken omdat het visuele aspect bij The Doors ook belangrijk is.

De zwanenzang van Jimbo.
The Doors waren al aan het bewegen richting de blues en L.A. Woman is een echte bluesplaat met Doorsiaanse invalshoek.
Waar Jim zijn stem een album nog eerder krakerig en onvast was, die hier definitief gebroken en heft een schitterend doorleefd geluid, waardoor het vocal weer een stuk beter is dan op de vorige 2 albums. Ik heb ook het idee dat de heren weer plezier hadden tijdens de opnames.
Het is heel interessant om dit album en het debuut direct na elkaar te beluisteren, omdat je dan hoort hoe groot de verschillen zijn. De stem van Jim is in een paar jaar volledig naar de knoppen gegaan en het bluesrockgeluid van het laatste album is minder origineel dan de "vroege" Doors, maar past wel ontzettend goed bij de niuewe stem van Jim.

Dan de nummers:
The Changeling is een knallende opener. De stemming is direct gezet met dit heerlijke bluesrock nummer. Voor mij 1 van de beste tracks van het album.
Love Her Madly klinkt het meest als de oude Doors. Vrij veel psychedelica, maar de stem van Jim past minder goed bij deze muzieksoort dan vroeger, wat voor mij een bizar, maar lekker sfeertje aan het nummer geeft.
Been Down So Long is vocal geen hoogtepunt, maar het knalt wel ontzettend lekker. De later toegevoegde alternatieve track vind ik beter dan de versie die op het originele album verschenen is.
Cars Hiss by My Window is onvervalste blues in de stijl van de grote blueshelden.
L.A. Woman is een heel bijzonder nummer. Je kan hier een korte versie van maken en dan is het ook een niet heel bijzonder buesnummer. Hier gaat echter een typisch Doors sausje overheen wat dit tot een heel bijzonder nummer maakt. Een hoogtepunt in het oeuvre.
L'America is een wat apart nummer, maar wel heel lekker.
Hyacinth House is het rustpunt van het album.
Crawling King Snake ook weer hele klassieke blues. Dit laat nog maar eens horen dat Jim aan het eind een goede blueszanger was.
The WASP [Texas Radio and the Big Beat] vind ik het minste nummer van het album.
Riders on the Storm is een heerlijk jazzy nummer en achter een mooie symbolische afsluiter. The Doors kwamen met Break On Through ooit de muziekgeschiedenis in geknald en als Riders On The Storm eindigen ze hun eigen geschiedenis waardig.

Gave registratie.
The Doors nog erg in het begin en ze zijn retestrak.
Densmore drumt ontzettend strak. De versiering die hij later veel zou toevoegen ontbreekt nog bijna volledig.
Krieger krijgt veel te weinig ruimte ondanks het hoge blues karakter.
Manzarek is een tikkeltje te overheersend. Het is hier nog echt zijn band en dus staat hij erg op de voorgrond.
Morrison lijkt nuchter. De drank en sigaretten zitten nog niet in zijn stem en ook hij blijft redelijk strak bij de teksten.

Als geschiedenisles vind ik dit daarom fantastisch, maar ik vind wel dat het improvisatievermogen dat ze later gingen etaleren echt wat toevoegt aan het geluid van de band. Wat ik heel opvallend vind, is dat je de voorkeur voor de blues zo goed kan horen. Ze zijn nog echt in ontwikkeling naar de psychedelische rockgroep die ze op hun hoogtepunt zouden zijn. De blues hebben ze in hun laatste fase weer volop omarmd.

Hoogtepunten: Moonlight Drive, volledige Alabama Song en toch ook The End.
Meest verrassend is de versie van Light My Fire en de rust bij Jim.
Tenslotte is het heel gaaf om naar When The Music... te luisteren. De uteindelijke versie zou m.i. nog flink beter zijn, maar als "work in progress" is het al erg indrukwekkend.

Dit is echt een briljante live box.
Om te beginnen de vormgeving. Mooie compacte box met een boekje met verslagen en korte interviews. De heren geven aan dat NY voor hen altijd thuis komen was. Na Miami hadden The Doors moeite om geboekt te worden en besloten ze terug te gaan naar de basis: 2 shows op 1 avond.
In alles kan je horen dat ze gedreven waren om zichzelf te bewijzen. Krieger, Densmore en Manzarek presteren hier op de toppen van hun kunnen. Schitterende improvisaties die ervoor zorgen dat de dubbele nummers niet vervelend worden.
Morrison is zo nuchter als hij kan zijn en laat horen dat hij een rasartiest is en een hele goede entertainer.

Show 1
Muzikaal gezien slaat het gelijk in als een bom. Opvallend is dat Jim enigszins vlak klinkt, alsof hij zijn stem wat wil sparen (niet onlogisch met 4 optredens in 2 dagen). Bij Little Red Rooster komt hij echt los en dat is dan voor mij ook het hoogtepunt van show 1 samen met een briljante versie van Light My Fire.

Show 2
Jim klinkt nu duidelijk losser dan tijdens show 1, maar gedurende deze show kan je goed horen dat zijn stem meer te lijden krijgt. Tijdens deze show laten de heren goed horen dat ze een hele goede bluesband zijn. In het boekje vertellen ze ook dat ze zichzelf ook altijd als bluesband hebben gezien. De muzikale improvisaties in Light My Fire laten de gedrevenheid uitstekend horen. uiteindelijk sluiten ze af met een strakke, sterk gespeelde versie van The End. Jim klinkt erg clean wat de songs echt ten goede komt.

Show 3
Misschien wel de meest doorsnee show van de 4. De show wordt opgeleukt door briljante versies van Five To One en When The Music 's Over. Jim zijn stem klinkt behoorlijk kwetsbaar.

Show 4
De laatste en misschien wel de beste van de 4. Dit is de enige show waar het lijkt of Jim iets te beneveld aan de show begint, maar na en paar nummers begint hij bij te trekken en keert hij terug naar het hoge niveau van de anderen. Jim zijn stem is vanaf het begin al heel schor. Dit is echter perfect voor de typische oerschreeuw waarmee hij Back Door Man begint en When The Music's Over eindigt. Hoogtepunt is de volledige uitvoering van Celebration Of The Lizard waarin; bij uitstek het nummer waarin Jim de dichter in zichzelf kan laten horen. De uitvoering van Music is door het verder verdwijnen van de stem van Jim erg rauw en hij spreekt de tekst bijna meer dan dat hij zingt. De schreeuw aan het eind is eigenlijk het definitieve einde van zijn stem. Aan het eind van de set gaan The Doors volledig op de bluestour en met Jim die zijn stem nagenoeg kwijt is, klint dat echt fantastisch.

Beter dan op deze box zullen The Doors nooit meer te horen zijn, dus als je The Doors goed vindt, is dit een must have!

Dit is een heel interessant live-album. De kwaliteit van de opname is niet bijzonder goed, zo is met name het geluid van de drums wel erg ver weg, maar dit was wel een heel bijzonder Doors optreden.

De Miami show + nasleep heeft flinke sporen achter gelaten. Jim was fysiek en mentaal aan het eind van zijn Latijn en de zang is dan ook erg matig. De andere 3 wilden juist bewijzen dat ze nog steeds een hele goede band zijn en klinken tijdens dit optreden erg gedreven.
Jim is natuurlijk zeer bepalend voor de kwaliteit van een show. Bij een andere live album heb ik al beschreven dat hij m.i. in 3 gedaanten kan optreden: de Lizard King (springend, krijsend en kronkelend over het podim. een echte showman die The Doors van hun live reputatie voorzag), de Junkie (apathis hangend aan de microfoonstandaard die met geluk het liedje herkent dat de anderen spelen) en de Muzikant (geconcentreerde zanger die vooral bezig is met de kwaliteit van het optreden en minder met de visuele randverschijnselen).

In Vancouver lijkt het in het begin de Junkie te worden. Jim klinkt lusteloos en lijkt er geen zin in te hebben. Ray heeft in interviews weleens geroepen dat de andere Doors muzikaal soms echt tot Jim konden doordringen en hem met muziek van energie voorzagen tijdens optredens. Dat lijkt hier te gebeuren.
Een zeer geïnspireerde trekt Jim mee naar het niveau van de andere 3 en Jim groeit in de show. Bij When the music... zit hij er helemaal in, wat resulteert in een sterke, bijna hypnotiserende versie. Als Albert King er later dan ook nog bijkomt, lijkt Jim er echt plezier in te krijgen.
De versie van Light My Fire is 1 van de besten die ik ooit van de heren heb gehoord en tijdens The End is Jim op en top geconcentreerd en leveren de heren een uitstekende versie af.

In bovenstaande berichten zie ik staan dat dit album alleen voor de die-hard fans is. Ik beschouw mijzelf zeker niet als die-hard, mar ik zou dit album aan elke Doors liefhebber aanraden.

Het eerste album van de nieuwe Doors bijna.
Meer rock en blues, wat minder psychedelica.
Nal alle rechtzaken e.d. was er duidelijk weer behoeft als muzikanten gezien te worden. De inspiratie is volop aanwezig en Morrison zijn stem is door de "valse-kraai-fase" heen en is nu een doorleefde blues stem geworden.
Indian Summer is het meest breekbare liedje ooit van de heren en op Queen Of The Highway excuseert hij zich bijna naar Pamela (She was a princess, Queen of the highway......He was a monster, black dressed in leather).

Roadhouse Blues is een echte bluesklassieker en de tekstuele vondsten op The Spy zijn ook fenomenaal.
Dit album kent geen echte zwakke momenten, het is alleen een wat meer doorsnee rockalbum met wat minder een Doors stempel.

Als ik me niet vergis was er ook een klein relletje rond de hoes. Morrison had in deze tijd zijn bekende volle baard, maar Elektra vond de baardloze Jim beter voor de verkoopcijfers. Volgens de overlevering staat Morrison daarom met zo'n valse grijns op de hoes van L.A. Woman.

Na het bijzondere debuut kwam het vervolg en de kwaliteit werd er niet veel minder op.
Strange Days, You're Lost Little Girl, Love Me Two Times, Unhappy Girl, Moonlight Drive en People Are Strange zijn van het hetzelfde hoge niveau als het debuut,
Horse Latitudes is een typisch voorbeeld van de dichter die in Morrison zit en is met de absurde teksten exemplarisch voor deze kant van The Doors.
My Eyes Have Seen You en I Can't See Your Face in My Mind vind ik OK, maar wel van een andere orde en deze nummers zijn de reden dat ik een halfje aftrek.

En dan: het magnum opsu van de band. Het briljaten When the Music's Over.
Dit is 1 van de allerbeste nummers ooit gemaakt. Kenmerkend voor The Doors is het een aantal nummers ineengegoten die wel een schitterend geheel vormen. Het gospel-achtige gebrul van Morrison gecombineerd met soms hypnotiserende klanken maken van dit nummer een waar kunstwerk.
Alleen voor dit nummer is het kopen van dit album al de moeite waard.

The Doors: een zeer bijzondere band.
John Densmore is een drummer die niet alleen maar de maat slaat, maar ook allerlei percussionistische versieringen in de muziek brengt met name door verschillende ritmes op de bekkens.
Robbie Krieger is een onderschatte gitaris. Hij speelt vrijwel zonder effecten, waardoor zijn spel heel clean klinkt. Hij is een gitarist die niet in de spotlight hoeft te staan, maar ondersteunend speelt aan het liedje.
Ray Manzarek is met zijn orgel verantwoordelijk voor het typische Doors kermisgeluidje uit de begintijd.. Het lijkt soms bijna alsof hij een spinet speelt. Zijn geluid heeft later bands in de hardrocjk beïnvloed (denk o.a. aan Deep Purple).
Deze 3 vormen een muzikale eenheid die live als ware jazzmuzikanten improviseren binnen de melodielijn. Dit talent zorgde er ook voor dat ze de perfecte band waren voor hun onberekenbare zanger.
Jim Morrison is een zanger die in het begin van zijn carrière klinkt als een crooner en 4 jaar later op 27-jarige leeftijd als een bejaarde blueszanger. Hij is intelligent en onberekenbaar mede dankzij de invloed van diverse genotsmiddelen. Zijn voorliefde voor dichten, liet hij vaak tijdens de muzikale improvisaties horen en mede hierdoor is de band muzikaal ook uniek. Dat de man knettergek was heeft ze geholpen om een icoon in de muziek te worden.

Het debuutalbum van de heren is 1 van de beste debuutplaten ooit.
Vanaf het ijzersteke begin tot het epische einde nemen de heren ons mee in hun wereld.
Absolute klassiekers zijn The End, Break On Through en The End. Veel bands doen er een carrière over om 1 zo'n klassieker te schrijven, The Doors doen er 3 op hun debuut en er zouden er meer volgen op latere albums.

De zwakste plaat van de heren.
Het onberekenbare gedrag van Morrison heeft duidelijk invloed op de sfeer in de band. De muziek is ongeïnspireerd en Morrison bij tijd en wijle dramtisch bij stem.
Gek genoeg zijn Wild Child en Touch Me, waar de zang dramatisch is wel de beste nummers van het album.
Dit album is duidelijk zoeken naar nieuwe inspiratie die later in de blues gevonden wordt.
Een mindere Doors plaat is nog altijd een goed album, maar ze kunnen heel veel beter

Het eerste album waar The Doors ook hun politieke mening geven.
Dit heeft echter geen slechte invloed op de kwaliteit.
Hun derde album is wederom erg goed. Op dit album kan je horen dat Jim zijn stem beïnvloed wordt door zijn levenstijl.
Nummers als Summer's Almost Gone en Yes, The River Knows laten de jonge Morrison horen, waar hij bij bijvoorbeeld My Wild Love al duidelijk minder sterk bij stem is.

Dit album bevat weer vele pareltjes. Love Street met het typische Jim cynisme (I think I like it fine, so far) is een schitterende ode aan Pamela Courson. Not To Touch The Earth is onderdeel van The Celebration of The Lizard, maar doet het op zichzelf staand ook erg goed.
The Unknown Soldier is een eerste openbare aanklacht tegen Vietnam van The Doors.

Het hoogtepunt van het album zit helemaal aan het eind: Five To One.
Het dreigende intro en dan JIm die erin schreeuwt. Het is een echt nummer voor de jongeren, maar wel weer met een snauw erin naar de Flower Power generatie die hij eigenlijk minacht.

Al met al een schitterend album.