Dit album wordt bijna altijd genoemd als 1 van de betere Queen albums en dat is volledig terecht.

Tie Your Mother Down - knalt er direct in. Een ouderwetse Queen rocker waardoor je gelijk lekker in het album zit.
You Take My Breath Away - dappere keus als 2e nummer omdat het tempo er directhweer uitgaat, maar deze ballad is wel adembenemend mooi. Van lekker rammen naar kippenvel.
Long Away - Dit door Brian May gezongen nummer had m.i. zo op Hotel California van Eagles kunnen staan. Ik vind de zang van May over het algemeen aan de vlakke kant (zeker in vergelijking met Freddie), maar het nummer heeft een fijne melodie.
The Millionaire Waltz - één van de onderschatte Queen nummers. Dit is een zusje / broertje van Bohemian Rhapsody. Niet dezelfde kwaliteit, maar wel de mix van theater, rock en verrassing zoals eigelnlijk alleen Queen kan maken.
You and I - het eerste nummer dat ik echt wat minder vind. Niet heel slecht, maar ook niet bijzonder.
Somebody to Love - Briljant gezongen Queen klassieker, die m.i. dankzij George Michael nog beter is geworden. Hier laat Freddie horen hoed sterk hij vocaal was.
White Man - Ook weer zo'n fantastisch typisch Queen nummer. Riustig intro en lekker rocken. Zoals eerder gezegd, ook 1 van de betere teksten.
Good Old-Fashioned Lover Boy - Heerlijk popnummer, gemaakt om lekker mee te zingen.
Drowse - Roger heeft hele mooie hoge noten, verder ben ik niet echt een fan van zijn solo zang. Dit is het minste nummer van de plaat.
Teo Torriatte (Let Us Cling Together) - Deels Japanse tekst, bedenk het maar. Weer zo'n typisch Mercury nummer en die kan ik toch altijd erg waarderen.

Al met al een album dat de klassieke status verdient en laat zien dat Queen de ultieme combi van rock en theater uitstekend beheerst.

Innuendo: de plaat met de zieke Mercury. Het is echter fenomenaal wat hij ondanks zijn ziekte weet te presteren. Deze plaat komt op mij over alsof Freddie nog 1 keer wil laten zien wat hij allemaal in zijn mars heeft.
Ride The Wild Wind en Delilah zijn voor mij de enige mindere nummers. Voor de rest schieten we van het ene naar het andere hoogtepunt.
Het gevarieerde Innuendo met de lekkere bijdrage van Steve Howe. De ijzingwekkende vocalen op Don't Try So Hard en All God's People. Lekker knallen met Headlong, I Can't Live With You en The Hitman. Tenslotte afsluiten met de boodschap die Freddie echt geleefd heeft: The Show Must Go On.

Dit album is voor mij echt van een kwaliteit die Queen sinds A Day At The Races niet meer gehaald had. Jammer dat Freddie tijdens zijn carrière niet heel zuinig op zijn stem was, want deze plaat laat absoluut horen hoe goed Freddie was.
Queen zonder Freddie heeft mij nooit echt kunnen boeien, maar met Freddie is het zonder twijfel één van de beste bands uit de rockgeschiedenis.