News is een album wat op mij meer gedateerd overkomt dan de voorganger Cut. Dit album bevat 6 sterke songs. Helaas ook 2 dissonanten: It's over en Fist in Glove zijn niet geslaagd.

Orwell's year stond destijds niet op de LP, maar was de B-kant van When the lady smiles.
Maar het is een goed nummer en een leuke verwijzing naar George Orwell's boek: "1984"
Overigens had Tina Turner op Private dancer ook al een nummer opgenomen dat verwijst naar dit jaartal. Een nummer dat geschreven was door David bowie in 1974

Maar goed terug naar NEWS. Ik begrijp niet goed dat Clearnight moonlight hier en daar wordt neergesabeld. Zo slecht is dit nummer niet en bekijk de clip er nog maar eens van. Volledig in de stijl van When the lady smiles en Twilight Zone. Ook deze clips waren geregisseerd door Dick Maas( turn the world around en nog veel later Burning Stuntman ook)
Over Twilight Zone gesproken. Ik blijf Mission Impossible altijd een soort vervolg vinden op Twilight Zone. Het is het langste nummer van het album. De tekst sluit aan op het thema van twilight Zone. Het nummer heeft muzikaal ook dezelfde opbouw.De Bas van Gerritsen heeft ook een prominente rol. Het enige nadeel van de studioversie is dat ik altijd het gevoel krijg dat er nog meer had moeten komen na 5.58 min. Mission impossible geeft NEWS dat beetje extra waardoor ik het album toch nog regelmatig opzet.
I'll make it all up to you is in mijn ogen een vergeten pareltje en enough is enough is ook zo'n sterke song. Over When the lady smiles kan ik heel duidelijk zijn. Dat dit nummer al 2x bij Veronica's top 880 van de jaren 80 bovenaan is geeindigt zegt al genoeg.

Leuk om te melden is dat ik ooit over de bijbehorende clip een presentatie heb gehouden. Deze presentatie mocht maar 10 minuten duren , maar na een half uur werd mij vriendelijk verzocht om er een eind aan te breien. Er was namelijk zoveel over te vertellen dat ik ruimschoots over de 10minutenpresentatietijd heen ging. Maar mijn toehoorders vonden dat geenszins storend.


Hier de link van de clip clearnight moonlight
YouTube - Golden Earring - Clear Night Moonlight

The Hole.... Symbolischer had het niet gekund. Want ten tijde van dit album ging er werkelijk van alles mis.

Allereerst was daar de producer( Shell Schellekens). die zag dit album als 1 groot experiment. Op zoek naar nieuwe geluiden sloeg hij helemaal door. Dat hoor je ook aan de electronische toevoegingen.

Ten Tweede werd er door de toenmalige manager (Haayen) vanuit America een "important radiopromotor" gehaald, die kwam de earring vertellen wat ze alsnog moesten doen om weer voet aan de grond te kunnen krijgen in de VS.
Een radiopromoter is een persoon die radiostations adviseert welke muziek te draaien, zodat er meer luisteraars komen en ook meer adverteerders
Deze promotor vertelde dat "Quiet Eyes"uiterst geschikt was voor de toen geldende format op de amerikaanse radio. Er moest alleen heel veel galm op ala Journey, bryan Adams en Foreigner. Die destijds de amerikaanse ether beheersten.
Het viel de Earringmannen op dat die promotor de hele dag aantekeningen maakte. ook zei hij dat ze niet bang moesten zijn want hij zou de mix zelf bijwonen. Hij bleef maar aantekeningen maken en toen de man naar de wc moest kon barry Hay zich niet meer inhouden en pakte het aantekeningenboekje uit de binnenzak van het jasje dat hij had achtergelaten. En wat stond er in het boekje..................Niets. Het was dus een perfecte afspiegeling van die promotor. Een leeg omhulsel

"Quiet eyes werd ook nog eens voorzien van een peperdure videoclip, gemaakt door Anton Corbijn.

Bij het nummer Why do I werden de opnames van de eerste stem verwijderd, zodat de tweede eerste stem zou worden en de derde tweede stem. Dat kan je ook duidelijk horen. Omdat er een deadline was, kon het niet anders.

De tijden die op de hoes vermeld worden kloppen ook niet. Zo duurt bijvoorbeeld Jump and Run geen 6.10 maar 5.50 min.

Maar is het dan een slecht album? Dat is natuurlijk een persoonlijke smaak. Dat zie je hier op musicmeter ook duidelijk terug.
Het album heeft in mijn ogen een valse start. They dance Brrrrrr.....Gelukkig wordt het goed vervolgt met Quiet eyes, save the best for later en Have a heart.
Love in motion is een echt opvullertje. Jane Jane en Jump and run zijn degelijke songs en ik ben zelf zo benieuwd hoe why do i had geklonken zoals het moest klinken, dus met de originele eerste stem. Toen ik in 1986 dit album kocht en Why do i voor het eerste hoorde had ik al het gevoel dat er iets mis mee was. Het was wel ok, maar niet overdonderend, terwijl het wel de potentie had. Jaren later kwam ik toch nog achter het ware verhaal van Why do i en vielen de puzzelstukjes op zijn plaats.

Het album sluit af met in mijn ogen 1 van de mooiste nummers van de Earring : A shout in the dark"
Dus het is een prima album. Geheel in de stijl van de rock uit de jaren 80. Jammer van de nummers They dance en love in motion, maar de rest is goed te doen

Ruim 20 jaar na het fantastische Bloody Buccaneers komt de Earring dan eindelijk met een album wat in het verlengde ligt van dat album. Stevige rocksongs afgewisseld met ballads. De andere studioalbums tussen deze 2( Face it, Love sweat, Paradise in the distress en Millbrook USA) konden mij niet geheel overtuigen.

Dit album gaat sterk van start: Identical, Timebomb, As cool as it gets en Acrobats and clowns zijn allen prima rockers.

What do I know about love is niet echt een geslaagde ballad. Gelukkig pakt de band het met I still got the keys... en het ijzersterke Dope Runner de draad weer op.

Maar het mooiste van dit album komt dan nog
"Stratosphere" Wauw een geweldig nummer is dat . De eerste tonen doen erg denken aan de opening van de Earringclassic : Twilight Zone, maar slaat na enkele seconden een ander pad in. Zeer goed over nagedacht.

De nummers Flowers in the mud en Avenue of broken dreams liggen weer in het verlengde van de eerste nummers van dit album.

Ik had nooit verwacht dat ik ooit zou zeggen dat de door George Kooijmans gezongen nummers de minste van een earring album zouden zijn. Maar het is bij dit album dus helaas wel zo. Erg jammer dat dit album afsluit met het flauwe Wanted by women. In mij ogen een mindere kopie van Whisper in the crowd( Paradise in distress)

Gelukkig dat de Earring na 9 jaar een veel beter album uitbrengt dan het wisselvallige Millbrook USA. Want als dat album hun eventuele carriereafsluiter was geweest, dan was dat Earring onwaardig. Gelukkig is dat dus niet het geval

Zoals de Amerikanen zouden zeggen: "This album is tit's and ass"

Ik heb hem nog op Elpee. Ik draaide eigenlijk altijd de b-kant. Later de cd gekocht en toen kwamen de eerste 4 nummers ook vaker voorbij. Die zijn niet slecht, maar ook niet super. De ackoestische zijn nog steeds een stuk aangenamer om naar te luisteren

Het beste album van Iron Maiden na Somewhere in time: Ook hier is de balans tussen compacte en lange songs goed en van een hoog niveau. Nummers als Paschendale, Nomore lies en Dance of death zijn van zo'n hoog niveau, dan lijkt het net dat New frontier, gates of tomorrow minder zijn. Maar haal deze nummers is van dance of death af en zet op A matter of life and death of The Final Frontier, dan tillen deze nummers die albums naar een hoger platform. De nummers zijn namelijk niet slecht, maar doordat er zulke enorme artistieke en creatieve uitschietres staan op dit album, lijkt het net of deze songs minder zijn, maar dat is dus niet zo!

Erg goed album dus!!

1 van de beste albums uit de jaren 80. Dit album staat symbool voor de goede muziek die in dat decennium wel degelijk is gemaakt. Er wordt helaas wel eens lacherig gedaan over de muziek uit de jaren 80, maar dat er topmuziek werd gemaakt bewijst Tears for fears met dit album.
Dit album is erg gevarieerd en zelfs het Jazzy"I believe" is geslaagd
Verder staat dit album vol goede pakkende songs, met de kenmerkende synthersysers aangevuld met gitaar, piano en saxofoon. Ook worden er verschillende geluidseffecten toegepast

Het album begint natuurlijk met de megameezinger Shout en iedereen kent dit nummer wel, maar als je eens objectief naar dit nummer luistert hoor je dat er een geweldige opbouw in zit die steeds bombastischer wordt. Met als hoogtepunt een prachtige gitaarsolo. Shout stond in 1985 een paar weken op nummer 1 en is een kenmerkend nummer geworden voor de jaren 80.

The working hour is voor mij het pareltje op dit album: 6.29 minuut wordt je in dat nummer gezogen en elke keer als ik dit nummer hoor verbaas ik me er weer over hoe geniaal het in elkaar zit. De schitterende saxofoonpartijen die beurtelings bespeeld worden door: Mel Collins en William Gregory

Everybody wants to rule the world heeft een goede tekst en gitaarsolo

Mother's Talk had ik destijds nog op 12" , maar ik heb de albumversie altijd veel mooier gevonden. Goede editingvan dit nummer

I Believe heeft dus een jazzysfeer, maar ligt verder wel in de lijn van het album

Broken schudt je weer wakker na het dromerige i Believe

Dan komt Head overheels wat ik lang 1 van de mooiste nummers van miden de jaren 80 heb gevonden Met Andy Davis op de Grand Piano. Het was de derde single in nederland van dit album, maar kwam niet verder dan de tipparade

Listen is een prachtig overdonderd laatste nummer

Nogmaals een prachtig album: Nog steeds. Het klinkt niet gedateerd en er zit een prima balans in. Ik draai nog steeds met veel plezier

Ik kan me herinneren dat ik deze cd vrijwel direct kocht na het horen van het nummer: The Solution. The Breakfast club met Peter van Bruggen en Jeanne Kooijmans draaide deze veel in hun ochtendshow begin jaren 90

Erg goed album, nog steeds. Lekker rauw! Anna Lee, We are no Man en Partners zijn mijn favorieten samen met het al eerder genoemde The solution