menu

Hier kun je zien welke berichten VladTheImpaler als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Beck - Morning Phase (2014)

3,5
Een erg late (Loser kende ik wel dan nog wel), maar fijne eerste kennismaking met Beck. Het album opent met het rustige Morning wat voor mij de toon zet voor de rest van het album. Het eerste hoogtepuntje is Blue Moon. Daarna kakt de boel helaas een beetje in en kabbelt het net wat te veel door. Een nummer als Wave bijvoorbeeld, wat voor mij meer klinkt als een drie minuten durende outro dan een volmaakt nummer. Naar het einde toe word de plaat weer beter met Country Down en Waking Light als mijn favoriete nummers van het album. Vooral Waking Light vind ik een erg mooi nummer. Ik denk niet dat het album nog verder zal groeien, maar wie weet.

Bruce Springsteen - High Hopes (2014)

3,0
Een aardige plaat vind ik het, maar niet heel bijzonder. Het grote merendeel van de nummers bestempel ik als redelijk, maar meer ook niet. Het beste nummer vind ik American Skin (41 Shots), de live versie vond ik al indrukwekkend en ook op de plaat is het een prachtig nummer. Verder is Hunter of Invisible Game een fijn nummer, maar de rest gaat toch een beetje langs me heen. Er is verder niet veel mis mee, maar het doet me ook niet veel tegelijk. De samenwerking met Morello is prima, hij treed met zijn gitaarspel vrijwel nergens te veel op de voorgrond, behalve in The Ghost of Tom Joad waar de solo naar mijn mening toch niet helemaal past in de stijl van het nummer.

Courtney Barnett - Tell Me How You Really Feel (2018)

4,0
Vooralsnog houd ik het op 4*, al heb ik het gevoel dat ie al richting de 4,5* gaat maar dat zal de tijd moeten uitwijzen. Betekent dus dat het een zeer goede en fijne opvolger is van het debuut. Grote veranderingen ten opzichte van het debuut zijn er niet echt, de verschillen zitten in kleine details. Voor mijn gevoel klinkt dit album op het eerste gehoor iets bedachtzamer dan het debuut, het heeft iets meer draaibeurten nodig om goed te kunnen landen. Niet dat de nummers nou ineens zoveel moeilijker in elkaar zitten of klinken, maar buiten City Looks Pretty en Nameless, Faceless staan er niet direct 'cathy' nummers op die direct blijven hangen.

Dit album leunt iets meer op een algehele sfeer die mooi word ingeleid door de donkere klanken en korte gitaaruitbarsting in Hopefulessness , en als afsluiter het relaxte Sunday Roast. Vanaf de opener wordt er mooi opgebouwd naar de wat hardere nummers in het midden van de plaat (Nameless, Faceless en I'm Not Your Mother, I'm Not Your Bitch), om vervolgens weer geleidelijk af te bouwen tot aan Sunday Roast. Het fijne is dat elk nummer gewoon goed tot sterk is waardoor er ook geen inkak moment is. Het geduld van de luisteraar wordt ietsjes meer op de proef gesteld, maar krijgt daar uiteindelijk wel een sterk album als geheel voor terug. Het enige wat het album voor mij ten opzichte van het debuut een beetje mist, zijn een of twee grote uitschieters ala Pedestrian At Best bijvoorbeeld.

Ik ben benieuwd hoe de nieuwe nummers zich live gaan houden tussen de nummers van het debuut, maar ik ga er zeker van uit dat ze daar zeker niet tussen misstaan.

Kevin Morby - Singing Saw (2016)

5,0
Voor het eerst gewaagd aan iets dat lijkt op een recensie/mening...

Elk jaar is het wachten op de plaat van een singer-songwriter waarop rock, folk en pop met invloeden vroegere jaren op een mooie manier worden gemengd. In 2014 was dat voor mij The War On Drugs en in 2015 Father John Misty. Natuurlijk zijn er muzikaal genoeg verschillen, maar voor mij roepen die albums een zelfde gevoel en sfeer op als deze van Kevin Morby. Net zoals bij die platen bevat dit album prachtige rijk gearrangeerde nummers.

Cut Me Down is direct een prachtig dromerig openingsnummer. Met wat simpele gitaar akkoorden, wat rustige slagen op de drums en de rustige zang van Kevin Morby word deze sfeer gecreëerd. Direct voel je de relaxte melancholische sfeer van dit album. Op het eerste gehoor lijkt zijn zang niet zo bijzonder, maar tijdens zulke rustige nummers kom je erachter dat hij beschikt over een prachtig warme stem die mooi aansluit bij de muziek. Het tweede nummer I Have Been To The Mountain is wat mij betreft meteen het hoogtepunt van het album. Dit nummer is juist een tikkeltje het tegenovergestelde van de opener. Een rijk gearrangeerd en voor dit album een uptempo nummer met koortjes, trompet en gelikte gitaarsolo’s. Juist dankzij deze toevoegingen blinkt het nummer zo enorm uit.

Op sommige nummers is er zelf een lichte psychedelische ondertoon te horen zoals op Singing Saw en Drunk And On A Star. Met Singing Saw is er een mooi uitgesponnen nummer dat gelijk het langste nummer van de plaat is. Het gitaarspel in combinatie met de aanwezigheid van een synthesizer zorgt voor een licht psychedelische sfeer. Drunk And On A Star borduurt verder op de rustige en laidback sfeer van Singing Saw met prachtig gitaarspel. Dorothy is een ode aan zijn gitaar die altijd aan zijn zijde is. ''C'mon Dorothy y'know we could go all night''. Het is samen met I Have Been To The Mountain een van de uptempo nummers.

Ferris Wheel is wat mij betreft het minste nummer van de plaat. Het nummer met alleen pianospel te horen, overtuigt net niet genoeg en de magische sfeer die op de rest van de plaat te horen is, mist hier een beetje. Gelukkig wordt het nog helemaal goed gemaakt door de laatste drie nummers die voor mij de sound en sfeer van dit album perfect samenvatten. Destroyer neemt je mee in de meest prachtige droomwereld. Black Flowers heeft iets vrolijks en opbeurends wat me enorm bevalt en Water is een mooie afsluiter waar Morby je mee op reis neemt naar een plek waar al je zorgen worden weggenomen.

Singing Saw is voor mij een plaat waar al je zorgen voor even worden weggenomen, je onderuit kan zakken en wegdromen naar een rustgevende plek. Op het eerste gehoor lijken de nummers wat simpel, maar elk nummer bevat genoeg details zoals helder pianospel, tokkelend gitaarspel, een trompet of viool hier en al deze elementen zorgen juist voor prachtig rijk gearrangeerde nummers. Singing Saw is een prachtig geheel geworden wat zomaar de echte doorbraak zou kunnen worden voor Kevin Morby als soloartiest.

Kings of Leon - WALLS (2016)

Alternatieve titel: We Are Like Love Songs

4,0
Altijd al een liefhebber van KoL geweest, van het begin werk en de albums na de grote doorbraak. Come Around Sundown en Mechanical Bull vond ik prima platen waarop een aantal geweldige nummers staan, maar ook net wat te veel doorsnee nummers.

Voorafgaand aan dit album was ik al erg enthousiast over de singels. Het lekker energieke Waste a Moment, het prachtige rustige Walls en het lekkere dansbare Around The World. En vergeleken met de voorgaande twee albums is dit album wel over hele speelduur van goede kwaliteit, alleen Muchacho valt een beetje buiten de boot. Het zou heel goed kunnen dat Find Me het favoriete nummer gaat worden, want het heeft een heerlijke energie dat doet denken aan de eerste albums. Verder is ook Eyes On You zeker de moeite waard te benoemen als sterk nummer.

Of je het een return to form kan noemen hangt denk ik af wat je van de voorgaande twee albums vond. Vond je die niks, dan kan je het wel zo noemen. Voor mij stonden op de twee voorgaande genoeg goede nummers dus een return to form is het voor mij niet. Wel is het een heerlijk album geworden met een constant goed niveau.

Mumford & Sons - Delta (2018)

3,0
Mumford & Sons borduurt hier verder op de sound en richting die ze sinds hun vorige album Wilder Mind zijn ingegaan. Of te wel, de banjo blijft aan de muur hangen en daarvoor in de plaats is een algemener band geluid te horen. Toch zijn er nog wel typische Mumford & Sons dingetjes gebleven zoals de zang, opbouw en thema's van nummers bijvoorbeeld.

Eigenlijk heb ik de band al een tijdje geleden links laten liggen, maar toch was ik ergens benieuwd omdat ik toch het idee heb dat de band het nog wel in zich moet hebben om een paar lekkere nummers te maken. Toch bevestigt dit album mijn gelijk om de band links te laten liggen. Niet omdat de nummers perse slecht zijn, maar omdat er niks spannends gebeurt en er ook geen nummers meer zijn waarvan je opveert. Vrijwel het gehele album speelt zich af op het zelfde en bij vlagen gezapige tempo, waardoor de zit van meer dan een uur wel erg lang gaat aanvoelen. Zo af en toe weten ze sommige nummers nog mooi op te bouwen naar een mooi einde, maar dit gebeurt te weinig. Nogmaals, slecht is het ook niet dus vandaar dat ik het toch op 3* houd, maar wat meer variatie en spanning mag wel.

Protomartyr - Ultimate Success Today (2020)

4,5
De verhoging van 4* naar 4,5* zat er al wel aan te komen, maar is inmiddels meer dan dik verdiend. Protomartyr beschouwde ik ergens nog altijd een beetje als een buitenbeentje, maar inmiddels hebben ze toch al heel wat geweldige albums in de post-punk hoek uitgebracht, en met deze misschien wel hun beste so far.

Day Without End is als opener fantastisch. Langzaamaan wordt een geluidsmuur opgetrokken die je de donkere kamer van Protomartyr in trekt. Daarna knalt gelijk het geweldige - en misschien wel het beste nummer van het album - Processed By The Boys. De somberheid en woede zijn zowel in de teksten van 'zanger' Joe Casey als muzikaal te horen, en dat blijft het hele album door. Stiekem voorspeelde Casey het corona virus hier al.

'When the ending comes, is it gonna run
At us like a wild-eyed animal?
A foreign disease washed upon the beach'


De drie daaropvolgende nummers zijn misschien niet de hoogtepunten, maar alsnog zijn het sterke nummers en bewijst dat dit album van begin tot eind sterk in elkaar steekt. Met Michigan Hammers zijn we bij het volgende hoogtepunt. Ook deze klinkt net als Processed By The Boys lekker gejaagd , en hier vallen de nieuwe jazz invloeden goed op. Die jazz invloeden zijn door het hele album te horen, en geven de muziek een nog extra donker en mysterieus sfeertje mee, een zeer geslaagde toevoegging.

Tranquilizer laat nog een andere kracht van dit album/de band horen, namelijk de dynamiek in de nummers. Er wordt soepel geswitched tussen rustige donkere stukken en snoeiharde stukken. Nog een mooi voorbeeld zit aan het einde van Modern Business Hymns. Maar het mooiste voorbeeld van die dynamiek zit in mijn persoonlijke favoriet Bridge & Crown. Een rustig begin wordt ineens bruut verstoord door geweldige gitaarriff waarna de intensiteit steeds iets verder opgebouwd.

Worm in Heaven is de afsluiter die het album verdient en alles wat dit album geweldig maakt samenvat. Waar normaal gesproken Casey voornamelijk zaken van buiten in de wereld beschouwt en bekritiseerd, lijkt hij op dit album en het duidelijkst op dit album meer op persoonlijk vlak te reflecteren. En zoals we bij Protomartyr gewend is dat ook niet over de vrolijke kant van het leven.

'I am the worm in heaven
Remember me how I lived
I was frightened
Always frightened'


Vanaf nu zie ik Protomartyr niet meer als een buitenbeetje, maar als een topspeler onder de post-punk bands die een meester is in je laten genieten van zwartgalligheid.

Royal Blood - Royal Blood (2014)

4,0
lemmylavigne schreef:
Op Haldern pop gezien. Single is leuk, maar te weinig afwisseling naar mijn mening. Na een paar nummers weet je het wel.


Er is inderdaad misschien niet veel afwisseling te vinden op dit album, maar de nummers zijn allemaal zo sterk dat het eigenlijk niet zoveel uitmaakt.

Temples - Sun Structures (2014)

4,5
Wat een heerlijk debuut is dit geworden zeg. Door alle singles die vorige jaar waren uitgebracht, keek ik al erg uit naar het debuut. Het album opent sterk met het al bekende Shelter Song en Sun Structures. Zo volgen er nog een aantal zeer fijne nummers waarbij de al bekende singles er voor nu nog boven uit steken. Qua sound was de vergelijking voor mij met Tame Impala niet ver weg en het debuut Innerspeaker daarvan. Verschil is dat Temples over het algemeen wat meer up tempo is en wat toegankelijker is naar mijn mening (vooral de singles). Wat ik alleen een beetje jammer vind is dat Temples misschien nog net iets teveel binnen de lijntjes blijft. Des al niet te min Ik heb zo'n gevoel dat Temples met deze plaat echt gaat doorbreken bij een groter publiek en op de komende festivals in de zomer een zeer fijne toevoeging is.

The Howl & The Hum - Human Contact (2020)

2,5
geplaatst:
Tjah, dit is toch wel een beetje een teleurstelling geworden voor mij. Ik heb The Howl & The Hum ten tijde van hun eerste singles (Murder, Don't Shoot at the Stormleren) kennen, en die maakte enthousiast en nieuwsgierig naar meer. Live op London Calling gezien, en nog enthousiaster geworden want live was het nog een stukje energieker en de man achter de band Sam Griffiths is een echte blikvanger. Het is niet dat The Howl & The Hum nou de meest originele muziek maken, maar zoals coldwarkids al zei, af en toe een bandje dat makkelijk in het gehoor ligt is wel zo fijn. En daarbij klonken die eerste singles fris, en hadden nog een klein scherp randje.

De eerste nieuwe singles (Human Contact en Hall of Fame) die op dit album zouden komen, vond ik uiteindelijk ook prima nummers. Wel hoorde je dat allemaal nog iets radiovriendelijker was geworden en dat de synths meer ruimte kregen. Dat laatste werd helemaal bevestigd op de andere singles (27 en Until I Find a Rose). Die lijn is doorgezet op het grootste gedeelte van dit album, en dat is waar ik mijn enthousiasme voor de band een beetje ben verloren. Het klinkt voor het grootste gedeelte te vlak en minder fris. Het draait ook iets te veel om de (sterke) zang van Sam, maar muzikaal blijft het dus te veel achter. Toch zullen ze zeker wel succes gaan hebben op de radio denk ik.

The Last Shadow Puppets - The Dream Synopsis EP (2016)

4,5
Een beetje vanuit het niets werd ineens deze EP aangekondigd met daarop vier covers en twee nummers van het laatste album Everything You've Come To Expect. Die twee nummers zijn Aviation en The Dream Synopsis. Aan Aviation is eigenlijk weinig veranderd of toegevoegd waardoor dat een beetje een minpuntje is. In The Dream Synopsis is de grote verandering het vervangen van de gitaar voor de saxofoon en een lichte verlaging van het tempo ,wat dit nummer zeker goed doet. Het geeft het nummer net iets meer zwoel.

Maar dan over naar de covers waar het toch om draait op deze EP. Het zijn allemaal covers die ze dit jaar tijdens de tour hebben gespeeld. Helaas heeft Moonage Daydream van David Bowie de EP niet gehaald. Tijdens de live shows was het mooi om te merken hoeveel plezier ze hadden in het spelen van de covers, en het is geweldig om datzelfde plezier hier terug te horen. Daarnaast hebben Turner en Kane de gave om de juiste nummers te kiezen die bij hun passen en waaraan ze toch genoeg hun eigen geluid en sfeer kunnen meegeven.

Les Cactus is een een origineel van Jacques Dutronc, een Franse rock'n'roll artiest uit de jaren 60' die wat doet denken aan een verloren Franse Beatles lid, wat terug te horen is op dit nummer. Het heeft nummer heeft gewoon een heerlijke losse energie wat het zo aanstekelijk maakt. Daarbij is het toch vrij gedurfd van Turner om als Brit in het Frans te zingen.
Dan volgt Totally Wired, een cover van The Fall, wat voor mij een van de hoogtepunten is van de EP. Het nummer ligt Miles Kane volledig en hij trekt dan ook alle aandacht naar zich toe. Vergeleken met het origineel geven ze het nummer nog meer energie en zingt Kane heerlijk hysterisch.
This Is Your Life van Glaxo Babies is een cover die ik nog niet kende en ook hier is Kane de leadzanger. Het nummer heeft iets van een horror rock sfeertje. Voor mij de minste cover, maar zeker niet slecht.
Dan de laatste cover en voor mij het hoogtepunt van de EP is Is This What You Wanted van Leonard Cohen. En dat komt vooral door Alex Turner die hier volledig de controle neemt. Tijdens de live shows viel zijn performance nog meer op, hij gedroeg zich meer en meer als een (soms dronken) crooner. En dat hoor (en zie je terug in de clip) in dit nummer. Je moet er een beetje van houden, maar als het je trekt dat ben je ook gelijk overtuigt. Mede daardoor wordt er ook een heerlijke zwoele sfeer neergezet.

The National - I Am Easy to Find (2019)

4,5
Eigenlijk een beetje tegen mijn eigen verwachtingen in verhoog ik naar 4,5*. Ik ben een groot The National fan en bij de eerste luisterbeurten hoorde ik genoeg moois, maar toch was het iets minder dan ik van ze gewend was. Natuurlijk was het even wennen aan de vele (vrouwelijke) gastvocalen, maar inmiddels zijn een aantal daarvan uitgegroeid tot de hoogtepunten van het album. Zoals de magistrale bijdrage van Lisa Hannigan in So Far So Fast. Qua sound ligt dit album ergens in het verlengde van Sleep Well Beast (hallo You Had Your Soul with You) , en toch staat het ook wel weer op zichzelf.

Ik wist al wel dat The National een geweldige drummer heeft met Bryan Devendorf en dat hij belangrijk is voor de sound, maar op dit album lijkt het nog belangrijker. Bijvoorbeeld op Where Is Her Head, dat nummer leunt op zijn geweldige drums.

Inmiddels merk ik ook dat ik het album toch vaak wil opzetten, en dan vooral op de rustigere momenten van de dag. Daarvoor leent dit album zich perfect. Het heeft een bepaalde rust die ik erg prettig vind. Ik lees hier vaker dat de lengte van het album een minpuntje is maar ik heb daar eerlijk gezegd geen enkele moeite mee. Het voelt voor mij zeker niet aan alsof dit een album is dat langer dan een uur duurt, en dat zie ik als een pluspunt. En met Rylan en Light Years heb je ook nog eens twee 'nieuwe' klassiekers te pakken die bij het beste werk van de band horen.

Twin Peaks - Side A (2020)

4,0
Een meer dan lekker tussendoortje van een (wat mij betreft) ondergewaardeerd bandje. What's The Matter is toch wel een typisch Twin Peaks nummer, lekker opbeurend en gemaakt om mee te zingen/schreeuwen. Whistle in the Wind End of Everything is dan een lekker relaxt nummer met zelfs wat jazz invloeden.
Any More Than You Want is een prima tussendoortje, maar met Above / Below sluit de EP geweldig af. Sinds het vorige album Lookout Low durft de band zo nu en dan de tijd te nemen om een nummer op te bouwen, wat ondere andere resulteert in het fraaie Above/Below.