Op zijn vorige album El Salvador rapte Sef nog over de vraag of er nog wel een plek was voor hem in de hiphop scene. Hij had vooral een boel vragen voor zichzelf over hemzelf. Tijdens de corona pandemie kreeg hij de kans om dat album integraal uit te voeren met een complete band en strijkers (dikke vet kijk en luistertip!). Het lijkt erop dat Sef zich daarmee weer muzikaal en persoonlijk heeft hervonden. De rijke sound van dat optreden is hier goed terug te horen. Past ook erg mooi bij de gebalanceerde voordracht die Sef heeft. Op dit album zijn de persoonlijke twijfels verdwenen, maar daarvoor in de plaats zijn er twijfels over de stand van onze maatschappij en of we het niet beter anders kunnen inrichten. Op een relaxte manier brengt Sef zware kost, en er zitten weer een aantal scherp gevonden lines tussen.

Je kan toch wel stellen dat Sonic Youth in hun begindagen een stuk donderker, onheilspellender en extremer in hun noise-rock waren dan op hun latere bekende albums. Death Valley '69 komt nog het meest in de buurt van die latere sound, en zit een stuk gestructureerder in elkaar dan de rest op dit album. Want dit album is - zoals anderen hier al zeggen - erg onheilspellend en beklemmend. Vooral door de ijzige en donkere sfeer die muzikaal gecreeerd word. Soms lijkt de sfeer belangrijker dan de nummers zelf. Het ene nummer pakt dit beter uit dan de andere. Zeker wel een stap vooruit ten opzichte van zijn voorganger Confusion Is Sex.

Deze heb ik nu inmiddels een aantal keer beluisterd, maar ik blijf het lastig vinden deze goed in te schatten. Aan de ene kant vind ik de sound erg nice, maar ik merk dat de nummers los minder goed blijven hangen. Iets wat ik met de latere bekendere Sonic Youths albums wel heb. Daardoor mist de echte klik met dit album nog een beetje.

Vergeleken met het voorgaande album zijn de nummers en het album een stuk georganiseerder. Daarnaast klinkt deze een stukje minder onheilspellender dan de vorige, maar wel weer furieuzer. Ze zetten - zoals tot nu toe met elk album - weer een stap vooruit. Madonna, Sean, And Me (Aka Expressway to Your Skull) is zoals vele anderen hier al zeggen het hoogtepunt van het album. Voor nu houd ik het nog op 3,5*, maar wie weet valt het kwartje binnenkort ineens wel en zit er een verhoging in.

Sister is het volgende album in mijn chronologische reis door alle Sonic Youth albums. Waar bij voorganger EVOL de nummers niet zo bleven hangen, is dat hier op Sister wel het geval. Waar dat precies aan ligt weet ik ook niet zo goed, want het is niet alsof de nummers hier ineens meer catchy zijn geworden. Wel valt het gitaarspel mij meer op en bevalt me ook nog iets beter. Verder wordt de lijn van EVOL hier doorgetrokken wat betreft stijl en sound. Het echte onheilspellende zoals op de eerste albums is er inmiddels wel vanaf, maar de donkere, boze en schurende sound is gebleven.

Het album begint met 'Schizophrenia' voor Sonic Youth begrippen rustig, met wel erg fijn en zelfs een tikkeltje melodieus gitaarspel. Het zet je misschien een beetje op het verkeerde been voor de rest van het album, want dat is zoals ik al zei donker en schurend. Dat begint bij '(I Got a) Catholic Block', dat lekker opgefokt klinkt. Voor zo'n beetje alle andere nummers kan ik hetzelfde zeggen. 'Pacific Coast Highway' is mijn favoriet op dit album. Het begint als een nachtmerrie, waar je vervolgens heel even uit lijkt te ontwaken. Maar dat is maar voor korte duur want al snel wordt je weer die nachtmerrie ingetrokken. Met 'White Cross' sluit het album lekker kort en puntig af.

Tot nu toe is vrijwel elk album steeds een stapje vooruit, in persoonlijke beoordeling en qua sound. Bij deze dus ook weer, en dat zit hem dus vooral in dat de nummers mij iets meer bevallen en meer blijven hangen.

Ik weet niet precies waarom, maar toch heeft SPRINTS me positief weten te verrassen met deze tweede worp. Ik ken de band al sinds de eerste EP's en hun debuut album was een sterke plaat waarmee ze terecht meer aandacht kregen. Toch raakte ze bij mij zelf een beetje uit beeld en had ik niet zoveel verwachtingen van hun tweede album. Misschien omdat ik niet zo goed wist hoe SPRINTS nog zou kunnen verrassen.

Met een nieuwe gitarist in de gelederen zijn ze gelukkig niet ineens radicaal een andere kant op gegaan, maar is de bekende sound ietsjes uitgebouwd. Het tempo is over het algemeen iets omlaag geschroefd maar daarvoor terug krijgen we veel meer onderhuidse spanningen, en dat staat SPRINTS goed. Gelukkig zijn er ook nog een paar nummers waar het gaspedaal wel lekker wordt ingedrukt zoals op bijvoorbeeld Need. Eigenlijk staat er geen nummer op waarbij ik denk 'mwah', dus het is weer een sterk album geworden. Net zoals op het debuut album sluiten ze ook deze af met een langer nummer die heerlijk word opgebouwd.

Ten opzichte van haar vorige twee albums is dit album een stuk introverter, waarop Stella duidelijk maakt dat ze een lastige periode achter de rug heeft. En dat doet ze niet op een cryptische manier, maar is er juist vrij duidelijk aan. Iets minder vrolijke nummers dus, maar gelukkig zijn er nog wel een paar van haar herkenbare vorlijke indie-pop/rock nummers te bekennen (Standing Ovation & Feel It Change). Andere nummers voelen wat zwaarmoediger en sommige bijna meer aan als schetsen door de kale muzikale begeleiding (bijv. Year of Trouble). Het middenstuk kakt daardoor net wat te veel in. Over het geheel een prima album, maar ik had toch op wat meer gehoopt dan prima.

Ik ben zeker een liefhebber van de muziek van Sufjan, en dan voornamelijk van zijn meer op folk gerichte albums zoals Illinois en Carrie & Lowell. Deze zou zoals aangekondigd weer meer in de richting gaan van The Age of Adz, een album en kant van Sufjan die ik niet slecht vind maar mij toch minder trekt dan zijn andere albums.

En inderdaad zijn hier de drukke en meer elektronische nummers aanwezig. Veel van de nummers zijn lekker druk en vol met geluidseffecten die hij uit zijn synths weet te toveren. Gelukkig is het niet anderhalfuur gekkigheid en bouwt hij ook nog wat rustmomenten in. Het album opent met de eerste paar nummers erg fijn, en met de opener en Video Games zijn er gelijk twee van mijn favorieten van dit album te vinden.

Dan volgt echter een moeilijk middenstuk. Niet dat het muzikaal nou moeilijke kost word, maar eentonigheid komt op de loer te liggen. Muzikaal verandert er namelijk niet zoveel ten opzichte van de eerste nummers, maar ze zijn ook net een stukkie minder boeiend. Mijn aandacht verslapt dan ook voor een net te lange tijd om dit met minimaal een 4* te beoordelen.

Vanaf Sugar weet Sufjan mijn aandacht weer te grijpen, met een mooi opgebouwd nummer. The Ascension is vervolgens ook een mooi nummer en sluit het album af met prijsnummer America.