Wat een heerlijk debuut is dit geworden zeg. Door alle singles die vorige jaar waren uitgebracht, keek ik al erg uit naar het debuut. Het album opent sterk met het al bekende Shelter Song en Sun Structures. Zo volgen er nog een aantal zeer fijne nummers waarbij de al bekende singles er voor nu nog boven uit steken. Qua sound was de vergelijking voor mij met Tame Impala niet ver weg en het debuut Innerspeaker daarvan. Verschil is dat Temples over het algemeen wat meer up tempo is en wat toegankelijker is naar mijn mening (vooral de singles). Wat ik alleen een beetje jammer vind is dat Temples misschien nog net iets teveel binnen de lijntjes blijft. Des al niet te min Ik heb zo'n gevoel dat Temples met deze plaat echt gaat doorbreken bij een groter publiek en op de komende festivals in de zomer een zeer fijne toevoeging is.

De plaat knalt gelijk uit de startblokken. Ik ben een liefhebber van garagerock, maar ik luister dan toch vooral naar garagerock van de afgelopen jaren. Daarom is het leuk om weer eens wat te horen uit een ander decennium. Helemaal omdat je duidelijk hier dingen hoort die je bij garagebands van nu terug hoort. Toch lees ik ook dat The Fuzztones juist weer op hun beurt de mosterd haalde bij de psychedelische garagerock uit de 60’s. Bij vlagen hoor ik invloeden van The Doors (Just Once bijvoorbeeld), mede door het hammond orgeltje dat af en toe opduikt.

Zoals ik zei knalt het album gelijk goed vanaf het begin, en buiten het gewone gaspedaal wordt ook de reverb en fuzz vol open gedraaid. Doe er nog een mondharmonica bij, en mijn gedachten gaan gelijk naar een hedendaagse band als King Gizzard & The Lizard Wizard.
Verder heeft het album ook een mysterieuze en donkere sfeer, wat mij dan weer doet denken aan de eerste albums van The Horrors. Ondanks die sfeer blijft het energieniveau wel gewoon vrijwel het gehele album op standje negen staan. De spreekwoordelijke rem wordt nergens gevonden, maar dat moet met dit soort muziek ook niet. Dat moet rammelen, je een energiestoot geven en je zin geven om in de rondte te gaan stuiteren. Daar slaagt deze plaat goed in.

De nummers uit de Peel sessie staan op MuMe wel bij de officiele tracklist, maar ik zie ze toch meer als een bonus omdat ook een aantal nummers al voorbij zijn gekomen. Als je deze nummers dan ook niet meerekent, heeft het album precies de juiste speelduur.

Tjah, dit is toch wel een beetje een teleurstelling geworden voor mij. Ik heb The Howl & The Hum ten tijde van hun eerste singles (Murder, Don't Shoot at the Stormleren) kennen, en die maakte enthousiast en nieuwsgierig naar meer. Live op London Calling gezien, en nog enthousiaster geworden want live was het nog een stukje energieker en de man achter de band Sam Griffiths is een echte blikvanger. Het is niet dat The Howl & The Hum nou de meest originele muziek maken, maar zoals coldwarkids al zei, af en toe een bandje dat makkelijk in het gehoor ligt is wel zo fijn. En daarbij klonken die eerste singles fris, en hadden nog een klein scherp randje.

De eerste nieuwe singles (Human Contact en Hall of Fame) die op dit album zouden komen, vond ik uiteindelijk ook prima nummers. Wel hoorde je dat allemaal nog iets radiovriendelijker was geworden en dat de synths meer ruimte kregen. Dat laatste werd helemaal bevestigd op de andere singles (27 en Until I Find a Rose). Die lijn is doorgezet op het grootste gedeelte van dit album, en dat is waar ik mijn enthousiasme voor de band een beetje ben verloren. Het klinkt voor het grootste gedeelte te vlak en minder fris. Het draait ook iets te veel om de (sterke) zang van Sam, maar muzikaal blijft het dus te veel achter. Toch zullen ze zeker wel succes gaan hebben op de radio denk ik.

Vroeger luisterde ik toch best veel naar The Killers, maar de laatste paar jaar ben ik The Killers wel ontgroeid. Toch zijn er met elk nieuw album nog wel een of twee singles/nummers die ik wel kan waarderen (The Man bijv op het vorige album). Bij dit album ontbreekt dat echter, al kan denk ik gezegd worden dat dit album over het geheel consistenter is dan zijn voorgangers.

Ik las hier voor het eerst dat Adam Granduciel van The War On Drugs zou hebben meegeschreven met dit album, en op de opener is dat gelijk direct te horen (de synths & drive). The Killers lijken dus voorzichtig wat nieuwe invloeden te absorberen. Dat is de rest van het album meer te horen, ik hoor gladde Britpop invloeden in 'Blowback' (doet me denken aan een Blossoms nummer), Bruce light in 'Caution', Fleetwood Mac in 'Running Towards a Place' en in "Fire in Bone' zijn er zelfs funky invloeden. De vraag blijft echter welke kant ze nou eigenlijk op wilde? Verder krijg je wat je verwacht van The Killers, een groots en bombastisch geluid.

Genoeg over de invloeden, want als de nummers zelf lekker zijn dan is een beetje leentje buur spelen niet verkeerd. Maar helaas zijn wat mij betreft te veel nummers het ene oor in het andere oor uit, of zijn vervelend (My God en When the Dreams Run Dry). Ik mis gewoon hier en daar een catchy hook of refrein. Ze proberen het wel vaak genoeg, maar het komt op mij dan te geforceerd over door bijvoorbeeld bij een refrein er ineens super bombastisch in te knallen.

Ik had niet de verwachting dat ik ineens weer liefhebber van The Killers zou worden, maar de positieve reviews maakte me toch nieuwsgierig. Die positiviteit deel ik zelf niet echt. Het is te veel middelmaat of daar nog net onder.

Een beetje vanuit het niets werd ineens deze EP aangekondigd met daarop vier covers en twee nummers van het laatste album Everything You've Come To Expect. Die twee nummers zijn Aviation en The Dream Synopsis. Aan Aviation is eigenlijk weinig veranderd of toegevoegd waardoor dat een beetje een minpuntje is. In The Dream Synopsis is de grote verandering het vervangen van de gitaar voor de saxofoon en een lichte verlaging van het tempo ,wat dit nummer zeker goed doet. Het geeft het nummer net iets meer zwoel.

Maar dan over naar de covers waar het toch om draait op deze EP. Het zijn allemaal covers die ze dit jaar tijdens de tour hebben gespeeld. Helaas heeft Moonage Daydream van David Bowie de EP niet gehaald. Tijdens de live shows was het mooi om te merken hoeveel plezier ze hadden in het spelen van de covers, en het is geweldig om datzelfde plezier hier terug te horen. Daarnaast hebben Turner en Kane de gave om de juiste nummers te kiezen die bij hun passen en waaraan ze toch genoeg hun eigen geluid en sfeer kunnen meegeven.

Les Cactus is een een origineel van Jacques Dutronc, een Franse rock'n'roll artiest uit de jaren 60' die wat doet denken aan een verloren Franse Beatles lid, wat terug te horen is op dit nummer. Het heeft nummer heeft gewoon een heerlijke losse energie wat het zo aanstekelijk maakt. Daarbij is het toch vrij gedurfd van Turner om als Brit in het Frans te zingen.
Dan volgt Totally Wired, een cover van The Fall, wat voor mij een van de hoogtepunten is van de EP. Het nummer ligt Miles Kane volledig en hij trekt dan ook alle aandacht naar zich toe. Vergeleken met het origineel geven ze het nummer nog meer energie en zingt Kane heerlijk hysterisch.
This Is Your Life van Glaxo Babies is een cover die ik nog niet kende en ook hier is Kane de leadzanger. Het nummer heeft iets van een horror rock sfeertje. Voor mij de minste cover, maar zeker niet slecht.
Dan de laatste cover en voor mij het hoogtepunt van de EP is Is This What You Wanted van Leonard Cohen. En dat komt vooral door Alex Turner die hier volledig de controle neemt. Tijdens de live shows viel zijn performance nog meer op, hij gedroeg zich meer en meer als een (soms dronken) crooner. En dat hoor (en zie je terug in de clip) in dit nummer. Je moet er een beetje van houden, maar als het je trekt dat ben je ook gelijk overtuigt. Mede daardoor wordt er ook een heerlijke zwoele sfeer neergezet.

Eigenlijk een beetje tegen mijn eigen verwachtingen in verhoog ik naar 4,5*. Ik ben een groot The National fan en bij de eerste luisterbeurten hoorde ik genoeg moois, maar toch was het iets minder dan ik van ze gewend was. Natuurlijk was het even wennen aan de vele (vrouwelijke) gastvocalen, maar inmiddels zijn een aantal daarvan uitgegroeid tot de hoogtepunten van het album. Zoals de magistrale bijdrage van Lisa Hannigan in So Far So Fast. Qua sound ligt dit album ergens in het verlengde van Sleep Well Beast (hallo You Had Your Soul with You) , en toch staat het ook wel weer op zichzelf.

Ik wist al wel dat The National een geweldige drummer heeft met Bryan Devendorf en dat hij belangrijk is voor de sound, maar op dit album lijkt het nog belangrijker. Bijvoorbeeld op Where Is Her Head, dat nummer leunt op zijn geweldige drums.

Inmiddels merk ik ook dat ik het album toch vaak wil opzetten, en dan vooral op de rustigere momenten van de dag. Daarvoor leent dit album zich perfect. Het heeft een bepaalde rust die ik erg prettig vind. Ik lees hier vaker dat de lengte van het album een minpuntje is maar ik heb daar eerlijk gezegd geen enkele moeite mee. Het voelt voor mij zeker niet aan alsof dit een album is dat langer dan een uur duurt, en dat zie ik als een pluspunt. En met Rylan en Light Years heb je ook nog eens twee 'nieuwe' klassiekers te pakken die bij het beste werk van de band horen.

Een meer dan lekker tussendoortje van een (wat mij betreft) ondergewaardeerd bandje. What's The Matter is toch wel een typisch Twin Peaks nummer, lekker opbeurend en gemaakt om mee te zingen/schreeuwen. Whistle in the Wind End of Everything is dan een lekker relaxt nummer met zelfs wat jazz invloeden.
Any More Than You Want is een prima tussendoortje, maar met Above / Below sluit de EP geweldig af. Sinds het vorige album Lookout Low durft de band zo nu en dan de tijd te nemen om een nummer op te bouwen, wat ondere andere resulteert in het fraaie Above/Below.