Een erg late (Loser kende ik wel dan nog wel), maar fijne eerste kennismaking met Beck. Het album opent met het rustige Morning wat voor mij de toon zet voor de rest van het album. Het eerste hoogtepuntje is Blue Moon. Daarna kakt de boel helaas een beetje in en kabbelt het net wat te veel door. Een nummer als Wave bijvoorbeeld, wat voor mij meer klinkt als een drie minuten durende outro dan een volmaakt nummer. Naar het einde toe word de plaat weer beter met Country Down en Waking Light als mijn favoriete nummers van het album. Vooral Waking Light vind ik een erg mooi nummer. Ik denk niet dat het album nog verder zal groeien, maar wie weet.

Nadat Max Oleartchik de band heeft verlaten en de (live) bezetting iets veranderd is, lijkt ook de sound iets verschoven te zijn. Dragon New Warm Mountain I Believe in You is wat mij betreft tot nu toe hun magnus opus en helaas zijn ze een beetje van die meer america sound verschoven. Hier krijgen we meer rustigere folkrock nummers die soms bijna spiritueel aanvoelen zoals op bijvoorbeeld Grandmother. Daardoor merk ik dat sommige nummers een beetje aan me voorbij kabbelen zoals het titelnummer en No Fear. Toch blijft Big Thief van hoge kwaliteit en valt er genoeg te genieten, Los Angeles is dan bijvoorbeeld weer zo'n schitterend nummer. Deze worp zal zeker niet mijn tot mijn favoriete Big Thief platen gaan horen, maar is nog altijd wel goed.

De albums van Bright Eyes ken ik nog niet zo goed, ik ben tot nu toe eigenlijk vooral van de losse (bekende) nummers geweest. Afgaande op wat ik ken van Bright Eyes had ik niet zo'n vol band geluid verwacht, maar juist eerder wat rustiger en meer folky.

Hoe dan ook opent het album - 'Pageturners Rag' buiten beschouwing gelaten - erg mooi met 'Dance and Sing', vooral de toevoeging van de strijkers pakt hier mooi uit. Verdere hoogtepunten op het album voor mij zijn 'Mariana Trech' wat een fijne single is, de fraaie rustige stukken in 'Stairwell Song' en 'Calais To Dover' dat mooi meeslepend eindigt. De rest van de nummers zit vooralsnog een beetje in de categorie 'degelijk' of doet me niet heel veel. Slechte momenten zijn er niet, behalve misschien de irritante doedelzak in 'Persona Non Grata' wat het nummer voor mij een beetje verpest. Verder valt de herkenbare zangstem van Conor natuurlijk snel op. Ik merk dat het erg verschilt per nummer of ik zijn zang goed of minder goed kan hebben en of het wel of niet bij het nummer past. Soms heb ik het gevoel dat het net iets te dramatisch klinkt.

Uiteindelijk is denk ik de terugkeer meer dan gerechtvaardigd, met een prima album dat zo zijn mooie momenten heeft. Een paar nummers vinden denk ik wel de weg naar de afspeellijst met beste nummers van dit jaar, maar ik betwijfel of ik het hele album nog veel vaker ga draaien dit jaar.

Een aardige plaat vind ik het, maar niet heel bijzonder. Het grote merendeel van de nummers bestempel ik als redelijk, maar meer ook niet. Het beste nummer vind ik American Skin (41 Shots), de live versie vond ik al indrukwekkend en ook op de plaat is het een prachtig nummer. Verder is Hunter of Invisible Game een fijn nummer, maar de rest gaat toch een beetje langs me heen. Er is verder niet veel mis mee, maar het doet me ook niet veel tegelijk. De samenwerking met Morello is prima, hij treed met zijn gitaarspel vrijwel nergens te veel op de voorgrond, behalve in The Ghost of Tom Joad waar de solo naar mijn mening toch niet helemaal past in de stijl van het nummer.