Portugal. The Man al tijdje uit het oog verloren, buiten af en toe eens een single te horen. Ik dacht ik geef dit album eens een kans, maar god wat een brei van matigheid. De piepstem in Shish is het grote dieptepunt, hoe verzin je het. Album schiet verder alle kanten uit zonder een keer echt goed raak te schieten. Tyonek is de definitie van een schizofreen nummer, en dat is niet positief bedoeld. Jammer, want vond de band eerder wel leuke catchy indie-pop/rock nummers maken.

De verhoging van 4* naar 4,5* zat er al wel aan te komen, maar is inmiddels meer dan dik verdiend. Protomartyr beschouwde ik ergens nog altijd een beetje als een buitenbeentje, maar inmiddels hebben ze toch al heel wat geweldige albums in de post-punk hoek uitgebracht, en met deze misschien wel hun beste so far.

Day Without End is als opener fantastisch. Langzaamaan wordt een geluidsmuur opgetrokken die je de donkere kamer van Protomartyr in trekt. Daarna knalt gelijk het geweldige - en misschien wel het beste nummer van het album - Processed By The Boys. De somberheid en woede zijn zowel in de teksten van 'zanger' Joe Casey als muzikaal te horen, en dat blijft het hele album door. Stiekem voorspeelde Casey het corona virus hier al.

'When the ending comes, is it gonna run
At us like a wild-eyed animal?
A foreign disease washed upon the beach'

De drie daaropvolgende nummers zijn misschien niet de hoogtepunten, maar alsnog zijn het sterke nummers en bewijst dat dit album van begin tot eind sterk in elkaar steekt. Met Michigan Hammers zijn we bij het volgende hoogtepunt. Ook deze klinkt net als Processed By The Boys lekker gejaagd , en hier vallen de nieuwe jazz invloeden goed op. Die jazz invloeden zijn door het hele album te horen, en geven de muziek een nog extra donker en mysterieus sfeertje mee, een zeer geslaagde toevoegging.

Tranquilizer laat nog een andere kracht van dit album/de band horen, namelijk de dynamiek in de nummers. Er wordt soepel geswitched tussen rustige donkere stukken en snoeiharde stukken. Nog een mooi voorbeeld zit aan het einde van Modern Business Hymns. Maar het mooiste voorbeeld van die dynamiek zit in mijn persoonlijke favoriet Bridge & Crown. Een rustig begin wordt ineens bruut verstoord door geweldige gitaarriff waarna de intensiteit steeds iets verder opgebouwd.

Worm in Heaven is de afsluiter die het album verdient en alles wat dit album geweldig maakt samenvat. Waar normaal gesproken Casey voornamelijk zaken van buiten in de wereld beschouwt en bekritiseerd, lijkt hij op dit album en het duidelijkst op dit album meer op persoonlijk vlak te reflecteren. En zoals we bij Protomartyr gewend is dat ook niet over de vrolijke kant van het leven.

'I am the worm in heaven
Remember me how I lived
I was frightened
Always frightened'

Vanaf nu zie ik Protomartyr niet meer als een buitenbeetje, maar als een topspeler onder de post-punk bands die een meester is in je laten genieten van zwartgalligheid.