De postpunk van debuutplaat Projector hadden ze al op hun tweede album 3D Country van zich afgeschut. De gecontroleerde chaos die altijd al in hun sound zat, breiden ze hier nog verder uit. De gekte - in de goede zin van het woord - regeert over het algemeen en zet je vaak genoeg op het verkeerde been (Taxes bijv). Op bijvoorbeeld Getting Killed swingen ze op een Talkings Head achtige manier terwijl Islands of Men daarna een stuk ingetogener is met een jazzy ondertoon. Kortom, er valt genoeg te ontdekken op dit album. Toch mis ik voor mijzelf net een paar nummers die gelijk raak zijn of die ik snel los zou opzetten. Geese blijft hoe dan ook een interessante band die inmiddels wel hun plekje in de indie/rock scene hebben veroverd.

Gustaf debuteerde in 2021 met een album vol heerlijke arty dance-punk. Op deze opvolger is hetzelfde recept en dat levert weer een broeierige plaat op dat balanceert op het randje van dansen en de chaos van een moshpit. Helaas komen een aantal nummers niet tot een echte ontploffing en blijf je op je honger zitten. Neem bijvoorbeeld het nummer Ground dat vlak voordat je verwacht dat het nummer echt los komt ineens stopt. Toch blijft er genoeg over om van te genieten. vooral omdat de band nog steeds heerlijk op dat randje balanceert die ik eerder benoemde. Vooral Starting and Staring is daar een goed voorbeeld van. Ohja, en de heerlijke grooves waardoor stil zitten soms lastig is.